ENHANCEMENT OF COURAGE FOR HIGH SCHOOL STUDENTS THROUGH GROUP COUNSELING
Keywords:
Courage, Group Counseling, Senior high school studentsAbstract
The objectives of this research are as follows: 1) to study courage among senior high school students; 2) to compare courage of students before and after participation in group counseling; and 3) to compare courage between the experimental and control groups, before and after participation in group counseling. The subject for this study consisted of two groups: the first group consisted of A total of 8 schools with 336 senior high school students at The Secondary Educational Service Area Office Chachoengsao Muang District Chachoengsao Province in the 2020 academic year and the second group consisted of students from the first group and in terms of social responsibilities, scored lower than the 25th percentile, established by purposive sampling and voluntary participation in group counseling. Each group consisted of eight students. The research results were as follows: 1) the courage for senior high school student as a whole was at high level; 2) the courage of the experimental group after participating in group counseling was and higher than before the experiment at a significant increased at a level of .01; and 3) the courage of the experiment group after participating in group counseling was significantly higher than the control group at a level of .01.
References
เพ็ญนภา กุลนภาดล. (2560). การให้การปรึกษาวัยรุ่น Adolescents Counseling. กรุงเทพฯ: ประยูรสาส์นไทย การพิมพ์.
กรมวิชาการ. (2544). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544. กรุงเทพฯ: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
จริยา อัศวเพรชกูล, ผ่องพรรณ เกิดพิทักษ์, และ ประสาร มาลากุล ณ อยุธยา. (2558). การเสริมสร้างพลังทางบวกของนักเรียนวัยรุ่นโดยการให้การปรึกษากลุ่มแบบบูรณาการ. วารสารพยาบาลทหารบก, 16(3), 79-86.
ดวงมณี จงรักษ์. (2549). ทฤษฎีการให้การปรึกษาและจิตบำบัดเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น).
พรรณี ลีกิจวัฒนะ. (2558). วิธีการวิจัยทางการศึกษา Research methods in education. กรุงเทพฯ: ภาควิชาครุศาสตร์อุตสาหกรรม สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
พัชราภรณ์ ศรีสวัสดิ์. (2561). การให้คำปรึกษากลุ่ม (Group Counseling) (1). กรุงเทพฯ: แดเน็กอินเตอร์คอร์เปอร์เรชั่น.
วัชรี ทรัพย์มี. (2556b). ทฤษฎีให้บริการปรึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Corey, G. (2012). Theory & Practice of Group Counseling. Brooks/Cole: Cengage Learning.
Gillham, J. E., และ Seligman, M. E. P. (1999). Footsteps on the road to a positive psychology. Behaviour Research and Therapy, 37, S163-S173.
Krejcie, R. V., และ Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Peterson, C., และ Seligman, M. (2004). Character Strengths and Virtues: A Handbook and Classification: Oxford University Press, USA.
Rashid, T., และ Seligman, M. (2019). Positive Psychotherapy Workbook. United States of America: Oxford University Press.
Rogers, C. R. (1970). Carl Rogers on encounter groups. New York: Harper & Row.
Seligman, M. E. P., และ Csikszentmihalyi, M. (2000). Positive Psychology: An Introduction. American Psychologist, 55(1), 5-14.
Troutzer, J. P. (2006). Integrating Theory, Training, and Practice The Counselor and the Group: Routledge Taylor & Francis Group.
Woodard, C. R., และ Pury, C. L. S. (2007). The Construct of Courage: Categorization and Measurement. Consulting Psychology Journal: Practice and Research, 59(2), 135-147.
