นวัตกรรมการบริหารงานของภาครัฐในยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษานวัตกรรมการบริหารงานของภาครัฐในบริบทของยุคดิจิทัล โดยมุ่งวิเคราะห์แนวคิด ทฤษฎี และรูปแบบการประยุกต์ใช้นวัตกรรมที่หน่วยงานภาครัฐนำมาใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและความโปร่งใสในการให้บริการสาธารณะ อาทิ การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร การวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่ ปัญญาประดิษฐ์ ระบบบริการแบบอิเล็กทรอนิกส์ และการเปิดเผยข้อมูลเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชน บทความยังประเมินสถานการณ์ของประเทศไทยในเชิงนโยบายและการดำเนินงาน พร้อมทั้งเปรียบเทียบกับกรณีศึกษาจากต่างประเทศที่มีความก้าวหน้าในการบริหารภาครัฐดิจิทัล เพื่อสังเคราะห์เป็นข้อเสนอเชิงนโยบายสำหรับยกระดับระบบราชการไทยให้มีความคล่องตัว ทันสมัย และตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนในยุคดิจิทัลได้อย่างแท้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงสาธารณสุข. (2565). สธ.ยกระดับ “หมอพร้อม” พัฒนา 12 ฟีเจอร์หลักอำนวยความสะดวกประชาชน. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.hfocus.org/content/2022/07/25603
กิตต์ระวี เลขากุล. (2561). ธรรมาภิบาลวัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของเทศบาลในเขตภาคใต้ของประเทศไทย (ดุษฎีนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
กุลิสรา ใจจันทร์. (2567). แนวทางการบริหารงานภาครัฐดิจิทัลขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านโป่ง อำเภองาว จังหวัดลำปาง (การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองระดับมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยพะเยา.
ณัฐวีร์ พุ่มระชัฏร์ และ ปรีชญาณ์ นักฟ้อน. (2566). นวัตกรรมการพัฒนา: เส้นทางการสร้างรัฐบาลดิจิทัลเปรียบเทียบเอสโตเนียกับไทย. วารสารบัณฑิตพิจารณ์ด้านรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 2(2), 19–44.
ธรินด์ เลิศสุขีเกษม. (2565). การปรับตัวขององค์การภาครัฐสู่รัฐบาลดิจิทัล: ศึกษากรณีการปรับตัวของกระทรวงการต่างประเทศสู่การเป็นรัฐบาลดิจิทัลตามกรอบของแผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย ปี พ.ศ. 2563–2565 (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทนงศักดิ์ เหมือนเตย. (2563). รัฐบาลดิจิทัล: การเปลี่ยนผ่านเพื่อประสิทธิภาพและการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพฯ: วิชาการ.
บูรณจิตร แก้วศรีมล. (2565). การพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของไทย: โอกาสและความท้าทายในยุคการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี. วารสารนโยบายสาธารณะและการบริหาร, 13(3), 78-96.
พระครูปลัดสุวัฒนพุทธิคุณ (สุเทพ ดีเยี่ยม) และ ณัฏยาณี บุญทองคำ. (2563). การสร้างนวัตกรรมในบริบทภาครัฐไทย. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(3), 287–299.
พระมหาไทยน้อย ญาณเมธี (สลางสิงห์) และ พระศิลาศักดิ์ สุเมโธ (บุญทอง), (2564). การปรับตัวองค์กรภาครัฐสู่ยุคความเป็นรัฐบาลดิจิทัล. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 21(3), 289–300.
เฟื่องลดา กลิ่นถือศีล และวุฒิชัย อารักษ์โพชฌงค์. (2566). แนวทางการสร้างความพร้อมการประเมินผลการปฏิบัติงาน โดยการกำหนดตัวชี้วัดผลการดำเนินงาน (KPIs) ของศูนย์ฝึกการบิน สถาบันการบินพลเรือน. Strategic Perspectives on Business and Marketing Management, 10(1), 108–124.
สาครรัตน์ นักปราชญ์ และคัดนางค์ จามะริก. (2559). การเปิดเผยข้อมูลภาครัฐในรูปแบบ Business Intelligence (BI) ในยุค Big Data. Journal of Digital Communications, 1(1), 550–583.
