การพัฒนาแนวทางการบริหารจัดการเตรียมชุมชนเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายสำหรับผู้สูงอายุในหน่วยปฐมภูมิ สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการพัฒนาแนวทางการบริหารจัดการเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายสำหรับผู้สูงอายุโดยชุมชน 2) ศึกษาปัจจัยสนับสนุนการสร้างความพร้อมของชุมชนเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายของผู้สูงอายุในมิติต่างๆ และ 3) เสนอแนะแนวทางการบริหารจัดการสร้างความพร้อมของชุมชนเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายสำหรับผู้สูงอายุ กรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างผู้สูงอายุจำนวน 400 คน ด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ การวิจัยเชิงคุณภาพดำเนินการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญจากผู้แทนหน่วยงานภาครัฐ หน่วยบริการปฐมภูมิในกรุงเทพมหานคร และประชาชนผู้ใช้บริการ จำนวน 25 คน แล้วนำมาหาข้อสรุปด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและเสนอแนะอ้างอิงทฤษฎีดำเนินการจัดระเบียบข้อมูล
ผลการวิจัยพบว่า 1) จากสถานการณ์เรื่องสุขภาพและคุณภาพชีวิตที่ดีสามารถดำรงชีวิตอยู่ในสังคมอย่างปกติสุขตามสัดส่วนที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วผู้สูงอายุเป็นบทสะท้อนแนวทางการบริหารจัดการเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายสำหรับผู้สูงอายุโดยชุมชนในปัจจุบัน 2) ปัจจัยแรงสนับสนุนการออกกำลังกาย บทบาทของหน่วยงานเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายผู้สูงอายุ การมีส่วนร่วมของชุมชน/ผู้สูงอายุ และการบริหารจัดการเตรียมชุมชนเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายสำหรับผู้สูงอายุ โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากของชุมชนเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายของผู้สูงอายุในมิติต่างๆ และ 3) แนวทางการบริหารจัดการเตรียมชุมชนเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายสำหรับผู้สูงอายุในหน่วยปฐมภูมิ สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ กรุงเทพมหานครเท่ากับ 0.675 (t=4.633, Sig. = 0.001) โดยสามารถอธิบายความผันแปรได้ร้อยละ 0.88 (R2Adjusted =0.088) ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สูงอายุ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.(2566). มาตรการขับเคลื่อนระเบียบวาระแห่งชาติ เรื่องสังคมผู้สูงอายุ 6 Sustainable 4 Change. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง.
จิรประภา อัครบวร. (2566). การบริหารผลการปฏิบัติงานเชิงกลยุทธ์ : เครื่องมือพัฒนาองค์การ. (พิมพ์ครั้งที่ 3.) กรุงเทพฯ: คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ดนุลดา จีนขาวขำ, นงนุช วงษ์สว่าง และ กัญญา ศรีตะวัน. (2568). การรับรู้สภาพความเป็นจริงและความคาดหวังต่อการบริการการดูแลสุขภาพของผู้สูงอายุ ตำบลดอนตะโก อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี, 4(1), 170-182. สืบค้นจาก https://he01.tci-thaijo.org/index.php/pck/article/view/246095
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2560). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. กรุงเทพฯ: บิสซิเนส อาร์แอนด์ดี.
นุสรี ศิริพัฒน์. (2567). แนวทางการพัฒนาพื้นที่สาธารณะที่เหมาะสม เพื่อส่งเสริมเมืองที่เป็นมิตรต่อผู้สูงอายุในกรุงเทพมหานคร.วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 5(2), 298-312. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/appm/article/view/259090
นุสรี ศิริพัฒน์. (2566). แนวทางการเตรียมความพร้อมหน่วยบริการปฐมภูมิเพื่อให้บริการผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ การจัดการภาครัฐและเอกชน, 5(1), 158-171. สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/appm/article/view/259096
พภัสสรณ์ วรภัทร์ถิระกุล และ พรเพ็ญ เพชรสุขศิริ. (2564). รูปแบบการเตรียมชุมชนเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกายผู้สูงอายุในหน่วยปฐมภูมิ สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 154–166. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/WTURJ/article/view/254557
ภิมภ์วิมล ปรมัตถ์วรโชติ. (2565). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์: สู่องค์การแห่งการเรียนรู้. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 7(5), 337-351. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jsa-journal/article/view/247458
สมโภชน์ อเนกสุข. (2564). วิธีการเชิงปริมาณ และวิธีการเชิงคุณภาพสู่วิธีการวิจัยแบบผสม. Journal of Education Studies, Burapha University, 3(1), 1-16. สืบค้นจาก https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejes/article/view/244913
สุภางค์ จันทวานิช. (2565). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 26). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สัญชัย ห่วงกิจ. (2563). โครงการการส่งเสริมการจัดตั้งชมรมออกกำลังกายผู้สูงอายุในชุมชนเขตสายไหม กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(1), 238–245. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/WTURJ/article/view/256387
สันชัย พรมสิทธิ์. (2567). รูปแบบการมีส่วนร่วมของชุมชนในการออกกำลังกายเพื่อส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุในจังหวัดชัยภูมิ. วารสารวิชาการสหสาขาวิชาชีพเพื่อการวิจัยและนวัตกรรม, 4(1), 45–60. สืบค้นจาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/IARJ/article/view/274325
สิริภาพรรณ ลี้ภัยเจริญ.(2565). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. อุบลราชธานี: วิทยาการพิมพ์ 1973.
สืบสกุล นรินทรางกูร ณ อยุธยา. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ทางการศึกษาแนวใหม่. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2560). คู่มือแนวทางการตรวจประเมินเพื่อขอขึ้นทะเบียนเป็นหน่วยบริการประจำหน่วยบริการปฐมภูมิ และหน่วยบริการร่วมให้บริการ. กรุงเทพฯ:สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ.
อรรควิทย์ อรรคสิงห์, จิระนันท์ ชัยรัตนคำโรจน์ และ พีระพงษ์ วรภัทร์ถิระกุล. (2564). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเตรียมชุมชนเพื่อส่งเสริมการออกกำลังกาย ผู้สูงอายุในหน่วยปฐมภูมิ สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 7(2), 322-335. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/svittj/article/view/255961
อุบลวรรณา เรือนทองดี และ ยุพา จิ๋วพัฒนกุล. (2565). การเสริมสร้างกิจกรรมส่งเสริมสุขภาพในผู้สูงอายุ โดยใช้การมีส่วนร่วมของชุมชนเป็นฐาน. วารสารพยาบาลทหารบก, 23(1), 274-282. สืบค้นจาก https://he01.tci-thaijo.org/index.php/JRTAN/article/view/250101
World Health Organization. (2024). Global report on healthy ageing 2024: Integrated community-based care. Geneva: WHO.
Yamane T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). New York: Harper & Row.
