การพัฒนาโมเดลเชิงสาเหตุของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนออนไลน์โดยการจัดการเรียนการสอนแบบออนไลน์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลเชิงสาเหตุของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนออนไลน์โดยการจัดการเรียนการสอนแบบออนไลน์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บข้อมูลกับนักศึกษาระดับปริญญาตรี ในเขตพื้นที่จังหวัดปทุมธานี จำนวน 1,332 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถาม และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติบรรยาย และตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลโดยใช้หลักการวิเคราะห์โมเดลลิสเรล ผลการวิจัยพบว่า โมเดลเชิงสาเหตุของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนออนไลน์ มี 4 องค์ประกอบ 14 ตัวบ่งชี้ คือ 1. สมรรถนะและบทบาทผู้สอนออนไลน์ ประกอบด้วย 4 ตัวบ่งชี้ 2. การวัดและประเมินผลการเรียนรู้ออนไลน์ ประกอบด้วย 3 ตัวบ่งชี้ 3. การเรียนรู้แบบกำกับตนเองในบริบทออนไลน์ ประกอบด้วย 4 ตัวบ่งชี้ และ 4. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนออนไลน์ ประกอบด้วย 3 ตัวบ่งชี้ โมเดลสมมติฐานตามทฤษฎีที่พัฒนาขึ้นสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (2 = 53.79, df = 41, p = .09) โดยตัวแปรทำนาย 3 ตัวแปร ร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของตัวแปรผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนออนไลน์ได้ถึงร้อยละ 97 และ 3. การเรียนรู้แบบกำกับตนเองในบริบทออนไลน์ มีอิทธิพลทางตรงต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนออนไลน์ มีค่าอิทธิพลเท่ากับ .88 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ส่วนสมรรถนะและบทบาทผู้สอนออนไลน์ มีอิทธิพลทางอ้อมต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนออนไลน์ ด้วยขนาดอิทธิพลทางอ้อมเท่ากับ .85
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กฎกระทรวง: มาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พ.ศ.2565. (2565, 31 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 139 (ตอนที่ 20 ก), หน้า 28-31.
กิ่งกมล ศิริประเสริฐ และกอบสุข คงมนัส. (2564). ผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้ห้องเรียนกลับด้านร่วมกับเกม Kahoot วิชาภาษาอังกฤษที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและการกำกับตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารวิจัยและนวัตกรรมสถาบันการอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร, 4(2), 157-180.
กิติกร ทิพนัด, วันวิสาข์ โชรัมย์, รุ่งโรจน์ พงศ์กิจวิทูร, และจิรศักดิ์วิพัฒน์ โสภากร. (2564). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะศตวรรษที่21 โดยใช้บทเรียนออนไลน์. สิกขาวารสารศึกษาศาสตร์, 8(1), 124-131.
จันทนา วัฒนกาญจนะ, แพรวพรรณ ตรีชั้น, ธนาธิป พัวพรพงษ์, และ วิศิษฐ์ ฤทธิบุญไชย. (2564). ประสิทธิภาพของการเรียนออนไลน์จากสมรรถนะผู้สอนและการวัดประเมินผล กรณีศึกษาคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม. วารสารวิชาการ สังคมศาสตร์เครือข่ายวิจัยประชาชื่น, 3(2), 1-13.
โชติกา ภาษีผล และคณะ. (2558). การวัดและประเมินผลการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฏฐภรณ์ หลาวทอง. (2563). แนวทางการวัดประเมินผลการเรียนผ่านระบบ Online ในสถานการณ์ COVID-19. สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2563, จาก Learning Innovation Center, Chulalongkorn University : https://www.facebook.com/LicChula/?tn-str=k*F.
ดิเรก ธีระภูธร. (2560). ผลการใช้รูปแบบการเรียนการสอนด้วยกลวิธีการกำกับตนเองร่วมกับการเรียนรู้ร่วมกันใน การ เรียนแบบผสมผสาน. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยทักษิณ, 17(2), 140-149.
ปราวีณยา สุวรรณณัฐโชติ. (2561). สมรรถนะและบทบาทผู้สอนออนไลน์: การแสดงตนและสนับสนุนผู้เรียน. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 12(2), 244 – 256.
ภูษิต วงศ์หล่อสายชล. (2555). การวิจัยและพัฒนาคู่มือกลยุทธ์การส่งเสริมกลยุทธ์การเรียนรู้แบบกำกับตนเองใน บริบทการเรียนออนไลน์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยด้วยการออกแบบการเก็บรวบรวมข้อมูลผ่านระบบออนไลน์. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิธีวิทยาการวิจัยศึกษา ภาควิชาวิจัยและ จิตวิทยาการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยุทธนา พันธ์มี และเฉลิม ทองจอน. (2565). การศึกษาผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิชานวัตกรรม และ เทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ด้วยบทเรียนออนไลน์ สำหรับนักศึกษาหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต. วารสารมจรอุบลปริทรรศน์, 7(2), 1781-1790.
วรรณากร พรประเสริฐ. (2565). การพัฒนาองค์ประกอบและตัวชี้วัดการเรียนรู้แบบกำกับตนเองในการเรียนออนไลน์ของนิสิตนักศึกษาครูในสถาบันอุดมศึกษา. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 5(14), 111-128.
สาลินี จงใจสุรธรรม และวินัย ดำสุวรรณ. (2558). กลวิธีการกำกับตนเองในการเรียนรู้ในศตวรรษ ที่ 21. วารสาร พฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 7(1), 15-26.
สุพรรษา วิทยพันธ์, ทวิกา ตั้งประภา และอรอุมา เจริญสุข. (2563). การสังเคราะห์งานวิจัยเกี่ยวกับการกำกับตนเองในการเรียนรู้ของนักเรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน: การวิเคราะห์อภิมาน. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 12(2), 71-87.
สุวัฒน์ บรรลือ. (2560). รูปแบบการจัดการเรียนการสอนออนไลน์ที่เหมาะสมสำหรับมหาวิทยาลัยราชภัฏ อุบลราชธานี. คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎอุบลราชธานี.
Barnard, L., Paton, V. & Lan, W. (2008). Online self-regulatory learning behavior as a mediator in the relationship between online course perception with achievement. International Review of Research in Open and Distance Learning 9(2): 1-11.
Hair, J.F., Black, W.C., Babin, B.J., Anderson, R.E., and Tatham, R.L. (2010). Multivariate Data Analysis. 7th ed. New Jersey: Pearson Education.
Lynch, R. & Dembo, M. (2004). The relationship between self-regulation and online learning in a blended learning context. International Review of Research in Open and Distance Learning 5(2).
Sharma, S., Dick, G., Chin, W. & Land, L.P.W. (2007). Self-Regulation and E-learning. Proceeding in the 15th European Conference on Information System. 383-394.
