Linguistic Strategies of Satire for Presenting Ecological Conscience in the Short Story Collection of “Rangwan Jak Pa” by Natthawat Utthangkon
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to study the linguistic strategies of satire deployed to convey ecological consciousness in Nattawat Uttangkorn's “Rangwan Jak Pa”, a short story collection. The study analyzes twelve short stories depicting narratives concerning nature and the environment. The findings demonstrate that the author utilizes language as an instrumental mechanism for satirizing and critiquing human thoughts and behaviors that contribute to environmental issues and natural environment degradation in Thai society. The analysis identifies five linguistic strategies of satire: irony, parody, comparison, directive satire, and rhetoric question. These strategies collectively function as mechanisms to provoke readers' critical inquiry and contemplation of human roles in relation to nature, ultimately fostering ecological consciousness.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The authors should ensure all the contents and information of the articles published in Mangraisaan. The editors do not share any related responsibility.
References
กานมณี ภู่ภักดี. (2547). ความหมายและคุณค่าของชีวิตในนิเวศลุ่มลึกตามทัศนะของอาร์เนนาสส์. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2555). การคิดเชิงเปรียบเทียบ. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: ซัคเซสมีเดีย.
ณัฐวัฒน์ อุทธังกร. (2552). ตะลุยป่าล้านนา. กรุงเทพฯ: บ้านหนังสือ.
ณัฐวัฒน์ อุทธังกร. (2553). รางวัลจากป่า. กรุงเทพฯ: บ้านหนังสือ.
ธัญญา สังขพันธานนท์. (2556). วรรณคดีสีเขียว กระบวนทัศน์และวาทกรรมธรรมชาติในวรรณคดีไทย. ปทุมธานี : นาคร.
นัทธนัย ประสานนาม. (2548). เรื่องสั้นแนวเสียดสีของไทยระหว่าง พ.ศ. 2535-2545 : การศึกษาแนวคิดและกลวิธี. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เนื่องน้อย บุณยเนตร.(2537). จริยศาสตร์สภาวะแวดล้อม : โลกทัศน์ในพุทธปรัชญาและปรัชญาตะวันตก. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุณย์เสนอ ตรีวิเศษ และสมเกียรติ รักษ์มณี. (2560). พลังอำนาจทางภาษาจากวาทกรรมของเสกสรร ประเสริฐกุล. วารสารวิวิวรรณสาร, 1(1), 11-38.
วััลภา ธารเวท และมารศรี สอทิพย์์. (2567). แนวคิดนิเวศสำนึก: การวิเคราะห์วรรณกรรมเยาวชน เรื่องเจ้าหนูผู้พิทักษ์แห่งเกาะลิบง ของกิติศักดิ์ ศรีแก้วบวร. วารสารนานาชาติ มหาวิทยาลัยขอนแก่น
สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 14(2), 122-147.
สุนทรี สังข์อยุทธ์. (2533). การวิเคราะห์ลักษณะเสียดสีในร้อยกรองไทยปัจจุบัน. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
อุมาภรณ์ สังขมาน. (2559). กลวิธีทางภาษาในวัจนกรรมเสียดสีเพื่อสร้างความตลกขบขันของไทย. วารสารมนุษยศาสตร์, 23(1), 154-178.
Glotfelty, C. (1996). Introduction: Literary Studies in an Age of Environmental Crisis. In Glotfelty, C. and Fromm, H. (Eds). The Ecocriticism Reader: Landmarks in Literary Ecology. Athens and London: U of Georgia Press.
