ความสามารถในการเขียนตัวบทของนักศึกษาไทยที่เรียนภาษาเยอรมันเป็นวิชาเอก : กรณีศึกษาด้านการเขียนเชิงบรรยายโวหารในแง่มุมการใช้ภาษาที่หลากหลาย

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาความสามารถในการเขียนตัวบทของของนักศึกษาไทยที่เรียนภาษาเยอรมันเป็นวิชาเอกในแง่มุมของการใช้ภาษาที่หลากหลาย ในการประเมินความสามารถด้านนี้จะใช้ตัวบ่งชี้ของ ชเมลเซอ-ไอบิงเงอร์ [5]  โดยมีนิสิตอาสาสมัคร ชั้นปี 3 จำนวน 10 คน ซึ่งเรียนเยอรมันเป็นวิชาเอกที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ แต่ละคนจะได้รับมอบหมายให้เขียนตัวบท 3 ตัวบท โดยแบ่งเป็นสัปดาห์ละ 1 ตัวบท งานวิจัยนี้จึงมีตัวบทเพื่อศึกษาทั้งหมด 30 ตัวบท จากการวิจัยพบว่าอาสาสมัครส่วนใหญ่ยังไม่สามารถเขียนตัวบทประเภทเล่าเรื่องโดยใช้ภาษาที่หลากหลายได้ในระดับที่ดี กล่าวคือมักมีการใช้คำสั้น ๆ ง่าย ๆ ซึ่งพบได้จากคำคุณศัพท์ คำขยายกริยา คำสันธาน อีกทั้งโครงสร้างประโยคมักขึ้นต้นด้วยประธาน ทำให้ขาดความหลากหลาย มีเพียงอาสาสมัครจำนวนน้อยเท่านั้นที่สามารถใช้คำขยายและรูปแบบประโยคที่หลากหลายรวมถึงใช้คำสันธานที่เชื่อมประโยคย่อยกับประโยคหลัก นอกจากนี้ยังพบว่ายิ่งมีการใช้โครงสร้างประโยคซับซ้อนก็ยิ่งพบข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์มากขึ้นตามไปด้วย ซึ่งทำให้ไม่สามารถอ่านตัวบทให้เข้าใจ ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือ การกระจายกริยา การกระจายคำคุณศัพท์ การใช้รูปกริยาที่ไม่สอดคล้องกับเวลาที่เกิดขึ้น และการวางตำแหน่งคำกริยาในประโยคย่อยไม่ถูกต้อง นอกจากนี้ยังพบว่าอาสาสมัครส่วนใหญ่ไม่สามารถนำความรู้ภาษาเยอรมันที่เคยเรียนมาใช้ในการเขียนตัวบทได้ดีนัก ซึ่งสาเหตุหลักน่าจะมาจากการมีประสบการณ์น้อยในการเขียนตัวบทภาษาเยอรมันและมีข้อจำกัดในการตระหนักรู้เกี่ยวกับภาษาเยอรมันในขณะที่เขียน