A Synthesis and Trends in Sociolinguistics Works.

Main Article Content

Kanittha Jaimano

Abstract

The purpose of this paper is to classified the studies in sociolinguistics, to synthesis the studies by the objectives, the samples, and the results of the studies in sociolinguistics, as well as, the trends in the studies.


          The results show that there are 5 different types in grouping the works, that are, using 1-5 linguistics factors. The most popular types using in these studies is using only one sociolinguistic factor. The research reveals that there are 8 linguistic factors, that are, age, sex, education, status, location, occupation, relationship, and satisfaction.


          Using the objectives, the samples, and the results of the study to synthesis the works in sociolinguistics, it is found that there are 4 objectives; language usage, language attitude, language vitality, and language maintenance. Three top most samples in these researches are age, sex, and location. Age can be divided into 2 groups; 2 groups of age and 3 groups of age. Sex can be divided into 2 groups; male and female, and male, female, and third sex. Whereas, location use as samples are from 2 and more.


          Sociolinguistics was studied since 2535 B.C. and are all studies as a master degree thesis because the aim of the studies are just to proved the theory in sociolinguistics.


Keywords: sociolinguistics, sociolinguistic factors, variation

Article Details

Section
Research Articles

References

ฉิงหยู่ เหวิน. (2556). ปัญหาการใช้บุรุษสรรพนามของนักศึกษาจีนที่เรียนภาษาไทยตามแนวทางภาษาศาสตร์สังคม.
วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ฐิติกาญจน์ ใจไมตรี. (2558). การศึกษาการแปรทางเสียงและคำศัพท์ในภาษาพวนบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี. วิทยานิพนธ์
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

โทมิโอกะ ยูทากะ. (2552). ทัศนคติต่อภาษาและการเลือกภาษาของคนไทยอีสานที่มีอายุต่างกัน. วิทยานิพนธ์
อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นลินลักษณ์ หอมหวน. (2556). การใช้คำยืมภาษาจีนฮกเกี้ยนของคนที่อาศัยอยู่ในจังหวัดภูเก็ตตามตัวแปรทางสังคม
บางประการ. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

บุษบา แฝงสาเคน. (2557). การเลือกใช้ภาษาและทัศนคติที่มีต่อภาษาไทยถิ่นโคราชของประชากรชาวไทยโคราช.
วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.

ประณีต แย้มงาม. (2543). การศึกษาเปรียบเทียบการใช้คำศัพท์ของคนต่างอายุในภาษาเขมรถิ่นไทยที่บ้านตะลุงเก่า
อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.

ปฏิมา ปรมศิริ. (2536). ความเข้มของการใข้คำศัพท์คำเมืองในจังหวัดเชียงใหม่: การศึกษาการแปรตามถิ่นที่อยู่.
วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พนิดา ธนานันท์. (2548). ความสัมพันธ์ระหว่างการแปรของ ร, ล ในการพูดและการเขียนสะกดคำ: การศึกษาแนว
ภาษาศาสตร์สังคม. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พิมพ์ระวี เรืองวัฒกี. (2551). การแปรทางสังคมของพยัญชนะควบกล้ำ /kw/ และ /khw/ ในภาษาไทยถิ่น ตำบล
บ้านแพรก อำเภอบ้านแพรก จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ภูมิใจ บัณฑุชัย. (2549). คำเรียกขาน คำบุรุษสรรพนามที่ 1 และคำบุรุษสรรพนามที่ 2 ของผู้ชายในห้างสรรพสินค้า.
วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

มลิวัลย์ ธุวะคำ. (2547). การมีอยู่ของภาษาและทัศนคติของคนยองในจังหวัดลำพูนที่มีต่อภาษาของตนเอง: การศึกษา
ภาษาศาสตร์เชิงสังคม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพายัพ.

รตญา กอบศิริกาญจน์. (2535). การแปรของวรรณยุกต์สูง-ตกในภาษาไทยถิ่นสุพรรณบุรีตามตัวแปรทางสังคมบาง
ประการ. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

รังสรรค์ จันต๊ะ. (2535). การศึกษาคำเรียกขานนาภาษาถิ่นเชียงใหม่ตามแนวภาษาศาสตร์เชิงสังคม. วิทยานิพนธ์
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

รุ่งนภา เถียรถาวร. (2541). การศึกษาเปรียบเทียบระบบเสียงภาษาไทยยวน 4 จังหวัดในภาคกลาง. วิทยานิพนธ์
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.

เรืองสุข คงทอง. (2549). แนวแบ่งเขตระหว่างภาษาไทยถิ่นกลาง ภาษาไทยถิ่นใต้ และภาษาผสมไทยถิ่นกลาง ไทยถิ่น
ใต้: การแปรของวรรณยุกต์ตามกลุ่มอายุ. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เลย์ ตวน. (2547). การศึกษาการใข้ภาษาและทัศนคติต่อภาษาไป๋เชิงภาษาศาสตร์สังคม ณ อำเภอเจียนฉวน ประเทศ
จีน. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพายัพ.

