The Structures of Men Terms in Khaosaw Literature
Main Article Content
Abstract
This article aims to study the structure of men's terms in Khaosaw Literature and collect data from ten stories from the Pratueng Wittaya Shop edition, 1968. The study employs the concepts of language, literature and immediate constituent analysis for studying and classification of men's terms. The study results indicate that men's terms in Khaosow literature have two main components: the main part and the extension. The main part includes a crucial element, which is the main term that must consistently appear in the structure of men's terms. In terms of extensions, an essential element is the Attributive Adjectives and Postpositive Adjectives, which indicate the male character's gender, status, and rank. The adjectives may or may not appear in the structure of men's terms. When considering the men's terms from ten stories in Khaosow literature, 306 main words appeared from 1,727 positions of men's names. Four structures of men's terms in Khaosow literature can be classified, namely the main part structure, with 458 positions accounting for 26.52 percent. The main part structure appeared in 231 positions, accounting for 13.38 percent. Additionally, main part structures with adjectives appeared in 71 positions, accounting for 4.11 percent of the total. The adjective part structure, the main part, shows 967 positions, representing 55.99 percent of the total. The diverse structures of men's terms and the various classifications show the strategic approach to creating men's terms in Khaosaw literature.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The authors should ensure all the contents and information of the articles published in Mangraisaan. The editors do not share any related responsibility.
References
เถกิง พันธุ์เถกิงอมร. (2541). นวนิยายและเรื่องสั้น: การศึกษาเชิงวิเคราะห์และวิจารณ์. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏสงขลา.
ธัชชัย กรกุม. (2554). รูปอ้างถึงพระพุทธเจ้าในวรรณกรรมพุทธประวัติ (วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ประทีป วาทิกทินกร. (2542). ลักษณะและการใช้ภาษาไทย (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันตก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). ค่าวซอเรื่อง สุวรรณหอยสังข์ (จากธรรมค่าวชาดกพื้นเมือง). เชียงใหม่: โรงพิมพ์ร้านประเทืองวิทยา.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). ค่าวซอเรื่อง หงส์หิน. เชียงใหม่: โรงพิมพ์ร้านประเทืองวิทยา.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). ค่าวซอเรื่องธรรม ชิวหาลิ้นคำ. เชียงใหม่: โรงพิมพ์ร้านประเทืองวิทยา.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). ค่าวซอเรื่องธรรม อ้ายร้อยขอด. เชียงใหม่: โรงพิมพ์ร้านประเทืองวิทยา.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). หนังสือค่าวซอจากธรรมชาดกเรื่อง ช้างโพงนางผมหอม. เชียงใหม่: บริษัทคนเมืองเหนือ จำกัด.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). หนังสือค่าวซอเรื่อง นกกระจาบ. เชียงใหม่: โรงพิมพ์ร้านประเทืองวิทยา.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). หนังสือค่าวซอเรื่องธรรม จั๋นต๊ะฆา. เชียงใหม่: บริษัทคนเมืองเหนือ จำกัด.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). หนังสือค่าวซอเรื่องธรรม บัวระวงศ์หงส์อำมาตย์. เชียงใหม่: โรงพิมพ์ร้านประเทืองวิทยา.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). หนังสือค่าวซอเรื่องธรรม วรรณาพราหม. เชียงใหม่: โรงพิมพ์ร้านประเทืองวิทยา.
ประเทือง เภาวัฒนาสุข. (2511). หนังสือค่าวซอเรื่องธรรมเรื่อง เจ้าสุวัตร์. เชียงใหม่: บริษัทคนเมืองเหนือ จำกัด.
ประสิทธิ์ กาพย์กลอน. (2523). ภาษากวี การวิจักษ์และการวิจารณ์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). ไทยวัฒนาพาณิชย์ จำกัด.
ปริศนา พิมดี. (2547). คำเรียกผู้หญิงในวรรณคดีไทยสมัยอยุธยา (วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตร มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ภคภต เทียมทัน. (2556). คำเรียกผู้หญิงในวรรณกรรมกลอนสวด (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตร มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ภัคพล คำหน้อย. (2561). ภาพลักษณ์เจ้าเมืองในวรรณกรรมค่าวซอ (วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เรืองเดช ปันเขื่อนขัติย์. (2550). การวิเคราะห์ประโยคในภาษาไทย. สารภาษาไทยและวัฒนธรรม 43, 1(1), 42-57.
ลมูล จันทน์หอม. (2538). วรรณกรรมท้องถิ่นล้านนา (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ตรัสวิน.
ศักดิ์ศรี แย้มนัดดา. (2545). ภาษาวรรณคดี. วิทยารัตนากร. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นเตอร์แอนด์พลับลิซซิ่ง.
เศรษฐ พลอินทร์. (2524). ลักษณะคำประพันธ์ไทย. กรุงเทพฯ: หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการฝึกหัดครู.
สถาบันราชภัฏเชียงใหม่. (2539). พจนานุกรมภาษาถิ่นภาคเหนือ. เชียงใหม่: ส.ทรัพย์การพิมพ์.
สุพัตรา มาลัย. (2564). คำเรียกผู้หญิงในบทเพลงของครูไพบูลย์ บุตรขัน (วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตร มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เสน่หา บุญยรัตน์. (2519). วรรณกรรมค่าวของภาคเหนือ. เชียงใหม่: หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการฝึกหัดครู.
อุดม รุ่งเรืองศรี. (2546). วรรณกรรมล้านนา (พิมพ์ครั้งที่ 2). เชียงใหม่: สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย.
อุดม รุ่งเรืองศรี. (2547). พจนานุกรมล้านนา-ไทย ฉบับแม่ฟ้าหลวง. เชียงใหม่: โรงพิมพ์มิ่งเมือง.
อุดม วโรตม์สิกขดิตถ์. (2535). ภาษาศาสตร์เบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่16). กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาอังกฤษและภาษาศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.