การศึกษาเปรียบเทียบความเหมือนของสำนวนจีนที่มีคำว่า guǐ กับสำนวนไทยที่มีคำว่า ผี

ผู้แต่ง

  • กฤตานน จุฑาเกียรติ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คำสำคัญ:

guǐ, ผี, สำนวนจีน, การศึกษาเปรียบเทียบ

บทคัดย่อ

          การศึกษาเปรียบเทียบความเหมือนของสำนวนจีนที่มีคำว่า guǐ กับสำนวนไทยที่มีคำว่า ผี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความหมายและประเภทของสำนวนจีนที่มีคำว่า guǐ และสำนวนไทยที่มีคำว่า ผี และ 2) เปรียบเทียบความเหมือนของสำนวนจีนที่มีคำว่า guǐ กับสำนวนไทยที่มีคำว่า ผี เอกสารเกี่ยวกับสำนวนจีนและสำนวนไทยที่ผู้วิจัยใช้เป็นแหล่งข้อมูลได้แก่ หนังสือพจนานุกรมจีนจำนวน 5 เล่ม และหนังสือพจนานุกรมไทยจำนวน 5 เล่ม ผลการศึกษาพบว่า 1) ประเภทของสำนวนจีนที่มีคำว่า guǐ และสำนวนไทยที่มีคำว่า ผี มีความเหมือนและคล้ายคลึงกันถึง 8 ประเภท ได้แก่ สำนวนที่เกี่ยวกับการพูด สำนวนที่เกี่ยวกับการความสามารถ สำนวนที่เกี่ยวกับเงิน สำนวนที่เกี่ยวกับลักษณะนิสัยพฤติกรรมของคน สำนวนที่เกี่ยวกับสภาพลักษณะรูปร่าง สำนวนที่เกี่ยวกับการกระทำ สำนวนที่เกี่ยวกับความรู้สึกสภาพจิตใจ สำนวนที่เกี่ยวกับสิ่งเหนือธรรมชาติ การเปลี่ยนแปลงและความลึกลับอัศจรรย์ 2) คำว่า guǐ ในสำนวนจีน คำว่า ผี ในสำนวนไทยส่วนใหญ่มักจะสื่อความหมายไปในเรื่องลักษณะนิสัยพฤติกรรมของคน โดยคำว่า guǐ ในสำนวนจีนที่สื่อความหมายไปในเรื่องลักษณะนิสัยพฤติกรรมของคน มีถึง 80 สำนวน กล่าวถึงคนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตหยาบช้าหมายปองร้ายผู้อื่น พฤติกรรมที่ลับ ๆ ล่อ ๆ มีลับลมคมนัย ไม่เปิดเผย เป็นต้น ส่วนคำว่า ผี ในสำนวนไทยที่สื่อความหมายไปในเรื่องลักษณะนิสัยพฤติกรรมของคน มีถึง 13 สำนวนจากสำนวนไทยที่มีคำว่า ผี ทั้งหมด 49 สำนวน ใช้เปรียบถึงคนเลว คนที่ทำอะไรโดยไม่คิด เป็นต้น และ 3) สำนวนจีนที่มีคำว่า guǐ และสำนวนไทยที่มีคำว่า ผี ส่วนใหญ่จัดอยู่ในประเภทเดียวกัน สามารถใช้สื่อถึงเรื่องราวในหัวข้อเดียวกัน แต่ก็อาจสื่อความหมายในมุมมองที่แตกต่างกันหรือเหมือนกัน

เอกสารอ้างอิง

กรองแก้ว ฉายสภาวะธรรม. (2551). สารานุกรม ภาษิต คำพังเพย และสำนวนไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ต้นธรรม.

เกตมาตุ ดวงมณี. (2552). ภาษาจีนกับวัฒนธรรมความเชื่อ “เทพเจ้า” และ “ภูตผี”. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 2(2), 34-40.

เกรียงไกร กองเส็ง. (2561). โลกทัศน์ของชาวจีนจากสำนวนจีนที่มีคำว่า “กุ่ย”(鬼“ผี”) ปรากฏอยู่ในสำนวน (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

ขวัญกัลยาณ์. (2548). สมบูรณ์ ครบถ้วน สำนวนไทย. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด ครีเอทบุ๊คส์.

จุฬาภรณ์ คนคง. (2547). ศึกษาวิเคราะห์สำนวน สุภาษิต คำพังเพยที่สะท้อนความเชื่อในเรื่อง ผี (สารนิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ประเทือง คล้ายสุบรรณ์. (2529). สำนวนไทย. กรุงเทพฯ: สุทธิสารการพิมพ์.

เพ็ญแข วัจนสุนทร. (2523). ค่านิยมในสำนวนไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). ภาษิต คําพังเพย สํานวนไทย (พิมพ์ครั้งที่ 12). นนทบุรี: อินเตอร อาร์ต กรุ๊ป.

ส.พลายนอย. (2544). ตำนานผีไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์น้ำฝน.

สง่า กาญจนาคพันธ์. (2538). สำนวนไทย. กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).

สุรีย์ ชุณหเรืองเดช. (2551). สถานภาพหญิงชายในครอบครัวจีน: มุมสะท้อนจากภาษิต สำนวน และคำพังเพยจีน. วารสารอักษรศาสตร์, 37(1), 234-279.

เสฐียรโกเศศ. (2503). เมืองสวรรค์และผีสางเทวดา. กรุงเทพฯ: แพร่พิทยา.

汪耀楠. 2006. 《汉语成语学习词典》.北京: 外语教学与研究出版社.

王勤. 2006. 《汉语熟语论》.济南: 山东教育出版社.

王勤等. 1988. 《分类汉语成语大词典》.济南: 山东教育出版社.

徐华龙. 1994.《中国鬼文化大辞典》.广西:广西民族出版社.

杨合鸣. 2009. 《学生汉语成语学习词典》.甘肃: 甘肃教育出版社.

杨任之. 2004. 《古今成语大词典》.北京: 北京工业大学出版社.

中国社会科学院. 1999.《现代汉语词典》.北京:商务印书馆.

朱祖延. 2002. 《汉语成语大词典》.北京: 中华书局.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-06-27

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย