THE EFFECT OF OUTDOOR ACTIVITIES ON SOCIAL BEHAVIOR OF PRESCHOOL CHILDREN AT BANNONGSUECHANG SCHOOL

Main Article Content

Suwapha Boonurai

Abstract

The research aimed to study and compare of outdoor activities on social Behavior of preschool children at Bannongsuechang School. Subjects use this research were 20 preschool, ranging in age between 5-6 years old, intact third kingdergarten classroom in the second semester of the 2019 academic year at Bannongsuechang School which is under jurisdiction of Chonburi Primary Educational Service Area Office 1. The research instrument was 20 plan outdoor activities for preschool children and social skills observation record. Statistics employed for data analysis were the mean, standard deviation, and t-test. The research findings that: preschool children who had experienced of outdoor activities have social behavior; Most cooperative, acceptance and helping for others respectively. And comparison of social behavior was significantly higher than before studying at 01.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Boonurai, S. (2020). THE EFFECT OF OUTDOOR ACTIVITIES ON SOCIAL BEHAVIOR OF PRESCHOOL CHILDREN AT BANNONGSUECHANG SCHOOL. Journal of Yanasangvorn Research Institute Mahamakut Buddhist University, 11(1), 24 - 31. Retrieved from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/yri/article/view/244025
Section
Research Article

References

กวีศักดิ์ เครือผือ, สิริลักษณ์ โปร่งสันเที๊ยะ, ธนวัฒน์ ธิติธนานันท์ และนันทกา ปรีดาศักดิ์. (2553). การศึกษาพฤติกรรมทางสังคมและพัฒนาการทางภาษาของเด็กปฐมวัย. วารสารราชพฤกษ์, 8(3), 112-116.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

กุลยา ตันติผลาชีวะ. (2551). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้สำหรับเด็กปฐมวัย. กรุงเทพฯ: เพื่อนอักษร.

ดวงเดือน ศาสตราภัทร และ พัชรี ผลโยธิน. (2555). ขอบข่ายการวัดประเมินพัฒนาการด้านอารมณ์ จิตใจและสังคมของเด็กปฐมวัย. ใน อริศรา แก่นอ้วน (บ.ก.), แนวการศึกษาชุดวิชาหลักการและแนวคิดทางการศึกษาปฐมวัยศึกษา, (9-20). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ฉวีวรรณ สุวรรณาภา. (2558). การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการเพื่อเสริมทักษะการคิดในรายวิชา สัมมนาสังคมศึกษาของนิสิตสาขาวิชาสังคมศึกษา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตแพร่. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 3(2), 1-19.

ทวีศักด์ ยูชุป. (2546). ผลการให้ประสบการณ์ส่งเสริมความสามารถทางภาษาที่มีต่อทักษะทางสังคมและความสามารถทางภาษาของนักเรียนอนุบาล. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต (สาขาวิชาการศึกษาจิตวิทยาพัฒนาการ). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สกุลรัตน์ อุษณาวรงค์. (2551). ความสุข. วารสารศูนย์บริการวิชาการ, 16(3), 43-46.

สุภัค ไหวหากิจ. (2543). เปรียบเทียบการรับรู้วินิจฉัยในตนเองของเด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดกิจกรรม การเล่านิทานคติธรรมและการเล่นเกมแบบร่วมมือ. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. (การศึกษา ปฐมวัย). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2547). คู่มือหลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2546. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2555). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2555-2559). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). แนะแนววิธีการเลี้ยงดู ดูแลและพัฒนาเด็กปฐมวัยตามสมรรถนะเพื่อเพิ่มคุณภาพเด็กตามวัย 0-5 ปี. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิก.

Baumeister, R. F., & Bushman, B.J. (2008). Social psychology and human nature. Florida: Thomson Wadsworth.

Kidron & Fleischman. (2006). Teach pro-social behavior. Retrieved fromhttp://www.ode.state.oh.us/GD/Templates/Pages/ODE/ODEDetail.aspx?Page=3&TopicRelationID=1922&Content=135551Naeyc. (2009). Developmentally Appropriate Practice in Early Childhood Programs Serving Children from Birth through Age 8. Retrieved May 10, 2013, from http://www.naeyc.org/files/naeyc/file/positions/

Ostrosky, M. M., & Jung, E. Y. (2010). Building positive teacher-child relationships. Retrieved , from http://csefel.vanderbilt.edu/briefs/wwb12.pdf.