แนวทางการยกระดับพื้นที่ทางประวัติศาสตร์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ชุมชนแขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการยกระดับพื้นที่ทางประวัติศาสตร์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ชุมชน มุ่งสร้างสังคมแห่งการเรียนรู้ สังคมแห่งปัญญา และพัฒนาผู้เรียนสู่ การเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยสู่ความสำเร็จของการยกระดับเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ชุมชน ประกอบด้วย 6 ด้าน คือ 1. ด้านพื้นที่ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีเส้นทางคมนาคมที่สะดวก 2. ด้านประวัติศาสตร์เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ เชิงศาสนา และเป็นแหล่งที่มีผู้คนมาจากหลากหลายเชื้อชาติ 3. ด้านกิจกรรมบูรณาการ กระบวนการจัดประสบการณ์การเรียนรู้สอดคล้องกับทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 เป็นมโนทัศน์ที่สามารถประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อชุมชน 4. ด้านภาครัฐและเอกชนมีการบริหารและดูแลชุมชนด้วยความตั้งใจ ยุติธรรม และมีวิสัยทัศน์ 5. ด้านผู้นำชุมชนมีส่วนร่วมของชุมชนและมีอิทธิพลโดยตรงต่อการพัฒนาแหล่งเรียนรู้มุ่งเน้นด้านวิชาการ การบอกเล่า และสภาพแวดล้อม และ 6. ด้านสถาบันการศึกษา มีมหาวิทยาลัยราชภัฏ บ้านสมเด็จเจ้าพระยาที่มีบทบาทสำคัญในการพัฒนา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 และที่แก้ไข เพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2545และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2553. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์
องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กองนโยบายและแผน สำนักอธิการบดี. (2567). แผนปฏิบัติการเชิงยุทธศาสตร์(Strategic Action Plan) มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา ประจำปีงบประมาณ
พ.ศ. 2567 (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ : กองนโยบายและแผน สำนักอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2562). วัฒนธรรมคุณค่าสู่มูลค่า. สืบค้น 10 มีนาคม 2567, จาก http://www.culture.go.th/culture_th/ewt_news.php?
nid=3972&filename=index กรุงเทพมหานคร. สำนักงานเขตธนบุรี. (2565). 9 ชุมชนในแขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี. สืบค้น 1 มีนาคม 2567, จาก
https://webportal.bangkok.go.th.
เกษศิริ ทองเฉลิม. (2566). การพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหา สำหรับผู้เรียนในระดับชั้นประถมศึกษา. วารสาร
ศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 46(4), 1-12.
กฤษณพงศ์ กีรติกร. (2551). การศึกษาไทย อุดมศึกษาไทย ความท้าทาย. วารสาร สออ.ประเทศไทย, 11(1), 12-35.
ขวัญชัย ขัวนา และธารทิพย์ ขัวนา. (2561). การศึกษาตามอัธยาศัยในศตวรรษที่ 21. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ (สทมส.), 24(1), 1-16.
ชฎากาญจน์ เจริญรบ และคณะ. (2559). การถ่ายทอดภูมิปัญญาชุมชน สาขาศิลปกรรม ในเขตธนบุรี ด้วยระบบสารสนเทศภูมิปัญญาชุมชน. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัย
ราชภัฏธนบุรี.
ช่อฟ้า ทิตาราม. (2560). การศึกษารูปแบบการเรียนรู้ตลอดชีวิตที่เหมาะสมกับธุรกิจปัจจุบัน.กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.
ธันนิกานต์ สูญสิ้นภัย และสายชล ปัญญชิต. (2567). แนวทางการยกระดับการส่งเสริมการเรียนรู้ชุมชนย่านกะดีจีน. (สารนิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขา
วิชาการจัดการทางสังคม คณะสังคมศาสตร์). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพมหานคร
ประภาพรรณ ชื่นแขก. (2555) : การศึกษารูแปบบกิจกรรมทางการศึกษาของพิพิธภัณฑ์สมเด็จพระพันวัสสาอัยยิกาเจ้า (วิทยานิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขา
วิชาการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม). มหาวิทยาลัยศิลปกร, กรุงเทพมหานคร
ประยงค์ อ่อนตา และคณะ. (2566). การออกแบบอัตลักษณ์ผลิตภัณฑ์ของที่ระลึกในชุมชนแขวงหิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 17(2). 130-131.
พงษ์พันธ์ นารีน้อย. (2559). ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจเพื่อการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ : สหธรรมิก.พงษ์พันธ์ นารีน้อย. (2561). ปราชญ์ท้องถิ่น. ในสังคมไทยและสังคมโลก
ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ : สหธรรมิก.
พงษ์พันธ์ นารีน้อย. (2567). ตรอกวิทยาลัยครูบ้านสมเด็จฯ. สืบค้น 16 มีนาคม 2567. จาก https://medium.com/@tonguniversity
พงษ์พันธ์ นารีน้อย, ประพันธ์ สหพัฒนา, อภิสิทธิ์ คุณวรปัญญา. (2566). ภาพลักษณ์องค์การและภาพลักษณ์ของข้าราชการตำรวจไทยในบริบทของประชาชนในพื้นที่แขวง
หิรัญรูจี เขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(3), 222-223.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และคณะ. (2560). ทักษะ 7C ของครู 4.0. กรุงเทพฯ : สำนักพิมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาวิณี บุนนาค พงษ์พันธ์ นารีน้อย ขวัญนภา วัจนรัตน์ นงนุช ทึ่งในธรรมะ และไพลิน มุนินทรวัฒน์. (2567). ภาพเล่าเรื่องวิถีลาว มอญ แขก ฝั่งธนบุรี. สืบค้น 16 กันยายน
, จากhttps://heyzine.com/flip-book/6c908c1cc9.html#page/11
สาวิตรี บุญยพันธ์ . (2563). แนวทางการบริหารการจัดการแหล่งเรียนรู้ในชุมชนเขตอำเภอตรอน จังหวัดอุตรดิตถ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์
เขต 1 (วิทยานิพนธ์หลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษาคณะครุศาสตร์). มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, อุตรดิตถ์
สุพล ฉุนแสนดี. (2555). เทคโนโลยีและนวัตกรรมทางการศึกษา. สืบค้น 10 มีนาคม 2567, จาก https://sites.google.com/site/supoldee/thekhnologyi-
laea-nwatkrrm-kar-suksa
อเนชา วิชาไชย และคนอื่น ๆ. (2563). การส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ตลอดชีวิตของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบโมไบล์-เลิร์นนิง. วารสารวิจัย
ราชภัฏเชียงใหม่, 21(2). 69.
Michaelis, J. U. (1992). Social studies for children: A guide to basic instruction. World Bank Publications.
Prieur, A., Rosenlund, L., & Skjott-Larsen, J. (2008). Cultural capital today: A case study from Denmark. Poetics, 36(1), 45-71.
