The Relation of human and nature in Kamin Kamanee: Discourse Analysis
Main Article Content
Abstract
The objective of this research was to analyze discourse on the relationship between humans and nature in the literary work of Kamin Kamani. The sample was 18 titles of Kamin Kamani’s literary work by using the Discourse theory belonged to Michel Foucault and Ecocriticism belonged to Cheryll Glotfelty as a method of analysis. The result found that Kamin Kamani presented 2 set of discourses were 1) the discourse of journey and nature constructed through the eco-consciousness ideology into 2 characters consisting of 1.1) eco-consciousness cultivation and 1.2) humans and the dependence-destroy of nature. 2) the discourse of self and nature constructed through the three characteristics of existence (impermanence, incompleteness, and non-self) were 2.1) everything was impermanent. 2.2) suffering awareness and 2.3) non-self. Kamin Kamani utilized the journey as a sign to make the relationship of humans and nature and consciousness of natural power. In the same time, Kamin explained the contradiction of humans that the humans tried to overcome the nature as well.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The authors should ensure all the contents and information of the articles published in Mangraisaan. The editors do not share any related responsibility.
References
กานมณี ภู่ภักดี. (2547). ความหมายและคุณค่าของชีวิตในนิเวศลุ่มลึก ตามทัศนะของอาร์เนนาสส์. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. เชียงใหม่.
ขวัญชนก นัยจรัญ. (2564). จากวรรณกรรมสู่การสร้างจิตสำนึกเชิงนิเวศสำหรับเยาวชน : กรณีศึกษานวนิยายเยาวชนรางวัลแว่นแก้ว. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 6(1). 71-84.
คามิน คมนีย์ [นามแฝง]. (2553). ใต้ฟ้าฟากกระโน้น. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
คามิน คมนีย์ [นามแฝง]. (2555). ลอยนวลสวนสนุกแห่งชีวิตจริง. นนทบุรี: บ้านหนังสือ.
คามิน คมนีย์ [นามแฝง]. (2556). เมื่อแม่ตื่น. นนทบุรี: บ้านหนังสือ.
คามิน คมนีย์ [นามแฝง]. (2560). ลูกยางกลางห้วย. กรุงเทพฯ: สถาพรบุ๊คส์.
คงศักดิ์ ตันไพจิตร. (2552). พุทธอัจฉริยะ. กรุงเทพฯ: ดีเอ็มจี.
จักรพรรณ วงศ์พรพวัณ. (2561). นิเวศวิทยาเชิงพุทธกับแนวคิด คุณค่า และการเสริมสร้างการอนุรักษ์ป่าชุมชนในจังหวัดขอนแก่น. ขอนแก่น: มหาจุฬาลงกรราชวิทยาลัย.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2560). บทแนะนำสกุลความคิดหลังโครงสร้างนิยม. กรุงเทพฯ: สมมติ.
ชาคริต แก้วทันคำ. (2561). ภาพแทนตัวตนเชิงนิเวศในกวีนิพนธ์ “ปลูกดอกไม้ไว้บนภูเขา”. วารสารสงขลานครินทร์ ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 24(3). 223-237.
ดวงมนต์ จิตร์จำนงค์. (2540). คุณค่าและลักษณะเด่นของวรรณคดีไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เดชา สุวรรณมาศ และคณะ. (2563). นวนิยายเรื่อง “อมตะ”: การวิเคราะห์ความเป็นอมตะตามกฎไตรลักษณ์ในพระพุทธศาสนาและการโคลนนิ่งทางวิทยาศาสตร์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา. 8(2). 108-124.
ทนงศ์ จันทะมาตย์ และธัญญา สังขพันธานนท์. (2562). ภาพแทนของธรรมชาติกับสิ่งแวดล้อมและพลวัตของสํานึกเชิงนิเวศในนวนิยายไทย ระหว่าง พ.ศ. 2475-2556. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 7(1), 213-223.
ธัญญา สังขพันธานนท์. (2556). วรรณคดีสีเขียว กระบวนทัศน์และวาทกรรมธรรมชาติในวรรณคดีไทย. ปทุมธานี: นาคร.
ธัญญา สังขพันธานนท์. (2559). แว่นวรรณคดี ทฤษฎีร่วมสมัย. ปทุมธานี: นาคร.
พชรวรรณ บุญพร้อมสกุล. (2562). นววิถี: วิธีวิทยาร่วมสมัยในการศึกษาวรรณกรรม. กรุงเทพฯ: สยามปริทัศน์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสนา ฉบับประมวลธรรม พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2548). พจนานุกรมศัพท์ปรัชญา อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
วราภรณ์ เกิดพิมาย และคณะ. (2565). งูหงอนทอง: การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ ตามแนวทางการศึกษาวรรณกรรมวิจารณ์เชิงนิเวศ. วารสารมังรายสาร. 11(1). 91-107.
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. (2560). มหาวาตภัยแหลมตะลุมพุก. สืบค้นเมื่อ 16 พฤษภาคม 2566, จาก https://www.sac.or.th/exhibition/aseantimeline/2505.
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2562). คิดอย่างมิเชล ฟูโกต์ คิดอย่างวิพากษ์: จากวาทกรรมของอัตบุคคลถึงจุดเปลี่ยนของอัตตา. กรุงเทพฯ: ศยาม.