การตื่นตัวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในประเทศไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความเรื่องการตื่นตัวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ ผู้ศึกษามีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาค้นคว้าเอกสาร เพื่อค้นหาคำตอบของความสนใจทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในปัจจุบัน หากเปรียบเทียบกับในช่วงอดีต บริบทของสังคมภายในปัจจุบัน โครงสร้างหลักที่ทำให้คนรุ่นใหม่มีความตื่นตัวทางการเมืองนั้นมาจากข้อมูลข่าวสารที่มีความรวดเร็วอย่างมาก ทำให้ผู้ศึกษาเข้าใจว่า การที่ประชาชนภายในประเทศมีเสรีภาพในการหาความรู้ จึงทำให้ประชาชนมีความเป็นพลเมืองมากขึ้น และทำให้ประชาธิปไตยภายในประเทศไทยมีความเข้มแข็งมากยิ่งขึ้น แต่วัฒนธรรมสังคมไทยยังไม่เอื้อให้กับความเป็นประชาธิปไตย เนื่องด้วยการที่สังคมไทยมีความยึดติดกับจารีตประเพณีอยู่มาก และการนำพามาสู่ประชาธิปไตยของคณะราษฎรที่ กล่าวกันว่า “ชิงสุกก่อนหาม” เมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่เกิดในสังคมไทยนั้นจึงทำให้สังคมไทย ไม่สามารถก้าวหน้าไปได้มากนัก โดยพื้นฐานของสังคมไทย มีความเป็นอยู่โดยอาศัยความเชื่อมาตั้งแต่อดีต และสังคมมีความเป็นรูปแบบอนุรักษ์นิยมและชาตินิยมสูงมากซึ่งทำให้มีข้อถกเถียงกันของนักวิชาการอยู่มากถึงโครงสร้างบริบทของสังคมไทยประเทศไทยเราจากอดีตที่ผ่านมาเพราะการได้มาซึ่งระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข และการรัฐประหารซ้ำๆ ของคณะราษฎร จนทำให้กลายเป็นวงจรอุบาทว์การเมืองไทย แต่ในปัจจุบันที่มีเทคโนโลยีอินเตอร์เน็ตที่รวดเร็ว จึงทำให้ในอนาคตของประเทศไทยอาจจะไม่เข้าสู่วงจรอุบาทว์ เนื่องด้วยการตื่นตัวทางการเมืองของประชาชนมีเพิ่มมากขึ้นในการรัฐประหารครั้งที่ 13 ที่นำโดยพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา เพราะปัจจุบันการเข้าถึงสื่อข้อมูลข่าวสาร มีความก้าวกระโดดซึ่งแตกต่างจากอดีตเป็นอย่างมาก และมีเรื่องของเทคโนโลยีที่ทำให้คนชนชั้นกรรมาชีพสามารถเข้าถึงข้อมูลข่าวสารผ่านทางโลกออนไลน์ได้มากขึ้นเช่นกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ถวิลวดี บุรีกุล และโรเบิร์ต บี อัลบริททัน. (2543). ความต่อเนื่องของประชาธิปไตยในประเทศไทย. เอกสารประกอบการประชุมวิชาการสมาคมรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย.
ธงชัย วินิจจะกูล. (2556). กำเนิดสยามจากแผนที่ ประวัติศาสตร์ภูมิกายาของชาติ, สำนักพิมพ์คบไฟ.
ธเนศ อาภรณ์สุวรรณ. (2556). "สิทธิ" และ "เสรีภาพ" ในประวัติศาสตร์การเมืองไทย (199-200 ed.). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุพัตรา สันติรุ่งโรจน์. (2561). การก่อตัวและพัฒนาการกิจกรรมทางการเมืองของเครือข่ายนักเรียน : กลุ่มสมาพันธ์นักเรียนไทยเพื่อการปฏิวัติระบบการศึกษาไทยและกลุ่มการศึกษาเพื่อความเป็นไทย. กรุงเทพมหานคร: ภาคนิพนธ์รัฐศาสตร์มหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัฒนา เซ่งไพเราะ. (2555). ความตื่นตัวทางการเมืองของเยาวชนในสถาบันการศึกษาในเขตกรุงเทพมหานครกับพัฒนาวัฒนธรรทางการเมืองแบบประชาธิปไตยช่วง ปี พ.ศ. 2549-2554. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยสื่อสารการเมือง มหาวิทยาลัยเกริก.
อุเชนทร์ เชียงเสน. (2561). การเมืองภาคประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.
ชำนาญ จันทร์เรือง. (2559). วัฒนธรรมทางการเมืองของไทย. สืบค้น 6 พฤศจิกายน 2562 จาก https://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/637713
ฌานิทธิ์ สันตะพันธุ์. (2549). วัฒนธรรมทางการเมืองของไทย : รัฐธรรมนูญที่แท้จริงซึ่งไม่เคยถูกยกเลิก. สืบค้น 6 พฤศจิกายน 2562 จาก http://publiclaw.net/publaw/view.aspx?id=1014
บดินทร์ สายแสง. (2553). ภาวะแห่งการตื่นตัวและเรียกร้องทางการเมือง. สืบค้น 7 พฤศจิกายน 2562 จาก https://prachatai.com/journal/2010/04/28617
พงศ์พิพัฒน์ บัญชานนท์. (2562). เรียนประวัติศาสตร์ไม่ช่วยให้รักชาติมากขึ้น และต้อง ‘หาเรื่อง’ เพื่อทำให้คนรู้จักคิด. สืบค้น 8 พฤศจิกายน 2562 จาก https://thematter.co/social/history-learning-thongchai-winichakul/80130
วิทยากร เชียงกูล. (2561). ศึกษาประวัติศาสตร์เพื่อปัจจุบันและอนาคต. สืบค้น 8 พฤศจิกายน 2562 จาก https://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/645176
สติธร ธนานิธิโชติ. (2561). บทบาทคนรุ่นใหม่กับประชาธิปไตยช่วงเปลี่ยนผ่าน – ความหวังหรือความฝัน. สืบค้น 8 พฤศจิกายน 2562 จาก https://prachatai.com/journal/2018/10/79100
แอมเนสตี้. (2559). แอมเนสตี้เรียกร้องไทยยกเลิกข้อหาและปล่อยตัว20 นักกิจกรรมที่โดนควบคุมตัวล่าสุด สืบค้น 8 พฤศจิกายน 2562 จาก http://old.amnesty.or.th/news/press/834