ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเสร็จในการแก้ไขปัญหาอาชญากรรมในเด็กและเยาวชน โดยการใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกี่ยวกับปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการแก้ไขปัญหาอาชญากรรมในเด็กและเยาวชน โดยการใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา การค้นคว้าข้อมูลงานวิจัย บทความเชิงวิชาการในด้านหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่มีความเกี่ยวเนื่องกับการแก้ไขปัญหาอาชญากรรมในเด็กและเยาวชน เพื่อวิเคราะห์สาเหตุของปัญหาตลอดจนการรวมรวบข้อสรุป แนวทางในการแก้ไขปัญหาอย่างเป็นรูปธรรม โดยได้ทำการสร้างโมเดลรูปแบบของการแก้ไขปัญหาขึ้น ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเสร็จในการแก้ไขปัญหาอาชญากรรมในเด็กและเยาวชนโดยการใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนานั้น สามารถสร้างเป็นโมเดลรูปแบบ ได้ดังนี้ 1. ปัจจัยระดับบุคคลในด้านพระพุทธศาสนา หมายถึง ลักษณะเฉพาะของแต่ละบุคคลที่เกี่ยวข้องกับความเชื่อ ศรัทธา และการปฏิบัติตามหลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนา 2. ปัจจัยระดับครอบครัว หมายถึง สิ่งที่ส่งผลต่อการแก้ไขปัญหาอาชญากรรมในเด็กและเยาวชน ได้แก่ สภาพแวดล้อม และพฤติกรรมของสมาชิกในครอบครัว 3. ปัจจัยระดับสังคมและชุมชน หมายถึง สภาพแวดล้อมทางสังคมและวัฒนธรรม รวมถึงบทบาทของชุมชนและองค์กรทางศาสนา ที่มีอิทธิพลต่อการปลูกฝัง ส่งเสริม และสนับสนุนให้เด็กและเยาวชนประพฤติปฏิบัติตามหลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนา 4. ปัจจัยระดับกระบวนการยุติธรรม หมายถึง การนำหลักธรรมคำสอนทางพระพุทธศาสนามาประยุกต์ใช้ในกระบวนการยุติธรรม เพื่อให้เกิดความเป็นธรรม และสันติสุข 5. ปัจจัยอื่นๆ หมายถึง ปัจจัยที่ไม่ได้จัดอยู่ในระดับบุคคล ครอบครัว สังคมและชุมชน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา. (2560). แผนแม่บทส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรม และธรรมาภิบาลในสังคมไทย พ.ศ. 2560 – 2564. กรุงเทพฯ: กรมการศาสนา.
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2563). รายงานสถานการณ์เด็กและเยาวชนในกระบวนการยุติธรรม. กรุงเทพฯ: กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน.
กรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. (2566). รายงานสถิติคดีประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2566. สืบค้น 20 พฤษภาคม 2566, จาก
https://www.djop.go.th/storage/files/2/สถิติประจำปี/เล่มสถิติ ปีงบ66.pdf
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2544). พุทธวิธีแก้ปัญหาชีวิต. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2554). พุทธศาสนาสำหรับเด็ก. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 20).โรงพิมพ์
สหธรรมิก. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). ขุมทรัพย์จากพระโอษฐ์ (พิมพ์ครั้งที่ 18). โรงพิมพ์พิมพ์สวย. กรุงเทพฯ:
มูลนิธิพุทธธรรม.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย.
กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วงศ์สิทธิ์ วงศ์สุรวัฒน์. (2554). พุทธจริยศาสตร์ : หลักการและแนวปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหา
จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมพร อ่อนไธสง. (2563). การส่งเสริมเด็กและเยาวชนในการเข้าร่วมกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา ของพระสงฆ์
อำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ. สืบค้นเมื่อ 20 พฤษภาคม 2566, จาก https://n9.cl/pr6bo
เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2555). ศาสนากับสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชัย ตันศิริ. (2521). วัฒนธรรมพลเมืองและการปฏิรูป. สืบค้น 20 พฤษภาคม 2566, จาก
https://www.fpps.or.th/elibrary/download/book82.pdf
Bandura, A. (1977). Social learning theory. สืบค้น20 พฤษภาคม 2566, จาก https://www.simplypsychology.org/bandura.html#What-is-Social-
Learning-Theory
Benson, P. L., Donahue, M. J., & Erickson, J. A. (1993). Adolescence and religion: A review of the literature from 1970 to 1990. Research in the
Social Scientific Study of Religion, 4,153-181.
Kabat-Zinn, J. (2013). Full catastrophe living: Using the wisdom of your body and mind to facestress, pain, and illness. Bantam. สืบค้น 20
พฤษภาคม 2566, จาก https://ird.mcu.ac.th/wp-content/uploads/2021/07/Full-Catastrophe-Living-PDFDrive-.pdf
Suwanna Satha-Anand. (2007). Religious Education in Thailand: A Curriculum for Life. Journal of Moral Education, 36(4), 449-464.
Thepsuthanan, S. (2016).The use of social media in promoting Buddhism among Thai youth. Journal of Religion and Popular Culture, 28(3), 265-