แนวทางการลดพฤติกรรมการกระทำความผิดคดียาเสพติดของเด็กและเยาวชนไทย ในเขตกรุงเทพมหานคร
คำสำคัญ:
แนวทางการลดพฤติกรรม, การกระทำความผิด, เด็กและเยาวชนไทยบทคัดย่อ
การวิจัยดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บรวบรวมข้อมูลในภาคสนามในพื้นที่กรมพินิจ และคุ้มครองเด็กและเยาวชน มีวัตถุประสงค์การวิจัยศึกษาสภาพปัญหาการกระทำความผิดคดียาเสพติดของเด็กและเยาวชนไทยในเขตกรุงเทพมหานคร แนวทางการลดพฤติกรรมการกระทำความผิดคดียาเสพติดของเด็กและเยาวชนไทยในเขตกรุงเทพมหานคร ซึ่งผู้วิจัยกำหนดกลุ่มตัวอย่างผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ กลุ่มผู้รู้ ผู้ปฎิบัติและผู้เกี่ยวข้องทั่วไป เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์ สังเกตและการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์แนวอุปนัยและนำเสนอข้อมูลวิธีพรรณนาวิเคราะห์
ผลการศึกษาพบว่า สภาพปัญหาการกระทำความผิดคดียาเสพติดของเด็กและเยาวชนไทยในเขตกรุงเทพมหานคร สภาพปัญหาการเลี้ยงดูของครอบครัว มีสภาพครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ ครอบครัวมีปัญหา หรือบางส่วนก็มีการทะเลาะเบาะแว้งกัน สภาพปัญหากลุ่มเพื่อน โดยเกิดจากการชักชวนจากเพื่อน อยากทดลอง เกิดความอยากรู้อยากเห็น เกิดจากความคึกคะนอง สภาพปัญหาสภาพแวดล้อมที่พักอาศัยอยู่ในเขตที่มีผู้เสพยาเสพติดเป็นจำนวนมาก ประชากรที่อาศัยอยู่ที่มีฐานะยากจน มีการศึกษาที่ค่อนข้างน้อย มีการเข้าออกอยู่ตลอดเวลาและมีการเข้า-ออกของบุคคลแปลกหน้าอยู่เป็นประจำ สภาพปัญหาสื่อสาธารณะ มีการลักลอบทำสิ่งผิดกฎหมาย หรือช่องทางแห่งอบายมุขและการทำธุรกิจที่ผิดกฎหมาย
แนวทางการลดพฤติกรรมการกระทำความผิดคดียาเสพติดของเด็กและเยาวชนไทยในเขตกรุงเทพมหานคร 1) มีการป้องกันยาเสพติดในสถานศึกษา ได้แก่ สถานศึกษาจะต้องมีการปรับสภาพ แวดล้อม สถานศึกษาจัดสถานที่สำหรับเล่นกีฬา สถานศึกษาให้ความรู้เกี่ยวกับพิษภัยของยาเสพติด สถานศึกษาจัดให้มีกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์อย่างต่อเนื่อง 2) การป้องกันปัญหายาเสพติดในชุมชน ได้แก่ มีการขจัดแหล่งอบายมุข แหล่งมั่วสุมและแหล่งจำหน่ายยาเสพติดในชุมชน การสร้างกิจกรรมเสริมสร้างสำหรับเด็ก - เยาวชนในชุมชน การจัดที่ให้คำปรึกษาและแนะแนวเมื่อเด็ก-เยาวชนมีปัญหา การพัฒนาเศรษฐกิจในชุมชน 5) การพัฒนาสังคมในชุมชน
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา คุณารักษ์. (2555). การพัฒนารูปแบบการป้องกันการกระทำผิดซ้ำเกี่ยวกับยาเสพติด: กรณีศึกษาสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาศึกษา).บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จินดาพร เกียรติสิน, และคณะ. (2556). การรับรู้และความคิดเห็นของคณะกรรมการเครือข่ายยุติธรรมชุมชนจังหวัดตากเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมในการลดปญหาการกระทำความผิดที่เกี่ยวของกับยาเสพติดของเด็กและเยาวชน. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, (6), 339-350.
ชาตรี ชีวาวัฒนานนท์. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกระทำความผิดในคดียาเสพติดของเยาวชน จังหวัดพิษณุโลก. (วิทยานิพนธ์คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ระพีพรรณ บัวผัน. (2557). การตัดสินใจเสพยาเสพติดของเด็กและเยาวชน: กรณีศึกษาศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนเขต 1 จังหวัดระยอง. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วราภรณ์ มั่งคั่ง และคณะ. (2559). ปัจจัยครอบครัวที่มีผลต่อการใช้ยาเสพติดของวัยรุ่นชาย ในศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนแห่งหนึ่ง. วารสารสาธารณสุขมหาวิทยาลัยบูรพา, 11(2), 53-63.
วีรพล ชูสันเทียะ, และสมเดช พินิจสุนทร. (2560). ผลกระทบจากการใช้ยาเสพติดในผู้เข้ารับการบำบัดรักษา ในโรงพยาบาลธัญญารักษ์อุดรธานี: กรณีศึกษา วารสารการพัฒนาสุขภาพชุมชน มหาวิทยาลัย ขอนแก่น, 5(3), 523-533.
สายสุดา สุขแสง, และคณะ. (2560). รูปแบบการเฝ้าระวังในการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดโดยภาคประชาชน กรณีศึกษา ตำบลสาคร อำเภอท่าแพ จังหวัดสตูล และ ตำบลควนรู อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 4(ฉบับพิเศษ), 230-242.
อารี สุภาวงศ์. (2559). ประสิทธิผลของการบำบัดรักษาผู้ป่วยยาเสพติดตามรูปแบบจิตสังคมบำบัดแบบประยุกต์ โรงพยาบาลทุ่งสง. วารสารพยาบาลสงขลานครินทร์, 36(ฉบับพิเศษ), 160-169.
เอกรัตน์ หามนตร. (2561). ความสำเร็จของชุมชนในการป้องกันและแก้ไขปัญหาเยาวชนที่มีพฤติกรรมเสี่ยงต่อการติดยาเสพติดในจังหวัดอ่างทอง. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 5(2), 434-451.
Craig A. Anderson. (2012). the Influence of Media Violence on Youth. Psychological Science in the Public Interest, 4(3), 81-110.
Vander, C.J., Powell, L.M., Terry-McElrath, Y.M., Bao, Y. & Flay, B.R. (2005). Community and School Drug Prevention Strategy Prevalence: Differential Effects by Setting and Substance. Journal of Primary Prevention, 26(4), 299-320.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว

