กลวิธีการใช้ภาษาเพื่อนำเสนอในรายการพอดแคสต์ “People You May Know” ตอนซูสีไทเฮา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มุ่งศึกษากลวิธีทางภาษาที่ใช้ในการนำเสนอจากตอน “ซูสีไทเฮา” ผลการศึกษาพบว่าปรากฏกลวิธีทางภาษาที่ใช้ประกอบด้วย 1) การเรียกชื่อ 2) การใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 3) การใช้วัจนลีลาแบบกันเอง 4) การใช้ศัพท์ภาษาอังกฤษ 5) การใช้ศัพท์เฉพาะภาษาจีน 6) การใช้สหบท 7) การเล่าเรื่อง และ 8) การใช้วัจนกรรมแสดงความรู้สึก ผลการวิจัยข้างต้นช่วยให้เห็นว่าการใช้ภาษา เพื่อสื่อสารและนำเสนอภาพ “พระนางซูสีไทเฮา” ด้วยวัจนลีลาแบบกันเองเป็นลักษณะเด่นของการเล่าเรื่องผ่านสื่อ แม้ว่าสารจากตัวบทจะมีลักษณะเป็นองค์ความรู้ทางประวัติศาสตร์แต่ก็ถูกตกแต่งด้วยกลวิธีทางภาษาต่าง ๆ เพื่อเร้าความสนใจและเสนอมุมมองประวัติศาสตร์ในฐานะเรื่องเล่า นอกจากนี้ ยังชี้ให้เห็นว่าการเล่าเรื่องที่คาบเกี่ยวกับความเป็นเรื่องแต่ง สารคดีชีวประวัติ และข้อมูลเชิงประวัติศาสตร์ ที่ล้วนประกอบสร้างขึ้นด้วยกระบวนการสร้างเรื่องเล่า (Narrative) นำไปสู่การตั้งคำถามต่อการรับรู้ ทางประวัติศาสตร์ด้วยมุมมองของผู้เล่าที่แสดงความรู้สึกร่วมด้วยมุมมองรอบด้านจากบริบทสังคม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารมังรายสาร ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารมังรายสาร ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมังรายสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรณ์จากวารสารมังรายสารก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2561). การวิเคราะห์ข้อความ. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ณัฏฐ์ กลิ่นมาลี และจักรทอง อุบลสูตรวานิช. (2568). PYMK EP110 ซูสีไทเฮา ราชินีหลังม่านและการล่มสลายของราชวงศ์ชิง [วิดีโอ]. ยูทูบ. https://www.youtube.com/watch?v=_QO9O4GGIo&t=299s
พิภู บุษบก. (2556). พระนางซูสีไทเฮากับประเด็นข้อโต้แย้งทางประวัติศาสตร์. วารสารอักษรศาสตร์, 35(1), 108-141.
พิมพ์ลดา ดีมาก และถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์. (2557). การสร้างเรื่องเล่าและตัวละคร “ซูสีไทเฮา” ในวรรณกรรม ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์. วารสารนิเทศศาสตร์, 3(2), 106-124.
วุฒินันท์ แก้วจันทร์เกตุ และเทพี จรัสจรุงเกียรติ. (2555). การนำเสนอรูปลักษณ์ผู้ชายผ่านกลวิธีทางภาษาในวาทกรรมโฆษณา. วารสารเกษตรศาสตร์ (สังคม), 33(1), 1-13.
ศิวพร สุกฤตานนท์. (2566). กรอบคิดการศึกษาสื่อเสียงในยุคดิจิทัล: จากวิทยุกระจายเสียงสู่ พ็อดคาสต์และการเล่าเรื่องข้ามสื่อ. วารสารการสื่อสารและสื่อบูรณาการ, 11(1), 58–80.
สุชานันท์ คุณุ และอรทัย สุทธิ. (2567). กลวิธีการสร้างอารมณ์ขันและการใช้ภาษา ในช่องยูทูบ “Ananped”. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, (20)2, 244-271.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์ และสุธาสินี ปิยพสุนทรา. (2558). ภาษาแห่งอำนาจ: การวิเคราะห์วัจนลีลาของภาษากฎหมาย ภาษา การเมือง ภาษาสื่อ และภาษาวิชาการของสังคมไทย: การวิเคราะห์วัจนลีลาภาษาการวิชาการไทย. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
Fairclough, N. (1992). Discourse and Social Change. Cambridge: Polity Press.
Labov, William. (1972). Sociolinguistic Patterns. U.S.: University of Pennsylvania Press.
Searle, J. R. (1969). Speech acts: An essay in the philosophy of language. Cambridge: Cambridge University Press.