สุพจน์ บุญวิเศษ. (2563). การสร้างสรรค์นวัตกรรมการบริการสาธารณะของเทศบาลเมืองในเขตพื้นที่อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี (รายงานวิจัย). คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์, มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล. (2561). รัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์ (e Government): แนวคิดและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: DGA. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.dga.or.th/ วิกิพีเดีย+2ThaiJo+2DGA+2
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2562). Government Big Data Analytics Framework (Government Big Data Institute). สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2568, จาก https://bdi.or.th/big-data-101/big-data-analytics-framework/
วัชรพงษ์ สุขีวงศ์ และ เพ็ญศรี ฉิรินัง. (2566). เทคโนโลยีดิจิทัลกับการประเมินผลการปฏิบัติงาน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(6), 178–188.
อัญชลี จวงจันทร์. (2566). ปัญญาประดิษฐ์ (AI) กับการบริหารภาครัฐ. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2568, จาก https://prt.parliament.go.th/server/api/core/bitstreams/832d72d8-1f1e-4c0d-ac7e-fc9d3 db8da4a/content
อุดมโชค อาษาวิมลกิจ. (2565). แอปพลิเคชันภาครัฐ: คุณภาพและบริการสาธารณะในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์, 30(2), 206–225.
Big Data Institute (BDI). (2566). Background and establishment of the Big Data Institute under DEPA. BDI. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2568, จาก https://bdi.or.th/en/background/
Business Software Alliance (BSA). (2025, June 7). Thailand: BSA recommendations for Draft Principles of the Law on Artificial Intelligence. BSA. Retrieved from https://www.bsa.org/ policy-filings/thailand-bsa-recommendations-for-draft-principles-of-the-law-on-artificial-intelligence
Digital Economy Promotion Agency (DEPA). (2564). แนวทางการบริหารและการใช้ Big Data เชิงนโยบายภาครัฐไทย (Big Data Analytics in Government). กรุงเทพฯ: DEPA. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2568, จาก https://depa.or.th/en/article-view/big-data
DGA. (2566). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนารัฐบาลดิจิทัล พ.ศ. 2566–2570. สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล.
Dunleavy, P., Margetts, H., Bastow, S., & Tinkler, J. (2006). Digital era governance: IT corporations, the state, and e government. Oxford University Press.
Electronic Transactions Development Agency (ETDA). (2564). AI ในการให้บริการของภาครัฐ (AI in Government Services). สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์.
García-Cebrián, C., & Chamizo-Jáuregui, M. (2023). Open Government in Spain: An introspective analysis. Administrative Sciences, 14(5), 89.
Heeks, R. (2006). Understanding and measuring e Government: International benchmarking studies. Development Informatics Group, University of Manchester, UK. Retrieved from https://www.researchgate.net/publication/292716797_Understanding_and_measuring_eGovernent_International_benchmarking_studies
Hood, C. (1991). A public management for all seasons?. Public Administration, 69(1), 3–19.
Jatusripitak, N. (2023). Principles for regulating the provision and use of AI in Thailand and beyond. Electronic Transactions Development Agency (ETDA). Retrieved from https://www.etda.or.th/getattachment/Our-Service/AIGC/Research-and Recommendation/ Principles-for-Regulating-the-Provision-and-Use-of-AI-in-Thailand-and-Beyond-%28EN%29.pdf.aspx?lang=th-TH
Keawwisut, S., & Noranitipadungkarn, C. (2566). Transition from e government to digital government: A case study of the Revenue Department, Department of Land Transportation and Department of Rural Roads. Journal of Management Science Nakhon Pathom Rajabhat University, 10(1), 257–266.
Mergel, I., Edelmann, N., & Haug, N. (2019). Defining digital transformation: Results from expert interviews. Government Information Quarterly, 36(4), 101385.
Mulgan, G., & Albury, D. (2003). Innovation in the public sector. UK Cabinet Office.
OECD. (2022). Open and Connected Government Review of Thailand. OECD Public Governance Directorate. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.oecd.org/content/dam/ oecd/en/publications/reports/2022/02/open-and-connected-government-review-of-thailand_6dbfbec4/e1593a0c-en.pdf OECD
Phoengurn, T. (2024). New public management influences effectiveness of municipality in Nakhon Pathom province. Educational Administration: Theory and Practice, 30(5), 7524–7534.
Prachumrasee, K., Kamnuansilpa, P., & Setthasuravich, P. (2025). Digital public service ecosystems in local governance: Insights from Northeastern Thailand's local administrative organizations. FWU Journal of Social Sciences, 19(2), 111–135.
Sagarik, D., Chansukree, P., Cho, W., & Berman, E. (2018). E government 4.0 in Thailand: The role of central agencies. Information Polity, 23(3), 343–353.
United Nations. (2022). E-Government Survey 2022: The Future of Digital Government. Retrieved from https://publicadministration.un.org/egovkb/
