การบริหารและพัฒนาทรัพยากรบุคคลในยุคดิจิทัลของผู้บริหาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2

ไกรสร โอษคลัง; ปณต นามะวิโรจน์

ผู้แต่ง

ไกรสร โอษคลัง นักศึกษาปริญญาโท, ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์
ปณต นามะวิโรจน์ อาจารย์ประจำ หลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์

คำสำคัญ:

การบริหารงานบุคคล , การพัฒนาทรัพยากรบุคคล , ดิจิทัล

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการบริหารและพัฒนาทรัพยากรบุคคลในยุคดิจิทัลของผู้บริหาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 2) เปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารและพัฒนาทรัพยากรบุคคลในยุคดิจิทัลของผู้บริหาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 จำแนกตาม เพศ อายุ ระดับการศึกษา และประสบการณ์การทำงาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือข้าราชการครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรีเขต 2 ในปีการศึกษา 2567 จำนวน 305 คน ด้วยการสุ่มแบบแบ่งชั้นตามขนาดของสถานศึกษา เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบสอบถามที่มีค่าความตรงเชิงเนื้อหา ระหว่าง .67 – 1.00 ค่าความเที่ยงเท่ากับ .97 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และทดสอบความแตกต่างรายคู่แบบ LSD ผลการวิจัย พบว่า 1) การบริหารและพัฒนาทรัพยากรบุคคลในยุคดิจิทัลของผู้บริหาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 ตามความคิดเห็นของครูมีค่าเฉลี่ยในภาพรวม และรายด้านอยู่ในระดับมาก เรียงลำดับค่าเฉลี่ยสูงสุดไปต่ำสุด คือ ด้านหลักเกณฑ์การบรรจุและแต่งตั้งบุคลากร รองลงมา คือ ด้านหลักเกณฑ์การประเมินผลการปฏิบัติงาน ด้านหลักเกณฑ์การดำเนินการทางวินัย ด้านหลักเกณฑ์การสรรหาและคัดเลือกบุคลากร ด้านหลักเกณฑ์การพัฒนาบุคคล ด้านหลักคุณธรรมการบริหารทรัพยากรบุคคล หลักเกณฑ์การสร้างขวัญและกำลังใจ และด้านหลักเกณฑ์การบริหารทรัพยากรบุคคล 2) ผลเปรียบเทียบความคิดเห็นเกี่ยวกับการบริหารและพัฒนาทรัพยากรบุคคลในยุคดิจิทัลของผู้บริหาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2 พบว่า ครูที่มีอายุ ระดับการศึกษา และประสบการณ์การทำงาน ต่างกัน มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ .01

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง 2560). กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงาน ก.พ. สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน. (2567). คู่มือการดำเนินการตามแนวทางการพัฒนาบุคลากรภาครัฐ พ.ศ. 2566-2570.

มณีรัตน์ ชัยยะ และเพ็ญศรี ฉิรินัง. (2566). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ภายใต้การเปลี่ยนแปลงสู่ยุคดิจิทัล. Journal of Administrative and Management Innovation, 11(1),104

ยุวดี นามนิล, ศิริพงษ์ เศาภายน, และอุไร สุทธิแย้ม. (2564). บทบาทของผู้บริหารต่อการบริหารงานบุคลากรยุคดิจิทัลของสถานศึกษาในอำเภอบางบัวทอง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานนทบุรี เขต 2. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(2), 15–30. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/247085

วิภาดา สารัมย์. (2562). การบริหารงานบุคคลของผู้บริหารสถานศึกษาในเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี)

ลัดดาวัลย์ เพชรโรจน์, สุภมาส อังศุโชติ และอัจฉรา ชำนิประศาสน์. (2562). สถิติสำหรับการวิจัยและเทคนิคการใช้ SPSS (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.

ศิวพร วิยะวงศ์. (2564). แนวทางการบริหารทรัพยากรมนุษย์เพื่อสนับสนุนให้เกิดองค์กรที่ม่งเน้นการสร้างผลงาน และขับเคลื่อนด้วยศักยภาพของบุคลากรเป็นสำคัญ. ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.

ศักดิพันธ์ ตันวิมลรัตน์. (2557). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษา แนวคิด ทฤษฎีและบทบัญญัติทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 7(3), 845–862.

อำภาพร จิรธรรมโอภาส. (2564). อิทธิพลของการบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดีต่อองค์การของบุคลากรครูโรงเรียนทางเลือกในเขตกรุงเทพมหานคร. (ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).

เสนาะ ติเยาว์. (2564). การบริหารงานบุคลากร (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Bondarouk & Brewster. (2016). Conceptualizing the future of HRM and technology research. The International Journal of Human Resource Management, 27(21), 2652–2671.

Flippo, E. B. (1976). Principles of personnel management (4th ed.). McGraw-Hill.

Kraaijenbrink, Jeroen. (2022). What BANI Really Means (And How It Corrects Your

World View). https://www.forbes.com/sites/jeroenkraaijenbrink/2022/06/22/

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

Mondy, R. W., Noe, R. M., & Premeaux, S. R. (2002). Human resource management (8th ed.). Pearson Education International.