ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารทรัพยากรมนุษย์กับสมรรถนะครูโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี
คำสำคัญ:
ความสัมพันธ์, การบริหารทรัพยากรมนุษย์, สมรรถนะครูบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี 2) ศึกษาระดับสมรรถนะครูของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี และ 3) ศึกษาความสัมพันธ์ของการบริหารทรัพยากรมนุษย์กับสมรรถนะครูของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอน ปีการศึกษา 2562 จำนวน 208 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสหสัมพันธ์อย่างง่ายของเพียร์สัน
ผลการวิจัย พบว่า
- การบริหารทรัพยากรมนุษย์ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากและรายข้ออยู่ในระดับมากเช่นเดียวกัน โดยด้านการสรรหาและคัดเลือกอยู่ในอันดับสูงสุด รองลงมาตามลำดับ คือด้านการพัฒนา ด้านการประเมินผลการปฏิบัติงาน ด้านแรงงานสัมพันธ์ และด้านการจ่ายค่าตอบแทนและสวัสดิการ
- สมรรถนะครูของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี โดยภาพรวมและรายข้ออยู่ในระดับมาก โดยด้านสมรรถนะประจำสายงานอยู่ในอันดับสูงสุด รองลงมา คือ สมรรถนะหลัก
- การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่สัมพันธ์ต่อสมรรถนะครูของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี พบว่าการบริหารทรัพยากรมนุษย์สัมพันธ์ในเชิงบวกกับสมรรถนะครูของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
ข้อค้นพบในการวิจัยครั้งนี้ พบว่า ความสัมพันธ์ของการบริหารทรัพยากรมนุษย์กับสมรรถนะครูโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเพชรบุรี ในเชิงบวกระดับมาก เนื่องจากผู้บริหารโรงเรียนมีการใช้หลักการบริหาร การพัฒนาบุคลากร มีการประเมินผลการปฏิบัติงานและการจ่ายค่าตอบแทนและสวัสดิการ ขณะเดียวกันผู้บริหารโรงเรียนมีการส่งเสริมด้านแรงงานสัมพันธ์ให้มากขึ้น จึงจะทำให้การบริหารทรัพยากรมนุษย์ของโรงเรียนขยายโอกาสมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). คู่มือการบริหารการศึกษาขั้นพื้นฐานที่เป็นนิติบุคคล. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
กัลยารัตน์ ธีระธนชัยกุล. (2557). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ปัญญาชน.
เฉลิมพร วังศรีคูณ, และคณะ. (2562). การวิเคราะห์ สังเคราะห์และการวิจัยเพื่อพัฒนาผู้เรียนโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 9(2).
มักตา จะปะกิยา. (2561). รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของสมรรถนะครูสามัญในโรงเรียนเอกชนสอน ศาสนาอิสลาม สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยและประเมินผลการศึกษา). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร.
สุชน ทิพย์ทิพากร, จิราวรรณ คงคล้าย, และเฉลิมชัย กิตติศักดิ์นาวิน. (2560). การบริหารทรัพยากรมนุษย์เพื่อ สร้างความสามารถในการแข่งขันของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs). วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 11(2).
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). นายกรัฐมนตรีพบเพื่อนครู“คืนความสุขให้ครูคืนครูให้นักเรียน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
โอภาส สุขหวาน, และคณะ. (2562). การศึกษาสมรรถนะความเป็นครูของครูอาชีวศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการอตุสาหกรรมศึกษา, 13(1).
Mooney, James D., & Reiley, Alan C. (1931). Onward Industry! The principles of Organization. New York: Harper. Reissued as The principles of Organization in 1947
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), pp. 607-610.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than intelligence. American Psychologist, 28(1), 1-14.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
