การบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความปลอดภัยของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ของการวิจัยเพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความปลอดภัยของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา และประเมินรูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความปลอดภัยของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods Researchดำเนินการ 3 ระยะ โดยระยะที่ 1 วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ (EFA) จากกลุ่มตัวอย่าง 413 โรงเรียน ระยะที่ 2 วิเคราะห์ความต้องการจำเป็น (PNI modified) และตรวจสอบความเหมาะสมผ่านการสนทนากลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิ และระยะที่ 3 ประเมินด้วยการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ (Connoisseurship)ผลการวิจัย พบว่า
- การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความปลอดภัยของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 ส่วนหลัก คือ หลักการ วัตถุประสงค์ องค์ประกอบทั้ง 6 ด้าน กระบวนการบริหารจัดการตามกรอบแนวคิด 7S Model และการประเมินผลรูปแบบ ครอบคลุมด้านกลยุทธ์ โครงสร้าง ระบบ ค่านิยมร่วม รูปแบบการบริหาร บุคลากร และทักษะ พร้อมกระบวนการประเมินผล 6 ด้าน
- ผลการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญพบว่า รูปแบบมีความถูกต้อง ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 รูปแบบที่พัฒนาขึ้นสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางและต้นแบบในการพัฒนาการบริหารจัดการด้านความปลอดภัยของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา และสามารถประยุกต์ใช้กับสถานศึกษาขั้นพื้นฐานอื่น ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กองทุนเสมอภาคทางการศึกษา. (2562). รายงานสถานการณ์โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.
กิติมา จารุธีระพันธ์. (2552). ปัจจัยที่มีผลต่อการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองนักเรียนในการจัดการศึกษาของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสมุทรปราการ เขต 1. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 5(2), 89–102.
ธำรง จั่นฤทธิ์. (2567). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความปลอดภัยในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 23(1), 226–230.
นิตยา แสงสว่าง. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการบริหารความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในภาคเหนือตอนบน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นุตประวีณ์ ภัครวัฒน์อังกูร. (2568). การพัฒนาองค์ประกอบของการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความปลอดภัยของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์, 26(1), 15–28.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
ประภาพร สุขพูล. (2563). รูปแบบการบริหารความเสี่ยงด้านความปลอดภัยในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา, 8(1), 63–77.
พชฏ นรสิงห์ และคณะ. (2568). รูปแบบการบริหารจัดการด้านความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์, 33(2), 256–272.
พรทิพย์ สุวรรณภูมิ. (2564). สภาพปัญหาและแนวทางการพัฒนาความปลอดภัยในสถานศึกษาของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พระมหาสุชาติ ธมฺมกาโม (ปิติ). (2561). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 13. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิชุดา หรรษาจารุพันธ์. (2564). การบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมความปลอดภัยในสถานศึกษา: กรณีศึกษาโรงเรียนในจังหวัดลำปาง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 44(2), 91–106.
สมชาย ใจดี. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการด้านความปลอดภัยในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในเขตพื้นที่สูง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 10(1), 124–137.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). รายงานสถิติการเกิดเหตุไม่ปลอดภัยในสถานศึกษาประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2564. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). นโยบายและแนวทางการสร้างความปลอดภัยในสถานศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. พริกหวานกราฟฟิค.
สุวิมล ตรีภพ. (2565). รูปแบบการบริหารความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อดิศร ดีปานธรรม. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการด้านความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยบูรพา.
Bass, B. M. (1985). Leadership: Good, better, best. Organizational Dynamics, 13(3).
Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education. National Bureau of Economic Research.
Burns, T., & Stalker, G. M. (1961). The management of innovation. Tavistock Publications.
Chen, L., & Wong, K. (2022). Community participation in school safety: A comparative study of mountain schools in China and Nepal. International Journal of Educational Development, 88, 85–97.
Galbraith, J. R. (2014). Designing organizations: Strategy, structure, and process at the business unit and enterprise levels (3rd ed.). Jossey-Bass.
Garcia, M., Rodriguez, A., & Santos, P. (2022). Safe school travel in Peru's mountainous regions: A participatory safety management approach. Transport Policy, 118, 143–156.
Huffman, J. B. (2003). The role of shared values and vision in creating professional learning communities. NASSP Bulletin, 87(637), 21–34.
Johnson, R. T., Anderson, K. L., & Miller, S. P. (2022). Shared decision-making and safety outcomes in rural schools: A longitudinal analysis. Journal of School Violence, 21(3), 285–302. https://doi.org/10.1080/15388220.2022.2045673
Johnson, R., Smith, M., & Williams, T. (2022). School safety through participatory management in rural schools. Journal of School Safety, 21(3), 115–127.
Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1996). The balanced scorecard: Translating strategy into action. Harvard Business School Press.
Kim, H., & Park, S. (2022). Data-driven safety management in resource-limited schools: Challenges and opportunities in rural education contexts. Asia Pacific Education Review, 23(4), 567–583. https://doi.org/10.1007/s12564-022-09756-4
Kim, S., & Park, J. (2022). Collaborative safety models for multicultural schools in South Korea. Asia Pacific Education Review, 23(1), 64–78.
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. McGraw-Hill.
Mintzberg, H. (1994). The rise and fall of strategic planning. Free Press.
Peters, T. J., & Waterman, R. H., Jr. (1982). In search of excellence: Lessons from America's best-run companies. Harper & Row.
Rodriguez-Fernandez, C., Martinez, J., & Lopez, A. (2023). Multidimensional safety risks in remote schools: Addressing physical, social, psychological, and cyber threats through integrated approaches. Safety Science, 162, 106087. https://doi.org/10.1016/j.ssci.2023.106087
Save the Children. (2560, มกราคม). The Global Alliance for Disaster Risk Reduction and Resilience in the Education Sector and the Worldwide Initiative for Safe Schools. Save the Children Thailand.
Schein, E. H. (2010). Organizational culture and leadership (4th ed.). Jossey-Bass.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday.
Toikka, A., & Tarnanen, M. (2024). Shared vision and collaborative leadership in safety management: Lessons from Nordic rural schools. Scandinavian Journal of Educational Research, 68(1), 112–129. https://doi.org/10.1080/00313831.2023.2198765
UNESCO. (2021). Whole school safety approach: Guidelines for comprehensive safety in education. UNESCO Publishing.
Waterman, R. H., Jr., Peters, T. J., & Phillips, J. R. (1980). Structure is not organization. Business Horizons, 23(3), 14–26.
Yamamoto, H., & Takahashi, K. (2022). Building resilient school-community networks in disaster-prone rural areas: The role of collaborative safety planning. International Journal of Disaster Risk Reduction, 75, 102956.
