อิทธิพลของอาหารไทยที่มีต่อวัฒนธรรมอาหารของชาวไทยซิกข์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง “อิทธิพลของอาหารไทยที่มีต่อวัฒนธรรมอาหารของชาวไทยซิกข์” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์วัฒนธรรมอาหารของชาวไทยซิกข์และอิทธิพลของอาหารไทยต่อวัฒนธรรมอาหารดังกล่าว การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสัมภาษณ์ทั่วไปกับชาวไทยซิกข์ที่เข้าร่วมกิจกรรมทางศาสนา ณ วัดคุรุดวาราศรีคุรุสิงห์สภา และสมาคมนามารี สังคัต แห่งประเทศไทย กรุงเทพมหานคร
ผลการศึกษาพบว่า อาหารของชาวไทยซิกข์มีลักษณะผสมผสานระหว่างอาหารจากรัฐปัญจาบในประเทศอินเดียและปากีสถาน เช่น อาหารมังสวิรัติ (แกงถั่ว) อาหารประเภทแป้ง (โรตี นาน) อาหารเนื้อสัตว์ (ไก่ย่าง ปลาทอด) และอาหารหวาน (จาเลบี กุลาบจามุน ลาดู) โดยใช้วัตถุดิบที่หาได้ในประเทศไทยและบางส่วนนำเข้าจากอินเดีย การประกอบอาหารมีวิธีการหลากหลาย เช่น ปิ้ง แกง ต้ม ผัด ทอด นึ่ง และตากแห้ง การบริโภคอาหารแบ่งออกเป็น 3 มื้อหลัก คือ เช้า กลางวัน และเย็น พร้อมมีอาหารว่างในบางวัน ส่วนใหญ่ใช้ช้อนส้อมในการรับประทาน แต่ผู้สูงอายุบางส่วนใช้มือ การรับประทานอาหารนอกบ้านมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ความเชื่อเกี่ยวกับอาหารทั่วไปไม่มีข้อกำหนดเฉพาะ แต่ในงานพิธีทางศาสนา เช่น งานแต่งงานหรือเทศกาลสำคัญ จะมีการจัดเตรียมอาหารคาวหวานในปริมาณมากกว่าปกติ
ผลการวิเคราะห์อิทธิพลของอาหารไทยพบว่า ชาวไทยซิกข์ได้นำวัตถุดิบและเทคนิคการปรุงอาหารไทยมาใช้ในการปรุงอาหารของตน มีการผสมผสานอาหารไทยและอาหารชาวไทยซิกข์ในสำรับเดียวกัน รวมถึงปรับตัวให้เข้ากับวัฒนธรรมอาหารท้องถิ่นและการรับประทานอาหารนอกบ้านที่เพิ่มขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นักรบ นาคสุวรรณ์. (2556). ไทยซิกข์: รูปแบบการอนุรักษ์และสืบสานอัตลักษณ์เพื่อการดำรงอยู่ใน สังคมไทยอย่างสันติสุข [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม].
นิธินันท์ ศักดิ์พงศ์สิงห์. (2540). บทบาทครูคหกรรมศาสตรวิทยาลัยอาชีวศึกษาต่อการอนุรักษ์อาหารไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์].
บุษกร, สุทธิประภา, ศศิอาภา, บุญคง ข่ายทอง, และ ชุนหสุวรรณ. (2560). วัฒนธรรมอาหารในเขตธนบุรี กรณีศึกษาอาหารมุสลิม. มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
ทรงสิริ วิชิรานนท์, พจนีย์ บุญนา, และ จงทิพย์ อธิมุตติสรรค์. (2555). วิถีชีวิตและความมั่นคงทางอาหาร ท้องถิ่นใต้. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
พระธรรมปิฎก, (ป.อ. ปยุตฺโต). (2538). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. โรงพิมพ์มหา จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มูลนิธิสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน. (2567). ชนิดของอาหารไทย. https://saranukromthai.or.th
ราชบัณฑิตยสถาน. (2557). พจนานุกรมศัพท์สังคมวิทยา: ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. ราชบัณฑิตยสถาน.
ศรีสมร คงพันธุ์. (2555). เรื่องเล่ากับข้าวไทย: อาหารไทยมีเรื่องเล่าที่เราหลายคนไม่รู้. ส.ส.ส.
เสาวภา ศักยพันธ์. (2556). การศึกษาข้ามวัฒนธรรมสิบสองพันนาและล้านนาด้านอาหารไทลื้อ. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่].
อนัญพร บวรเดชชนะกุล. (2560). แนวคิดวัฒนธรรมอาหารการกินของชาวไทยเชื้อสายจีนแต้จิ๋ว. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
อภิญญา ตันทวีวงศ์. (2556). บนเส้นทางการจัดการด้านอาหารเพื่อคนไทยทั้งมวล. สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การทหารผ่านศึก.
ผู้ให้สัมภาษณ์ คนที่ 1และ 2. (2567, 18 เมษายน). สัมภาษณ์. ศาสนสถานวัดซิกข์.
Counihan, C., & Van Esterik, P. (2013). Food and culture: A reader (3rd ed.). Routledge.
EcoSikh. (2024). A Sikh theology of food. https://ecosikh.org/a-Sikh-theology-of-food/
Heldke, L. (2003). Exotic appetites: Ruminations of a food adventurer. Routledge.
Mintz, S., & Du Bois, C. (2002). The anthropology of food and eating. Annual Review of Anthropology, 31, 99–119.
Singh, P. (2011). The guru’s kitchen: The Sikh langar and identity. Sikh Formations, 7(1), 69–85.
Wilk, R. (2006). Home cooking in the global village: Caribbean food from buccaneers to ecotourists. Berg Publishers.
