การพัฒนาตัวชี้วัดจิตสาธารณะของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเขตภูมิศาสตร์ภาคกลาง
คำสำคัญ:
การพัฒนาตัวชี้วัด, จิตสาธารณะ, มหาวิทยาลัยราชภัฏเขตภูมิศาสตร์ภาคกลางบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ พัฒนาตัวชี้วัดจิตสาธารณะของนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเขตภูมิศาสตร์ภาคกลาง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี ระหว่างระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณและระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันจากนักศึกษาระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏเขตภูมิศาสตร์ภาคกลางจำนวน ปีการศึกษา 2562 จำนวน 2,545 คน ผลการวิจัยพบว่า ในการสร้างองค์ประกอบจิตสาธารณะของนักศึกษาระดับปริญญาตรี องค์ประกอบที่มีความสำคัญเรียงลำดับจากมากไปน้อย ได้แก่ องค์ประกอบด้านการรับผิดชอบต่อสาธารณะสมบัติ ร้อยละ 14.98 องค์ประกอบด้านการเคารพสิทธิในการใช้ของส่วนรวม ร้อยละ 13.12 องค์ประกอบด้านการดูแลรักษาทรัพย์สมบัติของส่วนรวม ร้อยละ 12.03 องค์ประกอบด้านการช่วยเหลือผู้อื่น ร้อยละ 11.87 องค์ประกอบด้านการเสียสละต่อส่วนรวม ร้อยละ 10.19 องค์ประกอบด้านการมีจิตสำนึกต่อส่วนรวม ร้อยละ 9.02 องค์ประกอบด้านการมีความคิดสร้างสรรค์ต่อสังคม ร้อยละ 8.65 องค์ประกอบด้านการมีเหตุผลและความรอบคอบในการใช้ของส่วนรวม ร้อยละ 7.69 องค์ประกอบด้านการมีวินัยในการใช้ของส่วนรวม ร้อยละ 6.69 องค์ประกอบด้านการประหยัดและถนอมในการใช้ของส่วนรวม ร้อยละ 5.76 ตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2553). โรงเรียนสร้างคนมีจิตสาธารณะ. การศึกษา, 2(65), 3-17.
เกียรติสุดา ศรีสุข. (2545). การพัฒนาตัวชี้วัดในการประเมินคุณภาพการจัดการศึกษาหลักสูตรมหาบัณฑิตทางการศึกษา : การประยุกต์ใช้วิธีการวิเคราะห์แบบจำลองความสัมพันธ์โครงสร้างเชิงเส้น (ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
เจือจันทร์ จงสถิตอยู่ และแสวง ปิ่นมณี. (2556). ดัชนีทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2559). สอนเด็กให้มีจิตสาธารณะ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์วีพรินท์
บุญทัน ภูบาล. (2549). การใช้วีดิทัศน์ละครหุ่นเชิดเป็นตัวแบบเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร
พรพรหม พรรคพวก. (2556). ปัจจัยบางประการที่ส่งผลต่อจิตสาธารณะของนักเรียนช่วงชั้นที่ 4 ในสหวิทยาลัยเขตกรุงเทพตะวันออก (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร
พิริยา นิลมาตร. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อจิตสำนึกสาธารณะของนักเรียนช่วงชั้นที่ 4 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดร้อยเอ็ด (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
มุทิตา หวังคิด. (2557). การฝึกทักษะการแก้ปัญหาโดยการนำเสนอสถานการณ์ผ่านสื่อคอมพิวเตอร์ เพื่อพัฒนาจิตสาธารณะในนักเรียน ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต).มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร
ยุทธนา วรุณปิติกุล. (2559). สำนึกพลเมือง. กรุงเทพฯ : มูลนิธิการเรียนรู้และพัฒนาประชาสังคม
วรรณี แกมเกตุ. (2540). การพัฒนาตัวบ่งชี้ประสิทธิภาพการใช้ครู : การประยุกต์ใช้สมการโครงสร้างกลุ่ม พหุ และโมเดลเอ็มทีเอ็มเอ็ม (ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฏีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร. (2560). เพื่อสังคม. วารสารการศึกษา. 26(12), 18-20.
ศักดิ์ชาย เพชรช่วย. (2559). การพัฒนาตัวบ่งชี้รวม คุณภาพการศึกษาของคณะครุศาสตร์ในมหาวิทยาลัยราชภัฎ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สุคนธรส หุตะวัฒนะ. (2560). ผลการใช้โปรแกรมพัฒนาจิตสาธารณะด้วยเทคนิคการเสนอตัวแบบผ่านภาพการ์ตูนร่วมกับการชี้แนะทางวาจาที่มีต่อจิตสาธารณะ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
หฤทัย อาจปรุ. (2558). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ภาวะผู้นำ รูปแบบการดำเนินชีวิตและ ความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเอง กับการมีจิตสำนึกสาธารณะของนักศึกษาพยาบาล (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัญชลี ยิ่งรักพันธุ์. (2550). ผลการใช้สถานการณ์จำลองกับเทคนิคการประเมินจากสภาพจริงเพื่อพัฒนา จิตสาธารณะของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร
Johnstone, James N. (1981). Indicators of education systems. London: UNESCO.
Schmitz, C.C. (1993). Assessing the validity of higher education indicators. Journal of Higher Education, 64, 503-519.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