วีรวัฒน์ มีสม. (2557). การแปรของเสียงวรรณยุกต์ในภาษาไทยถิ่นอยุธยา. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

เวนดี้ แชมเบอร์เลน. (2553). การธำรงรักษาภาษาในกลุ่มชนพลัดถิ่น: การศึกษาภาษาศาสตร์เชิงสังคมในกลุ่มชนที่พูด
ภาษาเนปาลถิ่นพม่าที่อาศัยอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพายัพ.

ศิรินภา พรหมคำ. (2536). รูปแบบการใช้ภาษาพูดในละครโทรทัศน์ไทย: การวิเคราะห์ทางภาษาศาสตร์เชิงสังคม.
วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.

ศิริรัตน์ ชูพันธ์. (2547). การแปรของคำศัพท์ภาษาไทยถิ่นเกาะสมุยตามถิ่นที่อยู่และอายุของผู้พูด. วิทยานิพนธ์
อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ศศิธร นวเลิศปรีชา. (2552). ระบบคำเรียกญาติภาษาส่วย (กูย-กวย) ของผู้พูดที่มีอายุต่างกันในจังหวัดศรีสะเกษ.
วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สถาพร วัฒนธรรม. (2517). การใช้คำเรียกขานของผู้ประกอบการค้า. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สิงหชาต ไตรจิตต์. (2549). กฎการกล่าวขอบคุณในสังคมไทย: การศึกษาตามแนวภาษาศาสตร์สังคม. วิทยานิพนธ์
อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุนทรัตร์ แสงงาม. (2549). การแปรของคำศัพท์และวรรณยุกต์ตามกลุ่มอายุและทัศนคติต่อภาษาในภาษาโซ่ง (ไทดำ)
ที่พูดในอำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุนทรี เฉลิมแสนยากร. (2543). การแปรของ /kh/ ในภาษาไทยกรุงเทพฯ ตามสัทบริบทและอายุของผู้พูด. วิทยานิพนธ์
อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุภรา สุขวรรณ. (2537). การศึกษาการเปลี่ยนแปลงคำศัพท์และการออกเสียงคำศัพท์ในภาษาถิ่นอุบลฯของบุคคล 2
ระดับอายุ. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สุรางคนา แก้วน้ำดี. (2536). การแปรของคำเรียกชื่อพืชกับความสัมพันธ์ระหว่างภาษาไทยถิ่นและภาษาไทยถิ่นย่อย.
วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุรียา สอดส่องกฤษ. (2541). คำเรียกขานในภาษาเขมรเหนือ: การวิเคราะห์ทางภาษาศาสตร์เชิงสังคม กรณีศึกษา
ตำบลกระสัง อำเภอกระสัง จังหวัดบุรีรัมย์. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.

สุวรรณรัตน์ ราชรักษ์. (2556). การแปรของสระสูงยาว /i:, ɨ:, u:/ ในภาษาไทยถิ่นนครศรีธรรมราชตามตัวแปรอายุ
เพศ และวัจนลีลา. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

หล่า เมาง เท. (2554). การสำรวจเชิงภาษศาสตร์สังคมของภาษาลีซูถิ่น 3 ภาษา. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต
มหาวิทยาลัยพายัพ.

อภิรดี จันทนโรจน์. (2550). การสำรวจกลุ่มภาษาถิ่นของภาษาไตเหนือเชิงภาษาศาสตร์สังคม. วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตร
มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพายัพ.

อมรสิริ บุญญสิทธิ์. (2548). คำชมและการตอบคำชมในภาษาไทยที่ใช้โดยเพศชาย เพศหญิง และเพศชายที่มีจิตใจเป็น
หญิง. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อรทัย ใจใส. (2546). การศึกษาเปรียบเทียบการใช้คำศัพท์ของคนต่างอายุในภาษาลับแล อำเภอลับแล จังหวัด
อุตรดิตถ์. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.

อารีวรรณ เลิศธนะ. (2548). การแปรของเสียงวรรณยุกต์โทตามเพศของผู้พูดในภาษาไทยกรุงเทพฯและทัศนคติของ
ผู้ฟัง. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อิสรีย์ สว่างดี. (2557). การวิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงของคำศัพท์การประกอบอาหารไทยถิ่นเหนือของคนสามช่วงอายุ
ในจังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

อุไรพรณ์ ตันตินิมิตกุล. (2544). การแปรของเขตปรับเปลี่ยนระหว่างภาไทยถิ่นกลางกับภาษาไทยถิ่นใต้ตามตัวแปรทาง
สังคมบางประการ. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เอกพล กันทอง. (2550). การแปรของวรรณยุกต์ในภาษาไทยถิ่นเชียงใหม่ตามกลุ่มอายุ. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตร
มหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เอลิซ่า เอ. อิเคดะ. (2556). การศึกษาพลังชีวิตของภาษาอะนุง (อะนอง) ในประเทศเมียนมาร์ตามแนวภาษาศาสตร์
สังคม. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยพายัพ.