Guidelines For Managing Academic Affairs In Private Schools Bang Khen District, Bangkok
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research article were to (1) investigate the current conditions of academic administration and (2) examine appropriate approaches to academic administration in schools under the Office of the Private Education Commission, Bang Khen District, Bangkok. This study employed descriptive research. The sample consisted of 188 school administrators, deputy directors, and teachers, selected using the Krejcie and Morgan sample size table. The research instruments included questionnaires and interviews. Data were analyzed using descriptive statistics, including percentage, mean, and standard deviation. The findings revealed that the overall current condition of academic administration was at a high level (Mean = 4.25, S.D. = 0.66). The mean scores of each aspect ranged from 4.24 to 4.27. Curriculum development had the highest mean score, while internal quality assurance development had the lowest mean score, although it remained at a high level. Appropriate approaches to academic administration consisted of seven aspects: curriculum development, active learning management, assessment for learning, classroom research, digital technology utilization, systematic supervision, and sustainable internal quality assurance. The results indicate that school administrators have strong potential in academic administration and are able to continuously develop practices in accordance with 21st-century educational policies.
Article Details
References
เกตกนก สวยค้าข้าว. (2561). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนราชินีบูรณะ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จิรารัตน์ กระจ่างดี. (2562). การศึกษากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนขยายโอกาสในอำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ปารณี เพชรสีช่วง. (2561). การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา: แนวคิด หลักการ และการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปาริฉัตร โชติขันธ์. (2560). กลยุทธ์การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พรรษมน พินทุสมิต. (2560). การปฏิบัติงานด้านการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาระดับประถมศึกษาในจังหวัดปทุมธานี (วิทยานิพนธ์ ศษ.ม.). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
พิมลพรรณ เพชรสมบัติ. (2555). การพัฒนารูปแบบภาวะผู้นำของผู้บริหารศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยอำเภอ สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น.
สารินทร์ เอี่ยมครอง. (2561). แนวทางการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาในจังหวัดชัยนาท สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 5. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
สมนึก ภัททิยธนี. (2555). การประกันคุณภาพภายในสถานศึกษาและแนวทางการบริหารจัดการตามหลัก TQM. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). สรุปข้อมูลเชิงนโยบายด้านการศึกษาเอกชนของไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2561). การบริหารสถานศึกษาเอกชนสู่ความเป็นเลิศ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2563). การวิจัยการออกแบบทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bangkok Metropolitan Administration. (n.d.). Open data Bangkok: Datasets. https://data.bangkok.go.th/dataset
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. MIT Press.
Juran, J. M. (1988). Juran on planning for quality. Free Press.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Sallis, E. (2014). Total quality management in education (4th ed.). Routledge.
