กลยุทธ์การบริหารการศึกษาปฐมวัยสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพพื้นฐาน พัฒนากลยุทธ์ และประเมินความเหมาะสมของกลยุทธ์การบริหารการศึกษาปฐมวัยสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดนครราชสีมา โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธีหลายระยะ ประกอบด้วย การศึกษาบริบทและปัญหา การสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ การเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากผู้บริหารสถานศึกษา และการตรวจสอบความเหมาะสมของกลยุทธ์โดยผู้เชี่ยวชาญ ผลการศึกษาเชิงพรรณนาพบว่า ระบบบริหารจัดการปฐมวัยยังมีช่องว่างด้านการวางแผน โครงสร้าง การบริหารบุคลากร และระบบประกันคุณภาพ ซึ่งส่งผลต่อประสิทธิภาพการพัฒนาเด็กปฐมวัยในภาพรวม โดยเฉพาะด้านการจัดการเชิงระบบที่สะท้อนความจำเป็นในการเสริมสร้างสมรรถนะเชิงกลยุทธ์ของผู้บริหารให้ชัดเจนยิ่งขึ้น นอกจากนี้ ยังพบความต้องการในการพัฒนาครู ผู้เรียน การจัดการองค์กร แหล่งเรียนรู้ และเครือข่ายทางการศึกษาให้สอดคล้องกับมาตรฐานคุณภาพปฐมวัย ผลการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึก และข้อมูลเชิงปริมาณนำไปสู่การพัฒนากลยุทธ์การบริหารการศึกษาปฐมวัยสู่ความเป็นเลิศ โดยยึดองค์ประกอบหลัก ได้แก่ บทบาทครู การพัฒนาผู้เรียน การบริหารจัดการภายใน แหล่งเรียนรู้ และเครือข่ายสถานศึกษา กลยุทธ์ที่เสนอได้รับการตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นไปได้จากผู้เชี่ยวชาญจำนวน 30 คน ซึ่งเห็นพ้องว่ากลยุทธ์มีความสอดคล้องกับบริบทพื้นที่และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้จริง การวิจัยครั้งนี้จึงเสนอแนวทางเชิงระบบสำหรับยกระดับคุณภาพการบริหารจัดการการศึกษาปฐมวัยที่ตอบสนองความต้องการของสถานศึกษาในจังหวัดนครราชสีมา ทั้งยังเป็นประโยชน์ต่อการกำหนดนโยบาย การพัฒนาผู้บริหาร ครู และบุคลากร ตลอดจนการสร้างต้นแบบกลยุทธ์การจัดการศึกษาปฐมวัยสู่ความเป็นเลิศในระดับประเทศต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พ.ศ. 2560. คุรุสภาลาดพร้าว.
ฉัตรวิไล สุรินทร์ชมพู. (2562). การพัฒนาคุณภาพการจัดการศึกษาปฐมวัย: บทบาทผู้บริหาร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 13(2), 135–156.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. บริษัท พริกหวานกราฟฟิคส์.
สำนักทดสอบทางการศึกษา. (2561). มาตรฐานการศึกษาระดับปฐมวัยเพื่อการประกันคุณภาพภายในของสถานศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สุริยา ฆ้องเสนาะ. (2562). การศึกษาของเด็กปฐมวัย หัวใจสำคัญของการศึกษา. http://www.parliament.go.th
Baishya, B. (2015). McKinsey 7S framework in corporate planning and policy. International Journal of Interdisciplinary Research in Science, Society and Culture, 1(1), 165–168.
Bryson, J. M. (2018). Strategic planning for public and nonprofit organizations: A guide to strengthening and sustaining organizational achievement (5th ed.). Jossey-Bass.
Bronfenbrenner, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Harvard University Press.
Fullan, M. (2007). The new meaning of educational change (4th ed.). Teachers College Press.
Leithwood, K., & Riehl, C. (2003). What we know about successful school leadership. Laboratory for Student Success, Temple University.
Mintzberg, H. (1994). The rise and fall of strategic planning: Reconceiving roles for planning, plans, planners. Free Press.
UNESCO. (2016). Global education monitoring report 2016: Education for people and planet—Creating sustainable futures for all. UNESCO Publishing.
