การเชื่อมโยงความในเรียงความของผู้เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาที่สอง

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลไกการเชื่อมโยงความในเรียงความของผู้เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาที่สอง โดยเก็บข้อมูลจากเรียงความของผู้เรียนชาวต่างประเทศ หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับชาวต่างประเทศ (หลักสูตรนานาชาติ) ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาเกษตรศาสตร์             การวิเคราะห์ข้อมูลจะใช้กรอบแนวคิดการเชื่อมโยงความของ Halliday and Hasan (1976) และChanawangsa (1986) ผลการวิจัยพบว่า ผู้เรียนชาวต่างประเทศใช้กลไกการเชื่อมโยงความในการเขียนเรียงความ 5 ประเภท ได้แก่ การอ้างถึง การละ การซ้ำ การใช้คำเชื่อม และการใช้คำศัพท์ โดยพบการใช้คำเชื่อมพบมากที่สุด เนื่องจากการใช้คำเชื่อมจะช่วยให้ประโยคหรือข้อความมีความสัมพันธ์กันมากขึ้น และทำให้ผู้อ่านเรียงความสามารถเข้าใจเนื้อเรื่องได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้ ยังพบข้อบกพร่องเกี่ยวกับการเขียนบางประการ อาทิ การละคำกริยาซึ่งไม่ได้ปรากฏคำกริยานำมาก่อนในข้อความก่อนหน้า การละคำเชื่อมในข้อความทำให้การสื่อความหมายไม่ชัดเจน และการใช้คำเชื่อมผิดบริบทของข้อความ ทั้งนี้ ผู้วิจัยได้ให้ข้อเสนอแนะสำหรับการแก้ไขข้อบกพร่องดังกล่าวเพื่อเป็นประโยชน์สำหรับการจัดการเรียนการสอนให้แก่นิสิตชาวต่างประเทศที่ใช้ภาษาไทยเป็นภาษาที่สอง