ปัญหาข้อกฎหมายและการบังคับใช้ พระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ.2558 ศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายเกี่ยวกับโรคติดต่อในประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์ และเวียดนาม

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับโรคติดต่อ โดยมุ่งต่อพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ.2558 เป็นสำคัญ 2) เปรียบเทียบกฎหมายเกี่ยวกับโรคติดต่อของประเทศไทย กับประเทศในกลุ่มอาเซียน คือ ประเทศมาเลเซีย สิงคโปร์ และ และเวียดนาม           3) แนวทางการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับโรคติดต่อที่เหมาะสมสำหรับประเทศไทย

         ผลการศึกษาพบว่า

         1) สภาพการบังคับใช้ของพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ.2558 ซึ่งมีวัตถุประสงค์ต่อการป้องกันและควบคุมโรค มีประเด็นศึกษา 4 ประการด้วยกัน กล่าวคือ (1) บทลงโทษสำหรับการฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามมาตรการควบคุมโรคติดต่อตามมาตรา 34 ซึ่งมุ่งต่อการป้องกันและควบคุมโรคเป็นการทั่วไปเช่นเดียวกันไม่ตอบสนองต่อวัตถุประสงค์ของกฎหมายจากการที่กำหนดบทลงโทษแบ่งออกเป็นบทลงโทษตามมาตรา 51 และมาตรา 52 (2) ลักษณะการบังคับใช้มาตรการในเชิงพื้นที่ปรากฏว่าให้กำหนดมาตรการส่วนท้องที่แต่ละส่วนต่างกัน (3) การกระทำผิดซ้ำในความผิดเกี่ยวกับโรคติดต่อไม่มีบทลงโทษไว้เป็นการเฉพาะ (4) ไม่ปรากฏบทลงโทษแก่ผู้แพร่โรคติดต่อ

         2) การเปรียบเทียบทางกฎหมายพบว่าบทลงโทษสำหรับการฝ่าฝืนคำสั่งเกี่ยวกับโรคติดต่อมักปรากฏในบทลงโทษทั่วไปฐานเดียว ลักษณะการบังคับใช้มาตรการมักมีมาตรฐานที่ส่งผลเป็นการทั่วประเทศ การกระทำผิดซ้ำสามารถปรากฏเป็นการเฉพาะไว้ในกฎหมายเกี่ยวกับโรค และมีบทลงโทษแก่ผู้แพร่โรคไว้โดยชัดแจ้ง

         3) แนวทางการกำหนดส่วนโทษสำหรับการไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้าพนักงานควบคุมโรคให้เป็นบทลงโทษทั่วไป กับเพิ่มเติมลักษณะการบังคับใช้มาตรการที่มีมาตรฐานสำหรับทั่วประเทศ อีกทั้งให้กำหนดบทเพิ่มโทษแก่การกระทำความผิดซ้ำ และกำหนดให้การกระทำที่เสี่ยงแพร่โรคเป็นความผิด