Potential Development Model for Pratu Pa’s Salak Yom Embroidery Fabric Group in Pratu Pa Subdistrict, Mueang District, Lamphun Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to: 1) Study the context, problems, and needs related to business potential development. 2) Study the model and process of business potential development. 3) Evaluate the performance of the business potential development operations of the Pratu Pa Salak Yom Embroidery Fabric Group, Pratu Pa Subdistrict, Mueang District, Lamphun Province. A mixed-methods research approach was employed, combining qualitative and action research. Data were collected through interviews with 16 individuals/images and development activities involving 40 target group members. The tools used included interview forms and evaluation forms, and the data were analyzed using content analysis.
The research results revealed that:
1) The context, problems, and needs showed that The group’s strength lies in its local wisdom, which is capable of generating income. However, it lacks a clear market identity, does not have a logo, faces high packaging costs, lacks new products, and lacks skilled labor. As a result, the group needs to develop branding and a logo, improve products, reduce costs, expand markets, develop personnel, and attract the younger generation in order to preserve local wisdom and achieve sustainable business development.
2) The model and process of business development show that The model emphasizes management with a clear structure. Manufacturing with innovation and technology Branding and packaging that reflects local culture Expansion of the online market and systematic account management by applying the principles of Ditthadhamma-kathā (benefits in the present life), the Four Sangahavatthu (principles for social integration), and the Four Iddhipāda (paths to success). In order to enhance business potential, the process is divided into 5 areas: (1) General management; Create brand identity and logo, (2) Production/labor, develop labor skills and network, (3) Product and packaging development, design new bags, etc.
3) The results of the development of business potential showed that the group was successful by being able to generate revenue according to the specified criteria, namely sales and profits of not less than 50% after participating in the activity. Economic: Creating jobs and income for members. Social: Preserved and passed on local wisdom through the Salak Yom embroidery patterns, and built a brand that reflects the community identity. Sustainability: Continued development, online market expansion, and systematic management
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรรณิการ์ สายเทพ และพิชญา เพิ่มไทย. (2560). แนวทางการพัฒนาผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นเพื่อการส่งออกของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนดอกไม้ประดิษฐ์ ตำบลแม่ทะ อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง. วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่, 10(1), 1.
จิตพนธ์ ชุมเกตุ. (2560). การพัฒนาผลิตภัณฑ์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพทางการจัดการชุมชนอย่างยั่งยืนของชุมชนไทยมุสลิม อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี. รายงานวิจัย. คณะวิทยาการจัดการ, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จังหวัดลำพูน. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดลำพูน พ.ศ. 2566 - 2570 [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://www.lamphun.go.th/uploads/19/2021-11/76a688aee292f7 d0c2ae6b0fe4 df3f97.pdf [27 กันยายน 2565].
โชติมา วงศ์วิทยานันท์. (2560). แนวทางการสร้างความเข้มแข็งให้แก่กลุ่มอาชีพ กรณีศึกษากลุ่มน้ำพริกคลองสะพานช้าง หมู่ที่ 3 ตำบลปางมะค่า อำเภอขาณุวรลักษบุรี จังหวัดกำแพงเพชร. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 4 (หน้า 658). สถาบันวิจัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
ดวงใจ ชัยสงคราม. (2561). แนวทางการพัฒนากลุ่มอาชีพสู่การเป็นผู้ประกอบการ OTOP กรณีศึกษา กลุ่มแปรรูปปลาบ้านคลองสอง ตำบลบ้านสร้าง อำเภอบ้านสร้าง จังหวัดปราจีนบุรี. ภาคนิพนธ์, คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ดวงพร กิจอาทร, ศิริสรณ์เจริญ กมลลิ้มสกุล และทวี วัชระเกียรติศักดิ์. (2560). การพัฒนากลุ่มอาชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลมะเกลือใหม่อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย ในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, 6(2), 74–75.
พรรณิภา ซาวคำ และคณะ. (2561). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนเพื่อเข้าสู่ตลาดธุรกิจโรงแรมจังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(1): 167-168.
พิภพ อุดร, วิทยา ด่านธำรงกูล, และดวงใจ หล่อธนวณิชย์. (2561). คู่มือปฏิบัติการเพื่อยกระดับวิสาหกิจชุมชนตามแนวทางธรรมศาสตร์โมเดล. กรุงเทพมหานคร: หจก.เรือนแก้วการพิมพ์.
ผกามาศ บุตรสาลี, และคณะ. (2562). แนวทางการเสริมสร้างความเข้มแข็งเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนอย่างยั่งยืนของชุมชนในเขตพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 11(2): 63-77.
มนสิชา อนุกูล. (2565). แนวทางการจัดการส่งเสริมกลุ่มอาชีพชุมชน ตำบลบางขะแยง อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 24(1), 137.
สมบัติ บุญคำเยือง. (2560). การปฏิรูประบบเศรษฐกิจและสังคมชนบทของประเทศจีนในทศวรรษ 1980. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ, 10(3): 217.
สภาเกษตรกรจังหวัดลำพูน. (2566). รวมปัญหาและความต้องการด้านการเกษตรในตำบลประตูป่า ปี 2566 [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : https://www.youtube.com/watch?v=EoTNyS7lqhg. [4 กันยายน 2566].
สำนักงานเลขาคณะรัฐมนตรี. (2547). ผลการดำเนินการที่สำคัญตามนโยบายรัฐบาล ปีที่ 2 รัฐบาลพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร (26 กุมภาพันธ์ 2545 - 2546). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาคณะรัฐมนตรี.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). ประกาศ แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560 – 2564). สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานเทศบาลตำบลประตูป่า. (2566). ข้อมูลพื้นฐาน [ออนไลน์]. แหล่งที่มา : http://www.pratupa.go.th/showfix.php?lnk=land.php [12 กุมภาพันธ์ 2566].
สุพิชชา โชติกำจร. (2565). การศึกษาความเหลื่อมล้ำของการกระจายรายได้ในประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 16(2): 210.
วุฒิชัย สายบุญจวง และสมทรง บรรจงธิติทานต์. (2564). การพัฒนากลุ่มอาชีพแบบมีส่วนร่วมสู่กลุ่มวิสาหกิจชุมชนตำบลบ้านแก้ง อำเภอเมืองสระแก้ว จังหวัดสระแก้ว. Journal of Humanities and Social Sciences Valaya Alongkorn, 16(2): 91–104.
