การพัฒนารูปแบบการจัดการความรู้ของหน่วยงานในกองทัพเรือไทย
คำสำคัญ:
การจัดการความรู้, การพัฒนารูปแบบการจัดการความรู้, กองทัพเรือไทยบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการจัดการความรู้ของหน่วยงานในกองทัพเรือ 2) ศึกษากระบวนการจัดการความรู้สำหรับหน่วยงานในกองทัพเรือ และ 3) พัฒนารูปแบบการจัดการความรู้สำหรับหน่วยงานในกองทัพเรือ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยจำนวน 51 คน จากหน่วยขึ้นตรงกองทัพเรือจำนวน 36 หน่วย โดยผู้ให้ข้อมูลสำคัญใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง
ผลการศึกษาพบว่า
(1) ด้านสภาพการจัดการความรู้ในหน่วยงานสังกัดกองทัพเรือดำเนินการตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546 มาตรา 11 และหลักเกณฑ์การบริหารจัดการภาครัฐสู่ความเป็นเลิศ (PMQA) ที่มุ่งเน้นกระบวนการพัฒนาองค์กรอย่างต่อเนื่อง โดยการจัดการความรู้ให้ถือเป็นหัวใจสำคัญที่จะเป็นฐานให้เกิดการพัฒนาไปสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้และเพื่อสร้างผลลัพธ์ตามเป้าหมายที่องค์กรต้องการ กองทัพเรือจึงได้จัดตั้งคณะกรรมการโครงการศึกษาและจัดการความรู้ขึ้น (2) ด้านกระบวนการจัดการความรู้ในกองทัพเรือ พบว่าการจัดการความรู้ของกองทัพเรือมีกระบวนการจัดการความรู้ 7 ขั้นตอน ซึ่งสอดคล้องกับสำนักงาน ก.พ.ร. กำหนด (3) ด้านการพัฒนารูปแบบการจัดการความรู้ พบว่าการจัดการความรู้ของกองทัพเรือมีการใช้เครื่องมือการจัดการความรู้ตามเกณฑ์ขององค์กรเพิ่มผลผลิตแห่งเอเซียและแนวคิดที่เกี่ยวข้องอีก 10 ประเภท โดยแบ่งเป็นกลุ่มเครื่องมือที่ไม่ใช้ไอที 5 ประเภท กลุ่มใช้ไอที 5 ประเภท และเครื่องมืออื่นๆ อีก 3 ประเภท ซึ่งเครื่องมือการจัดการความรู้นำมาใช้ในกิจกรรม KM ในหน่วยขึ้นตรงกองทัพเรือ (นขต. ทร.) ยังมีจำนวนที่น้อยเกินไป เมื่อเทียบกับขนาดของกองทัพเรือที่มีหน่วยขึ้นตรงจำนวน 36 หน่วย มีบทบาทและภารกิจสำคัญเพื่อสนองนโยบายรัฐบาลและนโยบายขับเคลื่อนประเทศ “ไทยแลนด์ 4.0” จึงสมควรประยุกต์ใช้แพลทฟอร์มด้านการสื่อสารใหม่ๆ มาใช้ในการจัดการความรู้ ส่วนปัญหาอุปสรรคก็คือปัญหาด้านทัศนคติและภาวะผู้นำ ค่านิยม วัฒนธรรมองค์การแบบเดิมๆ และการขาดเครื่องมือในการจัดการความรู้ที่หลากหลาย
เอกสารอ้างอิง
กองบัญชาการ กองทัพเรือ. (2557). แผนแม่บทการจัดการความรู้ของกองทัพเรือ พ.ศ.2557-2560.
กัญญามน อินหว่าง และคณะ. (2560). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการด้วยการจัดการ ความรู้ของผู้บริหาร ในมหาวิทยาลัยเอกชน. รายงานการวิจัย คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัย เวสเทิร์น, มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์, คณะศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์.
