การเล่าเรื่องและการนำเสนอภาพสตรีในภาพยนตร์สยองขวัญที่กำกับ โดยไมค์ ฟลานาแกน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการเล่าเรื่องและการนำเสนอภาพสตรีในภาพยนตร์สยองขวัญของผู้กำกับไมค์ ฟลานาแกน จำนวน 6 เรื่อง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์ ตัวบท (Textual Analysis) คัดเลือกภาพยนตร์แบบเจาะจงจากผลงานภาพยนตร์ขนาดยาวของผู้กำกับที่มีตัวละครสตรีเป็นแกนสำคัญของเรื่อง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ กรอบการวิเคราะห์ตามทฤษฎีการเล่าเรื่อง 7 องค์ประกอบร่วมกับทฤษฎีสตรีนิยม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและการตีความ ผลการวิจัยพบว่า การเล่าเรื่องของฟลานาแกนทำหน้าที่เป็นกลไกการสื่อความหมายอย่างเป็นระบบใน 3 ประเด็นสำคัญ ได้แก่ 1) การใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นแกนกลางของเรื่องโดยเชื่อมโยงสิ่งเหนือธรรมชาติเข้ากับบาดแผลทางอารมณ์ ทำให้ภาพภูต ผี และปีศาจเป็นภาพแทนของความเจ็บปวดและความทรงจำในอดีต 2) การกำหนดให้ตัวละครสตรีเป็นศูนย์กลางของการเล่าเรื่องผ่านการนำเสนอบทบาทที่ก้าวข้ามภาพจำเดิมของสตรีในฐานะเหยื่อไปสู่ตัวละครที่มีความซับซ้อน มีอำนาจในการตัดสินใจ และสามารถกำหนดชะตากรรมของตนเอง และ 3) การใช้สัญลักษณ์ของความสยองขวัญ เป็นรหัสแทนปมปัญหาทางจิตใจ ซึ่งสะท้อนการกดทับ ความเปราะบาง และประสบการณ์ของสตรีในบริบทสังคมร่วมสมัย ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าภาพยนตร์ของไมค์ ฟลานาแกนใช้ความสยองขวัญเป็นกลวิธีในการสื่อสารบาดแผลทางจิตใจ และรื้อถอนภาพจำเดิมของสตรีผ่านกระบวนการเล่าเรื่องและการสร้างตัวละครอย่างมีอัตลักษณ์เฉพาะตัว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ธมลวรรณ บรรจงเกลี้ยง. (2565). มหากาพย์การโจรกรรม: เจาะลึกบทบาทของตัวละครหญิงทั้ง 8 ผ่านอำนาจและทุนนิยมปิตาธิปไตยในภาพยนตร์เรื่อง Ocean's Eight (2018) [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
นุจรินทร์ จีรรัตนบรรพต. (2564). วิเคราะห์โครงสร้างการเล่าเรื่องและภาษาภาพยนตร์สยองขวัญที่กำกับโดย เจมส์ วาน. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 25(2), 263–274.
ภัทรวดี ไชยชนะ. (2561). การสื่อสารภาพตัวแทนสตรีผ่านภาพยนตร์ไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ].
วิสิฐ อรุณรัตนานนท์. (2552). การวิเคราะห์แนวทางการนำเสนอภาพยนตร์แนวสยองขวัญ [การค้นคว้าแบบอิสระ, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่].
สุวัจนี พุฒิโชติ. (2564). การวิเคราะห์ศิลปะการเล่าเรื่องของภาพยนตร์สยองขวัญในจักรวาลเดอะคอนเจอริ่ง. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 25(2), 173–185.
Barthes, R. (1977). Image, music, text (S. Heath, Trans.). Hill and Wang. (Original work published 1966).
Bordwell, D. (1985). Narration in the fiction film. University of Wisconsin Press.
Briefel, A., & Ngai, S. (Eds.). (2016). Horror after 9/11: World of fear, cinema of terror. University of Texas Press.
Creed, B. (1993). The monstrous-feminine: Film, feminism, psychoanalysis. Routledge.
Clover, C. J. (1992). Men, women, and chain saws: Gender in the modern horror film. Princeton University Press.
Genette, G. (1980). Narrative discourse: An essay in method (J. E. Lewin, Trans.). Cornell University Press. (Original work published 1972)
Hall, S. (1997). Representation: Cultural representations and signifying practices. Sage.
Mulvey, L. (1975). Visual pleasure and narrative cinema. Screen, 16(3), 6–18. https://doi.org/10.1093/screen/16.3.6
