การพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5   โรงเรียนพร้อมมิตรพิทยา จากการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ (Role Play)

ณิชารีย์ ชูแดง; อุษาพร กลิ่นเกษร

ผู้แต่ง

ณิชารีย์ ชูแดง นักศึกษาปริญญาโท, คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ
อุษาพร กลิ่นเกษร อาจารย์, คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ

คำสำคัญ:

บทบาทสมมติ, การพูดภาษาจีน, ทักษะการสื่อสาร, นักเรียนประถมศึกษา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ (Role Play) เพื่อส่งเสริมทักษะการพูดภาษาจีนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนพร้อมมิตรพิทยา ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 (2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านทักษะการพูดภาษาจีนก่อนและหลังเรียน และ (3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ กลุ่มตัวอย่างคือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5/1 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 โรงเรียนพร้อมมิตรพิทยา จำนวน 40 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย (1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ จำนวน 7 แผน (2) แบบทดสอบวัดทักษะการพูดภาษาจีน และ (3) แบบสอบถามความพึงพอใจของนักเรียนต่อการเรียนรู้ กำหนดเกณฑ์ประสิทธิภาพ E₁ / E₂ = 80/80

ผลการวิจัยพบว่า (1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติมีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ที่กำหนด (E₁ / E₂) เท่ากับ 82.75/83.12 (2) นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านทักษะการพูดภาษาจีนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ (3) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 4.44, S.D. = 0.67) แสดงให้เห็นว่าการใช้กิจกรรมบทบาทสมมติสามารถส่งเสริมทักษะการพูดภาษาจีนและสร้างเจตคติที่ดีต่อการเรียนภาษาจีนของนักเรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

ชนากานต์ ขำดำรงเกียรติ, ณิชกานต์ เสนามาตย์, Wu Hunglien, และสุภาษา ภูพันนา. (2566). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนโดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติของนักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาจีน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 20(3), 23–31.

ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2556). การทดสอบประสิทธิภาพสื่อหรือชุดการสอน. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 5(1), 7–20.

ฐิติกานต์ ชูประดิษฐ์. (2564). ปัญหาการออกเสียงพยัญชนะ สระ และวรรณยุกต์ในภาษาจีนกลาง และปัจจัยที่ส่งผลต่อการออกเสียงของนักเรียนแผนศิลป์–ภาษาจีน โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง (ฝ่ายมัธยม). ใน การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 12 (น. 518–528). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

ธีรพงศ์ แก้วมณี, และ วรรณา เหล่าเขตกิจ. (2568). วิจัยสำรวจสภาพการใช้ตำราเรียนและวิธีการสอนภาษาจีนโรงเรียนประถมศึกษาในประเทศไทย สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Journal of Social Science for Local Development Rajabhat Maha Sarakham University, 9(2), 274–290.

ภัฐชรา แก้วแป้น, และเก็ตถวา บุญปราการ. (2568). การพัฒนาทักษะการพูดสื่อสารภาษาจีนโดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 10(1), 1721–1728.

ปรียากร บุญธรรม. (2566). ความนิยมของผู้เรียนภาษาจีนที่มีต่อผลงานวรรณกรรมจีนแปลไทย. วารสารวิจัยและพัฒนาอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง, 2(3), 17–25.

เสาวคนธ์ จันต๊ะมาต. (2565). การใช้กิจกรรมบทบาทสมมุติเพื่อพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนของนักศึกษาโปรแกรมวิชาการสอนภาษาจีน คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 33(1), 72–85.

ฮวาน ฮวาน หม่า, ชมพูนุท เมฆเมืองทอง, และนิรุต ถึงนาค. (2562). การพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีน คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคามโดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ. Chophayom Journal, 30(2), 143–153.