แบบจำลองสมรรถนะของนักบินผู้ควบคุมอากาศยาน ประสบการณ์การบิน และ นวัตกรรมการจัดการที่มีผลต่อประสิทธิผลของการปฏิบัติการบินในประเทศไทย
คำสำคัญ:
สมรรถนะ, นวัตกรรมการจัดการ, นักบินผู้ควบคุมอากาศยาน, ประสบการณ์การบิน, การปฏิบัติการบินบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับของสมรรถนะของนักบินผู้ควบคุมอากาศยาน ประสบการณ์การบิน และนวัตกรรมการจัดการที่มีผลต่อประสิทธิผลของการปฏิบัติการบินในประเทศไทย 2) ศึกษาความสัมพันธ์ของนักบินผู้ควบคุมอากาศยาน ประสบการณ์การบิน และนวัตกรรมการจัดการที่มีผลต่อประสิทธิผลของการปฏิบัติการบินในประเทศไทย ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ การวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบจำลองสมการโครงสร้าง กับกลุ่มตัวอย่าง คือ นักบินผู้ควบคุมอากาศยาน จำนวน 300 คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ค่าเฉลี่ยการวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบจำลองสมการโครงสร้าง เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ โดยใช้วิธี 20 เท่าของตัวแปรสังเกต หลังจากนั้นจึงได้ดำเนินการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ ด้วยเทคนิคการสัมภาษณ์เชิงลึก กับผู้เชี่ยวชาญด้านบุคลากรการบิน และผู้บริหารสายการบิน จำนวน 17 คน
ผลการวิจัยพบว่า
1. สมรรถนะของนักบินผู้ควบคุมอากาศยาน (CPIC) อยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.856 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ทุกตัวชี้วัด มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 3.787 - 3.962 ประสบการณ์การบิน (AVEX) อยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.824 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ทุกตัวชี้วัด มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 3.807-3.855 นวัตกรรมการจัดการ (INMA) อยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.831 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ทุกตัวชี้วัด มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 3.794-3.861 และประสิทธิผลของการปฏิบัติการบิน (EFFO)อยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.836 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ทุกตัวชี้วัด มีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 3.820-3.851
2. สมรรถนะของนักบินผู้ควบคุมอากาศยาน ประสบการณ์การบิน และนวัตกรรมการจัดการ มีผลทางตรงต่อประสิทธิผลของการปฏิบัติการบินในประเทศไทย ดังนี้ นวัตกรรมการจัดการ (INMA) มีค่าสัมประสิทธิ์อิทธิพลเท่ากับ .53 สมรรถนะของนักบินผู้ควบคุมอากาศยาน (CPIC) มีค่าสัมประสิทธิ์อิทธิพลเท่ากับ .29 และประสบการณ์การบิน (AVEX) มีค่าสัมประสิทธิ์อิทธิพลเท่ากับ .19 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวน ได้ร้อยละ 94
เอกสารอ้างอิง
กรมการบินพลเรือน (บพ.). (2553). ประกาศกรมการบินพลเรือน เรื่องหลักสูตรนักบินผู้ช่วยเครื่องบิน และครูการบินที่ทำการสอน.
กำพล ภิญโญกุล. (2558). การพัฒนาตัวแบบสมรรถนะนักบินพาณิชย์ในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). คณะรัฐศาสตร์, มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
ฉัตรชัย กองกุล (2559). วัฒนธรรมการบริหารจัดการของบริษัทการบินไทย จำกัด (มหาชน) สู่การเป็นองค์การที่มีผลการปฏิบัติงานเป็นเลิศด้านการบริการ. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ). บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยสยาม.
สมาคมขนส่งทางอากาศระหว่างประเทศ. (2558). บทสรุปวิเคราะห์ธุรกิจการบินในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. สืบค้นเมื่อ 1 เมษายน 2558, จาก www. Iata.co.th
สำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย (กพท.). (2559). ประกาศสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทย เรื่อง หลักสูตรการฝึกอบรมสำหรับผู้ประจำหน้าที่ในอากาศ - เครื่องบิน (Flight Crew Member Training Programmes-Airplane) พ.ศ. 2559.
สุกัญญา รัศมีธรรมโชติ. (2551). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ด้วย Competency Based HRM. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด.
อภิรดี เลาหวิเชียร. (2555). คุณลักษณะของนักบริหารกับประสิทธิผลของภาวะผู้นำ กรณีเปรียบเทียบระหว่างบริษัท วิทยุการบินแห่งประเทศไทย จำกัด และบริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน). คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
อาทิตย์ นาคีรักษ์. (2555). การพัฒนาแบบจำลองภาวะผู้นำกัปตันของกัปตัน บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน). สาขาการบริหารการพัฒนา (การพัฒนานักบริหารระดับสูง), มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา
Burian, B., Orasanu, J., & Hitt, J. (2000). Weather-related decision errors: differences across flight types. Proceedings of the 14th Triennial Congress of the International Ergonom-ics Association/44th Annual Meeting of the Human Factors and Ergonomics Society. Santa Monica, CA: HFES.
Cees,B.M. van Reil & Fombrun, C.J. (2007). Essentials of Corporate Communications, Imple-menting practices for effective reputation management/Routledge.UK.
Dong-Shang Chang, Sheng-Hung Chen, Chia-Wei Hsu & Allen H. Hu,. (2015). Identifying Strate-gic Factors of the Implantation CSR in the Airline Industry: The Case of Asia-Pacific Air-lines. Sustainability 2015, 7, 7762-7783; doi:10.3390/su7067762
ICAO Annex 16, Environmental Protection, Volume I: Aircraft Noise, 6th Edition, July 2011 ICAO Annex 16, Environmental Protection, Volume II: Aircraft Engine Emissions, 3rd Edition, July 2008 ICAO Annex 19, Safety Management, 1st Edition, July 2013
John Whitelegg. (2000). AVIATION: the social, economic and environmental impact of flying: University of York, England.
Li, G., Baker, S. P., Grabowski, J. G., & Rebok, G. W. (2001). Factors associated with pilot error in aviation accidents. Aviation, Space and Environmental Medicine. Aerospace Medical Association.
Moolchandani, Kushal A. (n.d.). Impact of environmental constraints and aircraft technology on airline fleet composition. Purdue University, ProQuest Dissertations Publishing, 2012. 1535109.
Raymond A. Noe. (2010). Employee Training and Development (5th Ed). New York: McGraw-Hill.
Steven T. Sparks. (2008). Attention and Distraction in pilots: A study of the relationship be-tween flight experience, aircraft control, and distraction management among pilots. Oklahoma State University, Dissertations Publishing, 3342186.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
