การบริหารจัดการเครือข่ายการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมของสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์อย่างยั่งยืน

ผู้แต่ง

  • บุญญฤทธิ์ ชลวิถี สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
  • ธิติพัฒน์ เอี่ยมนิรันดร สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
  • หฤทัย ปัญญาวุธตระกูล สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช
  • สมาน งามสนิท ภาควิชารัฐศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

คำสำคัญ: การบริหารจัดการเครือข่าย; เครือข่ายการสื่อสารแบบมีส่วนร่วม; การพัฒนาเครือข่ายอย่างยั่งยืน; สมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) การบริหารจัดการเครือข่ายการสื่อสารสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ (สรส.) 2) ความต้องการและความคาดหวังของสมาชิกต่อการมีส่วนร่วมของสมาชิกเครือข่าย สรส. 3) ปัจจัยที่ส่งผลต่อบริหารจัดการเครือข่ายการสื่อสาร สรส. และ 4) แนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการการสื่อสารเครือข่าย สรส. งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก จากผู้ให้ข้อมูลหลัก 21 คน โดยมีเกณฑ์คัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้คือแบบสัมภาษณ์เแบบมีการกำหนดโครงสร้าง การวิเคราะห์ข้อมูลแบบสร้างข้อสรุปในการวิจัย ผลการวิจัยพบว่า1.สรส.เป็นศูนย์กลางการสื่อสารระหว่างกรรมการบริหารและกรรมการกลาง 41 องค์กรมีบทบาทในการเชื่อมโยงข้อมูลข่าวสารไปยังสมาชิก มีการใช้เครือข่ายการสื่อสารในการควบคุมเนื้อหาข้อมูลก่อนสื่อสารไปยังสมาชิก 2.การมีส่วนร่วมขององค์กรสมาชิกเกิดจากความต้องการด้านอุดมการณ์เช่นคัดค้านการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ เครือข่ายสามารถสนับสนุนความคาดหวังของสมาชิก ดังนี้ ขั้นที่ 1 การรับฟังปัญหาและให้คำแนะนำเบื้องต้น ขั้นที่ 2 การประชุมหาแนวทางและวิธีการช่วยเหลือ ขั้นที่ 3 ทำให้เกิดจุดเริ่มต้นเพื่อนำไปสู่ข้อเรียกร้อง มีการใช้เครือข่ายการสื่อสารในการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารเพื่อการติดตาม รวบรวม แก้ปัญหา และการเฝ้าระวัง 3. ปัจจัยภายนอกด้านการเมืองส่งผลกระทบเพราะมีอำนาจในการกำหนดนโยบายด้านสวัสดิการ ปัจจัยภายในด้านบุคลากรส่งผลกระทบเพราะสมาชิกเป็นปัจจัยสำคัญต่อการพัฒนาเครือข่าย มีการใช้เครือข่ายการสื่อสารในการสร้างมิตรภาพหรือสังกัดเช่น “กลุ่มไฟฟ้าประปาและยาเพื่อชาติ” เป็นการแบ่งกลุ่มตามผลกระทบ และ 4.แนวทางในการพัฒนาเครือข่ายสู่ความยั่งยืนดังนี้ 1.การพัฒนาบทบาทการเป็นสมาชิกด้านการเชื่อมโยงกับองค์กรนอกเครือข่ายเช่นเครือข่ายแรงงานต่างประเทศ 2.การพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือด้านการใช้เทคโนโลยีในการสื่อสารเครือข่ายเพื่อให้ สะดวก น่าสนใจ ทันเหตุการณ์ หลายช่องทาง  และเก็บข้อมูลง่าย และ3.การพัฒนาเครือข่ายสู่ความยั่งยืนโดยการจัดกิจกรรมร่วมกันเช่นกิจกรรมวันกรรมกรสากล มีการใช้เครือข่ายการสื่อสารในการสร้างการเรียนรู้เพราะมีความพร้อมด้าน บุคลากร งานวิชาการ และเงินทุน ข้อเสนอแนะควรใช้เครือข่ายการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมและรับฟังความคิดเห็นระหว่างฝ่ายรัฐบาลและฝ่ายแรงงานเกี่ยวกับพรบ.แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ เพราะฝ่ายแรงงานจะยอมรับกฎระเบียบที่ตนมีส่วนร่วม

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

ราตรี รัตนโสภา, สุทธิพงษ์ ศรีวิชัย, และพระมหาญาณวัฒน์ ฐิตวฑฺฒโน. (2563). ศึกษาสภาพปัจจุบันการบริหารเครือข่ายแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนวิถีพุทธพระราชทาน. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 1(1), 28-36

United Nations, Department of International Economic and Social Affairs. (1989). Participation in development planning. New York: United Nations.

สมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์. (2562). ธรรมนูญสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์. (แก้ไขเพิ่มเติมฉบับที่10)*. กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.

สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2556). ทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: ระเบียงทอง.

สำนักแรงงานสัมพันธ์ กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน. (2557). คู่มือการบริหารสหภาพแรงงาน. กรุงเทพฯ: เอ-เตอร์.

สมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์. (2563). นโยบายการบริหารงานคณะกรรมการบริหารสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ ชุดที่ 18. กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.

Alderfer, C. P. (1972). Existence: relatedness and growth, human needs in organizational setting. New York: Free Press.

Vroom, H. V. (1967). Work and motivation. New York: John Wiley & Sons.

รังสรรค์ ปิติปัญญา. (2553). เครือข่าย:ปัจจัยที่มีผลกระทบและแนวทางการพัฒนา. กรุงเทพฯ: หนังสือพิมพ์โคออป นิวส์.

Monge, P. R., and Contractor, N. S. (2003). Theories of communication networks. Oxford: Oxford university press.

Belbin, M. (1970). Team roles in a nutshell. Management education and training, 4(1), 11-15.

สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2562). กลยุทธ์การบริหารเครือข่ายความร่วมมือเพื่อการพัฒนาโรงเรียนขนาดเล็กสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์, 30(3), 199-214

เกรียงศักดิ์ เจริญวงค์ศักดิ์. (2543). การจัดการเครือข่าย:กลยุทธ์สำคัญสู่ความสำเร็จของการปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: ซัคเซส มีเดีย.

Creswell, J. W., and Creswell, D. J. (2018). Research design qualitative, quantitative and mixed methods approaches. Fifth Edition. California: SAGE.

บุษยรัตน์ กาญจนดิษฐ์. (2556). แม้มีสิทธิ(ตามกฎหมาย)แต่เข้าไม่ถึงสิทธิ(ตามความเป็นจริง)”:กรณีศึกษาสิทธิในการรวมตัวเป็นสหภาพแรงงานและเจรจาต่อรองตามพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518. กรุงเทพฯ: สำนักวิจัยและพัฒนา สถาบันพระปกเกล้า

อดิพล เอื้อจรัสพันธุ์, และณัฐนิชา กรกิ่งมาลา. (2561). กลยุทธ์และเครือข่ายการสื่อสารเพื่อสร้างชุมชนเข้มแข็งกรณีศึกษาชุมชนหัวตะเข้ เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 12 (2), 221-247

Arnold, D. (2022). The impact of privatization of state-owned enterprises on workers. American economic association, 14(4), 343-380.

วรา เกยุรินทร์. (2547). อิทธิพลของความพยายาม และความคาดหวังของพนักงานรัฐวิสาหกิจต่อผลลัพธ์: กรณีศึกษาบริษัท ทศท คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) จังหวัดสงขลา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

Ranjbar-Sahraei, B., Ammar, H. B., Bloembergen, D., Tuyls, K., and Weiss, G. (2014). Theory of Cooperation in Complex Social Networks. Proceedings of the twenty-eighth AAAI Conference on Artificial Intelligence. (pp.1471-1477). https://doi.org/10.1609/aaai.v28i1.8890

Bashir, F., and Akhtar, M. A. . (2022). Socioeconomic Factors Affecting Labor Unions in Pakistan: A case study of Public Sector Organizations. IRASD Journal of Management, 4(3), 465–478. https://doi.org/10.52131/jom.2022.0403.0092

ประยงค์ อุทธิสินธุ์, หยกแก้ว กมลวรเดช, และสุกัญญา รุจิเมธาภาส. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารเครือข่ายการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยในจังหวัดอุตรดิตถ์. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(7), 272-286.

Grant, W. (2004). Pressure Politics: The Changing World of Pressure Groups. Parliamentary Affairs, 57(2), 408–419.

Apulu, I., and Latham, A. (2010). Benefits of information and communication technology in small and medium size enterprises : a case study of a Nigerian sme. UK Academy for Information Systems Conference Proceedings. (pp.1-19). http://aisel.aisnet.org/ukais2010/7

คมสัน รัตนะสิมากูล. (2559) การศึกษาเครือข่ายการสื่อสารกับการประกอบสร้างความหมายการพัฒนาแบบยั่งยืนของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง บ้านดอกบัว จังหวัดพะเยา. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 9(1), 17-34.

Pitsis, T. S., Kornberger, M., and Cless, S. R. (2004). Managing and Organizations: An Introduction to Theory and Practice. California: Sage.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

ชลวิถี บ., เอี่ยมนิรันดร ธ., ปัญญาวุธตระกูล ห., & งามสนิท ส. (2026). การบริหารจัดการเครือข่ายการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมของสมาพันธ์แรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์อย่างยั่งยืน. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 18(1, January-June). สืบค้น จาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swurd/article/view/273030