DEATH AND SAMSARA, KARMA AND THE RESULTS OF KARMA : THE CRUCIAL DOGMA IN BUDDHISM AND SOCIAL DYNAMICS
Main Article Content
Abstract
This article aims to enable readers to 1. Understand Death and the life after death in Buddhist doctrine; 2. Understand forms of existence follow karma and the result of karma in Buddhist perspective; and 3. Understand Death in variety view points of social science For the form of writing, the writer sourced data from the reliable Buddhist texts, such as the Tripitaka and its commentaries, and texts concerning the forms of existence governed by karma. This article starts from introduction of Death and life after death in Buddhist perspective.
The results of the study indicate that 1. Death is not the end of existence in Buddhism doctrine, rather a process of transferring to the new life; 2. Buddhism doctrine provides a clear explanation of rebirth and samsara (the 31 realms of existence), which are determined by karma and its fruits; and 3. The relationship between Buddhism and social dynamics shows that all present actions determine human's future life.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
การศาสนา. (2527). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับสยามรัฐ เล่มที่ 10 . กรุงเทพฯ : กรมการศาสนา.
ชาญยุทธ สอนจันทร์. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างตัวบทและชุดความคิดในตำนานอุรังคธาตุ. ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัย
มหาสารคาม.
นิยะดา เหล่าสุนทร ( 2543) ไตรภูมิพระร่วง การศึกษาที่มา. กรุงเทพฯ : แม่คำผาง.
ประพันธ์ สหพัฒนา. (2552). พุทธธรรมเพื่อการเยียวยาจิตใจผู้ป่วยระยะสุดท้าย. วิทยานิพนธ์ ศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธศาสน์ศึกษา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พงษ์พันธ์ นารีน้อย. (2568). เศรษฐกิจกับการพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยราชภัฏ บ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
พระญาลิไทย. (2554). ไตรภูมิพระร่วง. กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร.
พระพรหมโมลี(วิลาส ญาณวโร). (2541) ภูมิวิลาสินี. กรุงเทพฯ : ดอกหญ้า.
พระเกษมพันธ์ สุธีโร (ตรงสุรีย์พร). (2561). แนวคิดการยอมรับของมนุษย์ในทัศนะของ อัลแบร์ กามูส. วารสารศิลปะศาสตร์ปริทัศน์ มหาวิทยาลัยหัวเฉียว
เฉลิมพระเกียรติ, 13(25).131-140.
มหามกุฎราชวิทยาลัย. (2525). พระไตรปิฎก และอรรถกถา เล่มที่ 11. กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย.
รุสดีย์ กาเหย็ม. (2566). ความตาย : ภาพสะท้อนการมีชีวิต. วิทยานิพนธ์ศิลปมหาบัณฑิต สาขาวิชาทัศนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วชิรเมธี. (2559). มรณาวิชาสุดท้าย. กรุงเทพมหานคร: สัปปายะ.
วรรณสิทธิ ไวทยะเสวี. (2544). คู่มือการศึกษาพระอภิธรรมมัตถสังคหะปริเฉทที่ 5 วิถีวิมุตตสังคหวิภาค. นครปฐม: มูลนิธิแนบมหานีรานนท์.
วราพงศ์ จันทนพันธ์. (2566). มาตรการทางกฎหมายในการส่งเสริมให้มีการจัดการศพทางเลือกที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขา
กฎหมายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุจินต์ บริหารวนเขตต์ (2541) ปัจจัยสังเขป. กรุงเทพฯ : มูลนิธิศึกษาและเผยแพร่พระพุทธศาสนา.
สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ (สช.). (2562). วิกฤตความหมายในความตายในสังคมสืบค้น 10 มกราคม 2569.
จากhttps://www.nationalhealth.or.th/en/node/1233
สมรักษ์ ชัยสิงห์กานานนท์. (2550). วัฒนธรรม ความตาย กับความหลากหลายทางชาติพันธุ์ : มอญ โซ่ง กะเหรี่ยง ม้ง เย้า. กรุงเทพฯ : สำนักวิจัยสังคมและสุขภาพ
(สวสส.).
เสฐียรโกเศศ นาคะประทีป. (2552). กามนิต วาสิฏฐี (พิมพครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ : ศยาม.
อังค์วรา ศรศิลป์. (2559). การจัดทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัย ราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
เอก ตั้งทรัพย์วัฒนา. (2562). REST IN PEACE 4: วิกฤตความหมายในความตาย. สืบค้น 10 มกราคม 2569. จาก
https://www.hfocus.org/content/2019/05/17217
Lian, S. (1992). (1992). Primitive culture. Shanghai: Shanghai Literature and Art.