การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา โรงเรียนที่ตั้งในพื้นที่ลักษณะพิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพการบริหารแหล่งเรียนรู้ยุคดิจิทัล ของผู้บริหารสถานศึกษา โรงเรียนที่ตั้งในพื้นที่ลักษณะพิเศษ และ 2) แนวทางการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ยุคดิจิทัล ของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนที่ตั้งในพื้นที่ลักษณะพิเศษ รูปแบบการวิจัยผสานวิธี ประชากรและกลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน จำนวน 87 คน และผู้ให้ข้อมูลในการสัมภาษณ์ เลือกแบบเจาะจง จำนวน 7 คน เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสอบถาม ค่าความเชื่อมั่น 0.96 และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) การบริหารแหล่งเรียนรู้ยุคดิจิทัล ของผู้บริหารสถานศึกษา โรงเรียนที่ตั้งในพื้นที่ลักษณะพิเศษ โดยภาพรวมพบว่า อยู่ในระดับมาก โดยเรียงจากมากไปน้อย ได้แก่ ด้านการวางแผน ด้านการสรุปรายงานผลการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ปรับปรุงแก้ไขการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ ด้านการการตรวจสอบ ทบทวนและติดตามการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ และด้านการดำเนินงานบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ ตามลำดับ
2) แนวทางการพัฒนาการบริหารแหล่งเรียนรู้ยุคดิจิทัล ของผู้บริหารสถานศึกษา โรงเรียนที่ตั้งในพื้นที่ลักษณะพิเศษ พบว่า ด้านการวางแผน กำหนดทิศทางในการดำเนินงานด้วยการวางแผนนโยบายที่ชัดเจน ด้านการดำเนินงานบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ ผู้บริหารควรทำการศึกษาและวิเคราะห์การดำเนินงานบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ ทั้งภายในและภายนอก ด้านการตรวจสอบ ทบทวนและติดตามการบริหารจัดการ แหล่งเรียนรู้ ประเมินผลการใช้แหล่งเรียนรู้ภายในสถานศึกษา โดยนำเทคโนโลยีมาใช้ และด้านการสรุป รายงานผลการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ ปรับปรุงและแก้ไขการบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ คุณาสวัสดิ์. (2560). รูปแบบการใช้แหล่งเรียนรู้เพื่อพัฒนาการเรียนการสอน. การศึกษาอิสระ ครุศาสตรมหาบัณฑิต การบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
กนิศ์พิชญา อัฐมาธิตภักดี. (2564). แนวทางการส่งเสริมคุณลักษณะที่พึงประสงค์ของนักศึกษาอาชีวศึกษาในยุคดิจิทัล โดยใช้คราวด์ซอร์สซิ่งและการทำเหมืองข้อความ. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กัญญาณัฐ อินปันสา. (2559). การส่งเสริมการใช้แหล่งเรียนรู้ของโรงเรียนสันติสุข อำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าอิสระ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. การศึกษา.มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ขนิษฐา กาตั้ง. (2561). การบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ เพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง โรงเรียนบ้านแม่แดดน้อย อำเภอกัลยาณิวัฒนา จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตรมหาบัณฑิต การบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร. มหาวิทยาลัย
ราชภัฏเชียงใหม่.
ญาณิศา ดวงสีทอง. (2561). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้เพื่อสนับสนุนการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนหนองใสพรเจริญวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นการศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2. วิทยานิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ทวน เที่ยงเจริญ. (2563). การพัฒนาระบบการบริหารสถานศึกษาเพื่อความเป็นเลิศของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. The Journal of Sirindhornparithat,
(1), 1–15.
ทัศวรรณ บริหาร. (2568). การบริหารแหล่งเรียนรู้ยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนที่ตั้งในพื้นที่ลักษณะพิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 4. การศึกษาค้นคว้าอิสระ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนอร์ท-เชียงใหม่.
ปาริฉัตร สาตรา และศันสนีย์ จะสุวรรณ์. (2557). การบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร เขตมีนบุรี. หลักสูตรปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต แขนงวิชาบริหารการศึกษา สาขาวิชาศึกษาศาสตร์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ฟาฏินา วงศ์เลขา. (2558). การจัดการเรียนการสอนในยุคโลกดิจิตอล. สืบค้นเมื่อ 30 มิถุนายน 2562, จาก http://www.moe.go.th
แพรพลอย พัฒนะแสง. (2565). ศึกษาการพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 3. ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนา
การศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ยืน ภู่วรวรรณ. (2557). “ความท้าทาย ณ ขอบแดนใหม่แห่งการเรียนรู้: การศึกษาระบบ 4.0 (Chal-lenges of New Frontier in Learning: Education 4.0).” ใน งานสัมมนาทาง วิชาการ เรื่อง ขอบแดนใหม่แห่งการเรียนรู้: การศึกษาระบบ 4.0 (New Frontier of Learning: Education 4.0). วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557, ณ โรงแรมดุสิตธานี กรุงเทพมหานคร. ศูนย์นวัตกรรมการเรียนรู้ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรากร ประดิษฐ์ และคณะ. (2565). วิทยานิพนธ์หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา แบบ 2.1. ภาควิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วัฒน ลาพิงค์. (2562). การบริหารจัดการแหล่งเรียนรู้ตามศาสตร์พระราชา โรงเรียนราชประชานุ
เคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท). การค้นคว้าอิสระ ครุศาสตรมหาบัณฑิต การบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
วิจารณ์ พานิช. (2560). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสดศรี.
วิรัช ปัณฑ์ศิริโรจน์. Education 4.0. [ออนไลน์]. แหล่งข้อมูล : https://www.applicadthai.com/articles/education-4-0/ [3 สิงหาคม 2559].
วิศนีย์ สีเอี่ยม. (2561). การปฏิบัติตามเกณฑ์คุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐที่ส่งผลต่อระบบสนับสนุนการศึกษาในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนกลุ่มกรุงเทพธนใต้ สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์วิจัย, 9(1), 1–15.
ศิริญาย์ เลียบคง. (2560). การบริหารแหล่งเรียนรู้ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. สารนิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
สมศักดิ์ ทองสมุทร. (2558). การศึกษาการใช้แหล่งเรียนรู้เพื่อการเรียนการสอนของครูในโรงเรียนประถมศึกษา เครือข่ายฉนวนนิพันธ์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี. เขต 3. ภาคนิพนธ์ ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี
สันวิช แก้วมี. (2561). การบริหารสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการส่งเสริมการศึกษาเอกชนในทศวรรษหน้า. วิทยานิพนธ์ตาม หลักสูตรปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์
ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สุดารัตน์ งามวิลัย. (2561). แนวทางการบริหารแหล่งเรียนรู้ของโรงเรียนกลุ่มสกวิทยาเขตร่มเกล้า-นวมินทร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 42. วิทยานิพนธ์คุรุศาสตรมหา บัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
Sieber, S., Kagner, E., & Zamora, J. (1999). How to be a digital leader. Retrieved December 24, 1999, from http://www.forbes.com/sites/iese/2013/08/23/how- to-be-a-digtal-leader.
