ไทย
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to develop and evaluate a participatory management model for enhancing safety in educational opportunity expansion schools. A mixed methods research approach was employed across three sequential phases: Phase 1 conducted Exploratory Factor Analysis (EFA) with a sample of 413 schools; Phase 2 utilized modified Priority Needs Index (PNI modified) analysis and validated appropriateness through expert focus group discussions; and Phase 3 evaluated the model through connoisseurship-based expert seminars.The research findings revealed two principal outcomes:1)The developed participatory management model for safety enhancement in educational opportunity expansion schools comprises five main components: (1) foundational principles, (2) strategic objectives, (3) six core dimensions constituting the 6C Model, (4) management processes based on the McKinsey 7S Model framework—encompassing strategy, structure, systems, shared values, style, staff, and skills—and (5) a comprehensive six-dimensional evaluation process.2) Expert evaluation demonstrated that the model achieved high levels of validity, appropriateness, feasibility, and utility with statistical significance at the .01 level. The developed model can effectively serve as a guideline and prototype for safety management development in educational opportunity expansion schools and can be successfully adapted for implementation in other basic education institutions.
Article Details
References
กองทุนเสมอภาคทางการศึกษา. (2562). รายงานสถานการณ์โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.
กิติมา จารุธีระพันธ์. (2552). ปัจจัยที่มีผลต่อการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองนักเรียนในการจัดการศึกษาของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสมุทรปราการ เขต 1. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 5(2), 89–102.
ธำรง จั่นฤทธิ์. (2567). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความปลอดภัยในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 23(1), 226–230.
นิตยา แสงสว่าง. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการบริหารความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในภาคเหนือตอนบน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นุตประวีณ์ ภัครวัฒน์อังกูร. (2568). การพัฒนาองค์ประกอบของการบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความปลอดภัยของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์, 26(1), 15–28.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
ประภาพร สุขพูล. (2563). รูปแบบการบริหารความเสี่ยงด้านความปลอดภัยในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา, 8(1), 63–77.
พชฏ นรสิงห์ และคณะ. (2568). รูปแบบการบริหารจัดการด้านความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์, 33(2), 256–272.
พรทิพย์ สุวรรณภูมิ. (2564). สภาพปัญหาและแนวทางการพัฒนาความปลอดภัยในสถานศึกษาของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในจังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พระมหาสุชาติ ธมฺมกาโม (ปิติ). (2561). การพัฒนารูปแบบการบริหารแบบมีส่วนร่วมของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 13. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิชุดา หรรษาจารุพันธ์. (2564). การบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมความปลอดภัยในสถานศึกษา: กรณีศึกษาโรงเรียนในจังหวัดลำปาง. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 44(2), 91–106.
สมชาย ใจดี. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการด้านความปลอดภัยในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในเขตพื้นที่สูง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 10(1), 124–137.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). รายงานสถิติการเกิดเหตุไม่ปลอดภัยในสถานศึกษาประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2564. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). นโยบายและแนวทางการสร้างความปลอดภัยในสถานศึกษา. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. พริกหวานกราฟฟิค.
สุวิมล ตรีภพ. (2565). รูปแบบการบริหารความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อดิศร ดีปานธรรม. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการด้านความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยบูรพา.
Bass, B. M. (1985). Leadership: Good, better, best. Organizational Dynamics, 13(3).
Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education. National Bureau of Economic Research.
Burns, T., & Stalker, G. M. (1961). The management of innovation. Tavistock Publications.
Chen, L., & Wong, K. (2022). Community participation in school safety: A comparative study of mountain schools in China and Nepal. International Journal of Educational Development, 88, 85–97.
Galbraith, J. R. (2014). Designing organizations: Strategy, structure, and process at the business unit and enterprise levels (3rd ed.). Jossey-Bass.
Garcia, M., Rodriguez, A., & Santos, P. (2022). Safe school travel in Peru's mountainous regions: A participatory safety management approach. Transport Policy, 118, 143–156.
Huffman, J. B. (2003). The role of shared values and vision in creating professional learning communities. NASSP Bulletin, 87(637), 21–34.
Johnson, R. T., Anderson, K. L., & Miller, S. P. (2022). Shared decision-making and safety outcomes in rural schools: A longitudinal analysis. Journal of School Violence, 21(3), 285–302. https://doi.org/10.1080/15388220.2022.2045673
Johnson, R., Smith, M., & Williams, T. (2022). School safety through participatory management in rural schools. Journal of School Safety, 21(3), 115–127.
Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1996). The balanced scorecard: Translating strategy into action. Harvard Business School Press.
Kim, H., & Park, S. (2022). Data-driven safety management in resource-limited schools: Challenges and opportunities in rural education contexts. Asia Pacific Education Review, 23(4), 567–583. https://doi.org/10.1007/s12564-022-09756-4
Kim, S., & Park, J. (2022). Collaborative safety models for multicultural schools in South Korea. Asia Pacific Education Review, 23(1), 64–78.
Likert, R. (1967). The human organization: Its management and value. McGraw-Hill.
Mintzberg, H. (1994). The rise and fall of strategic planning. Free Press.
Peters, T. J., & Waterman, R. H., Jr. (1982). In search of excellence: Lessons from America's best-run companies. Harper & Row.
Rodriguez-Fernandez, C., Martinez, J., & Lopez, A. (2023). Multidimensional safety risks in remote schools: Addressing physical, social, psychological, and cyber threats through integrated approaches. Safety Science, 162, 106087. https://doi.org/10.1016/j.ssci.2023.106087
Save the Children. (2560, มกราคม). The Global Alliance for Disaster Risk Reduction and Resilience in the Education Sector and the Worldwide Initiative for Safe Schools. Save the Children Thailand.
Schein, E. H. (2010). Organizational culture and leadership (4th ed.). Jossey-Bass.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. Doubleday.
Toikka, A., & Tarnanen, M. (2024). Shared vision and collaborative leadership in safety management: Lessons from Nordic rural schools. Scandinavian Journal of Educational Research, 68(1), 112–129. https://doi.org/10.1080/00313831.2023.2198765
UNESCO. (2021). Whole school safety approach: Guidelines for comprehensive safety in education. UNESCO Publishing.
Waterman, R. H., Jr., Peters, T. J., & Phillips, J. R. (1980). Structure is not organization. Business Horizons, 23(3), 14–26.
Yamamoto, H., & Takahashi, K. (2022). Building resilient school-community networks in disaster-prone rural areas: The role of collaborative safety planning. International Journal of Disaster Risk Reduction, 75, 102956.