ชมภูนุช สุนทรนนท์. (2559). การสื่อสารเพื่อการจัดการความรู้ขององค์การธุรกิจชั้นนำในประเทศ ไทย. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
นริส ประทุมสุวรรณ, พลเรือเอก, ผู้บัญชาการทหารเรือ. (2561). นโยบายผู้บัญชาการทหารเรือ ประจำปีงบประมาณ 2561, กองบัญชาการ กองทัพเรือ กรุงเทพมหานคร.
นพดล พันธุ์พานิช และคณะ. (2555). ความสัมพันธ์เชิงปริมาณระหว่างการปฏิบัติตามกลยุทธ์โดยใช้ 7 เอส ของแมคคินซี่ย์กับความยั่งยืนของความได้เปรียบในการแข่งขันของกลุ่มวิสาหกิจขนาดกลางขนาดย่อมในอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชีวภาพของประเทศไทย.วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.) ปีที่ 18 ฉบับที่ 2 เดือนธันวาคม 2555.
บุญดี บุญญากิจ. (2561). องค์กรแห่งการเรียนรู้ควรปฏิบัติอย่างไรท่ามกลางการเติบโตของเทคโนโลยีดิจิตัล. TRIS Academy Club, Issue.4, สืบค้นเมื่อ มกราคม 2561.จาก http://www. trisacademy.com/files/3815/1563/4315/TAC_Issue4_Jan2018_Compress.pdf
พรทิพย์ อัยยิมาพันธ์. (2561). “การสร้างผู้นำการเปลี่ยนแปลง สำหรับยุคดิจิตัล เพื่อขับเคลื่อน นโยบาย Thailand 4.0” โครงการฝึกอบรม โดยบริษัท แพคริม ลีดเดอร์ชิป เซ็นเตอร์ จำกัด. พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยแบ่งส่วนราชการและกำหนดหน้าที่ของส่วนราชการกองทัพเรือ กองบัญชาการทหารสูงสุด กระทรวงกลาโหม พ.ศ. 2538 และเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2540 และ พ.ศ. 2552
พระราชกฤษฎีการว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารจัดการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546. (2546,9 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา. หน้า 1-16.
วิจารณ์ พานิช. (2556). การจัดการความรู้ในยุคสังคมและเศรษฐกิจบนฐานความรู้. กรุงเทพมหานคร:สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม.
สราวุฒิ พันธุชงค์. (2556). เอกสารประกอบการอบรมการจัดการความรู้ MRTA. กรุงเทพมหานคร : ฝ่ายพัฒนาทรัพยากรมนุษย์.
สุทธิรัตน์ พิมพ์พงศ์ และคณะ. (2556). การจัดการความรู้ในคณะพยาบาลศาสตร์ กาญจนบุรี มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น คณะพยาบาลศาสตร์, กาญจนบุรี : มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.) (2555). หนังสือชุดคู่มือการพัฒนาองค์การ (Organization Improvement Toolkits) ตามแนวทางการพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ, พฤศจิกายน.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.) (2557). การจัดการความรู้. จากhttp://www.oic.go.th/km/oickm.htm.
สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ. (2548). การจัดการความรู้จากทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ บ.ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด.
Awad, E.M. ; & Ghaziri, H.M. (2011). Knowledge Management. 2nd Edition. (Eastern economy edition) PHI Learning Private Limited.
Denzin, N.K. (1978). The research act : A theoretical introduction to sociological methods. New York : McGraw-Hill.
Marquardt, M. (2002).Building the Learning Organization : A System Approach to Quantum improvement and Global Success. New York : McGraw-Hill.
Ronald Young. (2010). Knowledge Management Tools and Techniques Manual., served as the volume editor. Tokyo : the Asian Productivity Organization.
Senge, P. M. (1990). The fifth disciplines: the art and practice of learning organization. London: Century Business.
Strauss, A.L., & Corbin, J.M. (1998). Basic of Qualitative Research : Techniques and Procedure for Developing Grounded Theory. 2nd ed. California : SAGE.
Turban, et al., (2001). Introduction to Information Technology, Toronto: John Wiley & Sons.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2020 สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว

