แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ตำนานห้าภูผา อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์, ตำนานห้าภูผา, โปรแกรมการท่องเที่ยวบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาแนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวประวัติศาสตร์ตำนานห้าภูผา และ (2) ออกแบบรายการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ตำนานห้าภูผา งานวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร การสนทนากลุ่มจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 30 คน และสัมภาษณ์เชิงลึกกับกลุ่มนักท่องเที่ยว จำนวน 20 คน ผลการวิจัยพบว่า ห้าภูผา ซึ่งประกอบด้วย 1) เขาคูหา ควรพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงกีฬา และพื้นที่สีเขียว พื้นที่นี้สามารถใช้สำหรับการปั่นจักรยาน การวิ่งและการเดิน การทำกิจกรรมทางการกีฬาและจุดชมวิวของทะเลสาบสงขลา 2) เขาจังโหลน 3) เขาตกน้ำ 4) เขาจุ้มปะ และ 5) เขารักเกียรติ เป็นพื้นที่เขาที่มีภูมิปัญญาท้องถิ่นเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาและความเชื่อเรื่องเครื่องรางของขลัง เช่น รอยพระพุทธบาท ความเชื่อลายแทงของพ่อท่านเล็ก การแช่ยาวิชาคงกระพัน การลอดซุ้มประตูป่าที่วัดห้วยหลาด และการแกะสลักอุโบสถที่มีความงดงาม เป็นต้น จากแนวทางดังกล่าวคณะผู้วิจัยได้จัดทำเส้นทางการท่องเที่ยวในรูปแบบ 1 วัน เริ่มจาก วัดปฐมยาตราธรรมาราม วัดจังโหลน เขาคูหา วัดเจริญภูผา เขาจุ้มปะ ที่ว่าการอำเภอรัตภูมิ วนอุทยานน้ำตกบริพัตร ไร่เขาสอยดาวฮิลล์ และวัดเขารักเกียรติ ดังนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องสามารถนำไปใช้ประโยชน์และเป็นแนวทางในการพัฒนาให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวใหม่ของอำเภอรัตภูมิ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2561). สถิติด้านการท่องเที่ยว. สืบค้น 25 พฤษภาคม 2562, จาก https://www.mots.go.th/more_news.php?cid=497&filename=index.
ไกรฤกษ์ ปิ่นแก้ว. (2556). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. สืบค้น 26 กันยายน 2559, จาก http://tourism-dan1.blogspot.com.
ปรัชญากรณ์ ไชยคช, ดวงธิดา พัฒโน, ธนกฤช สุวรรณ, นุกูล ชิ้นฟัก, และวรลักษณ์ ลลิตศศิวิมล. (2558). ศักยภาพการท่องเที่ยวของชุมชนบ้านตันหยงลูโละ ตำบลตันหยกลูโละ อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ ครั้งที่ 6. สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
พรทิพย์ บุญเที่ยงธรรม. (2555). การศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยว ความคาดหวังและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาเที่ยวตลาดน้ำในเขตตลิ่งชัน ในเขตกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
พระครูปลัดสุวัฒนจริยคุณ ทิพย์นวล. (2557). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้วัดเป็นศูนย์กลางในกลุ่มจังหวัดล้านนาตะวันออก. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ, 7(2), 1-15.
วรลักษณ์ ลลิตศศิวิมล, และนุกูล ชิ้นฟัก. (2560). เส้นทางท่องเที่ยวเชิงอาหารพื้นถิ่นในพื้นที่เกาะหมาก อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง (ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา). ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ “ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา” ครั้งที่ 5 วันที่ 17-18 สิงหาคม 2560. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
วิภาวรรณ ปิ่นแก้ว. (2551). การศึกษาเพื่อเสนอเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในอำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สกาวรัตน์ บุญวรรโณ, และเก็ตถวา บุญปราการ. (2560). พื้นที่ย่านเมืองเก่าตะกั่วป่า : การประกอบสร้างอัตลักษณ์เพื่อการท่องเที่ยวถวิลหาอดีต. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 12(1), 61-77.
สภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2560). รายงานประจำปี 2560. สืบค้น 25 พฤษภาคม 2562, จาก http://www.thailandtourismcouncil.org/en/home-2/.
Lourens, M. (2007). The Underpinnings for Successful Route Tourism Development in South Africa. South Africa: The University of the Witwatersrand.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว

