EXPLOITATION OF MODELS FOR CARING CHILDREN WITH SPECIAL NEEDS IN 3 SOUTHERN BORDER PROVINCES THROUGH COUNSELING PROCESS
Keywords:
Special needs children, counseling, The three southernmost provincesAbstract
This article aims to explore the essentials of special needs children in the three southern border provinces of Thailand through a social-paradigm-based counseling process. The research was conducted through the use of life experiences through 8 counseling groups, including interviews. The use of questionnaire Data were collected by direct experience of the researcher, as a child-care teacher with ten years special needs. Analyze data through reflection through life experiences of parents and those with special needs. The key informants are parents, teachers, and individuals with special needs. The research found that The special needs child care model is as follows: 1) The needs of the people in the area, 2) The screening and screening tools must be specific in the context of the area, 3) The instructional plan is based on the Individualized Education Plan (IEP), and 4) Mental health and basic physical health meet the needs of those concerned, which were for children with special needs, sincere worker qualities, following up and reviewing results continuously
References
ชาญชัย ศักดิ์ศิริสัมพันธ์. (2559). “การเสริมสร้างความหมายในชีวิตของวัยรุ่นที่ตั้งครรภ์โดยใช้รูปแบบการให้คำปรึกษากลุ่มแบบภวนิยม.” วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 1(10), 34.
ธิดารัตน์ คณึงเพียร. (2556). “ประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน.” วารสารกองการพยาบาล, 1(40), 57.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2543). คำแก้ตัวเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ความคิด. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 1, 1.
นิศา ชูโต. (2545). การวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : แม็ทส์ปอยท์.
ปฤษณา ชนะวรรษ. (2549). เทคโนโลยีแห่งตัวตนในการยุติการพึ่งพายาเสพติด : การสร้างทฤษฎีฐานรากตามแนวสร้างสรรค์นิยม .วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร, กรุงเทพมหานคร.
ประไพพิมพ์ สุธีวสินนนท์ และ ประสพชัย พสุนนท์. (2559). กลยุทธ์การเลือกตัวอย่างสำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารปาริชาต, 29, 38.
รอฮานี เจ๊ะอุเซ็ง. (2559). การปรึกษากลุ่มบูรณาการเพื่อลดผลกระทบทางจิตใจและกระบวนการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักหลังเกิดเหตุการณ์วิกฤตของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา : กรณีศึกษาโรงเรียนเดชะปัตตนยานุกูล จังหวัดปัตตานี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, ปัตตานี.
รัตนา พันจุย. (2557). “ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มต่อความสามารถในการเผชิญปัญหาของผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน.” โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลกุดเวียน, 3(3), 126.
ศุภวดี บุญญวงศ์. (2548). ทฤษฎีการให้คำปรึกษา. สงขลา : ภาควิชาจิตวิทยาและการแนะแนว คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ศูนย์ข่าว TCIJ. (2556). สลดเด็กพิการกว่า 4 แสนคนไม่ได้เข้า รร. 'กฎหมาย-นโยบาย' ดีแต่รัฐสอบปฏิบัติตก. สืบค้นเมื่อ 12 พฤศจิกายน 2557, จาก www.tcijthai.com/news/2013/10/scoop/3318
Cirecie West-Olatunji. (2013). “A Publication of the American Counseling Association.” COUNSELING TODAY. Retrieved November, 2013, form https://ct.counseling.org/2013/11/research-in-counseling/
