Voluntary drug rehabilitation system: operating conditions, problems, and needs for the development of a voluntary drug rehabilitation system in hospitals in Health District 8
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study the operating conditions, problems, and needs to develop the Voluntary Drug Rehabilitation System of hospitals in Health Region 8. The population in the research was 176 voluntary drug rehabilitation workers of hospitals in Health Region 8. The sample size was calculated using Yamane's formula, resulting in 122 people. Stratified sampling was used, using a questionnaire as the research tool. Data were analyzed using frequency distribution, percentage, mean, standard deviation, and Pearson's product moment correlation coefficient.
The research results found that the voluntary drug rehabilitation system of hospitals in the Public Health Region 8 had a good level overall operation condition. The practice was very good level only in the Service Deliveries aspect, but the practice in other aspects was also at a good level. There were serious problems in the health workforce, especially the lack of personnel with high workloads, and the allocation of personnel according to the structural framework was not comprehensive. The system had the greatest need for development in the areas of good governance and participation, especially in terms of having networks within and outside the agency, including support for family and community participation. The operating conditions are significantly related to problems and system development needs at a statistical level of .01.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงสาธารณสุข. (2561). คู่มือการพัฒนาระบบบริการสุขภาพ (Service plan) สาขายาเสพติด. บอร์น ทู บี พับลิชชิ่ง.
กระทรวงสาธารณสุข. (2563). คู่มือการพัฒนาระบบบริการสุขภาพ (Service plan) สาขายาเสพติด. บอร์น ทู บี พับลิชชิ่ง.
กระทรวงสาธารณสุข. (2564). รายงานผลการดำเนินงานศูนย์อำนวยการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดกระทรวงสาธารณสุข ประจำปีงบประมาณ 2564. สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกในพระบรมราชูปถัมภ์.
กระทรวงสาธารณสุข. (2567). ระบบข้อมูลบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดของประเทศ. สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติด. https://antidrug.moph.go.th/
จุฑารัตน์ ชมพันธุ์. (2556). ธรรมาภิบาลและการมีส่วนร่วมของประชาชนในกระบวนการตัดสินใจในโครงการพัฒนา. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม, 9(1), 85-106.
ทรรศดา มะลิขาว. (2560). บทบาทของผู้พิพากษาในการบำบัดฟื้นฟูผู้เสพหรือผู้ติดยาเสพติด [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เนตรนภิส สุชนวนิช. (2563). สถานการณ์ของระบบข้อมูลและสารสนเทศด้านยาในประเทศไทย. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 29(ฉบับพิเศษ), 112-128.
นาวิน แพทยานันท์, และอ้อทิพย์ ราษฎร์นิยม. (2554). การวิเคราะห์ต้นทุนทางเศรษฐศาสตร์ในการรับการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด ณ สถาบันธัญญารักษ์. Journal of Medicine and Health Sciences Faculty of Medicine, Srinakharinwirot University, 18(1), 8-20.
มานพ คณะโต. (2558). คู่มือองค์ความรู้ระบบเฝ้าระวังปัญหายาเสพติด (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด.
วารุณี ม่วงเอี่ยม, และศุภสิทธิ์ เลิศบัว. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการกระบวนการบำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพผู้เสพติดยาเสพติดในพื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. วารสารปาริิชาต มหาวิทยาลััยทัักษิิณ, 35(3), 91-109.
วนิตตา พิทยาเรืองนนท์, และอารณีย์ วิวัฒนาภรณ์. (2565). ปัญหาในการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด กรณีศึกษาในสถานพยาบาลของรัฐ. วารสารวิจัยธรรมศึกษา, 5(2). https://so07.tci-thaijo.org/index.php/dsr/article/view/1749/1381
วุฒิกร ยุพาวัฒนะ. (2562). การเข้าใจความรู้สึกของพนักงานในการปฏิบัติงานที่มีประสิทธิภาพเพื่อการเพิ่มผลิตภาพที่มีประสิทธิผลสูงสุดขององค์กร. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2(1), 17-34. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/ibas/article/view/156758
ศรัณยู โสสิงห์. (2559). ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดในระบบสมัครใจ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศรีปทุม
สุพล ลิมวัฒนานนท์, วิโรจน์ ตั้งเจริญเสถียร, และภูษิต ประคองสาย. (2554). การลดความยากจน จากรายจ่ายด้านสุขภาพ: ผลลัพธ์ของหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าในประเทศไทย. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 5(1), 25-31.
อัครพล คุรุศาสตรา, และจอมขวัญ รุ่งโชติ. (2562). การปฏิรูปด้านบำบัดฟื้นฟูยาเสพติด แนวทางที่เหมาะสมสำหรับกระทรวงสาธารณสุข. วารสารวิชาการกรมสนับสนุนบริการสุขภาพ, 15(2), 3-12. https://thaidj.org/index.php/jdhss/article/ view/7978/11781
อัมพร ลีลากุล, วิมาลา เจริญชัย, วิไลรัตน์ สะสมผลสวัสดิ์, ฉวีรักษ์ ลีลา, กนกกาญจน์ วิโรจน์อุไรเรือง, และดารารัตน์ อุ่นศรี. (2554). โครงการพัฒนารูปแบบการบำบัดฟื้นฟูผู้เสพยาเสพติดแอมเฟตามีนด้วยคุณธรรม “รักเหนือรัก” สาราณียธรรม 6 ระดับศีล 5. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 27(3), 30-43.
Hechanova, Ma.R.M., Teng-Calleja, M., Canoy, N.A., & de Guzman, J.M. (2022). Community-based drug rehabilitation and care in Philippine local governments: Enablers, barriers, and outcomes. International Perspectives in Psychology: Research, Practice, Consultation, 12(1), 26-37.
Koo, M., & Yang, S.. (2025). Likert-Type Scale. Encyclopedia 2025, 5(18), 1-11.
Mpanza, D.M., Govender P., Voce, A. (2021). Aftercare services to people with substance use disorders: Analysis of South African policy. Drugs: Education, Prevention and Policy, 28(2), 138-155.
Trang, N. T., Hoe, H. D., Anh, N. H., Thuy, D. T. T., & Bart, G. (2024). If they get out of drug rehab centers, they're on their own: Opportunities and challenges for people released from compulsory drug rehabilitation centers to communities in Vietnam. International Journal of Drug Policy, 128, 104443.
World Health Organization. (2010). Monitoring the Building Block of Health Systems: A Handbook of Indicators and Their Measurement Strategies. WHO.
World Health Organization, & United Nations Office on Drugs and Crime. (2020). International standards for the treatment of drug use disorders: vised edition incorporating results of field-testing. WHO. https://iris.who.int/handle/10665/331635.
