Digital Transformation to Enhance Enterprise Competitiveness: A Case Study of Food and Beverage Business
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Digital transformation starts with shifting paradigm which consists of the foundation,measurement, operations in various parts and delivery value to consumers. It deploysqualitative research method using case study of food and beverage business. In-depthinterviews are conducted to collect data from management of case study organizationswho involve with strategy formulation, the operations and the use of digital technology.Content analysis is used to analyze the data from the interview by finding keywords withthe frequency, and use the results to analyze the research results.The result finds out that motivation of digital transformation is the need to increase speed in every process until delivery to the customers. While key success factors of digital transformation are management support for changes allowing organizations to benefit in the data validation conveniently, quickly and with accurate information. There are obstacles in
the change occurs are lack of cooperation between the parties, resistance and the lack of necessary skills and abilities of the staff. Therefore, the organization should communicate to the staff to understand and realize the importance of implementing digital technologyincluding human resource development for digital literacy to enable the organization to achieve
its goals efficiently and able to compete with other organizations at the international level.
Article Details
Journal of TCI is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information...
References
2. กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม. (2562). แนวโน้มอุตสาหกรรม และขนาดตลาดธุรกิจอาหาร. สืบค้นจากhttps://bsc.dip.go.th/th/category/qualitycontrol/qs-trendsfoodbusiness
3. กฤตภาส แย้มนาม. (2560). อุปสรรคและแนวทางการเตรียมความพร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงธุรกิจไปสู่ยุคดิจิทัลของธุรกิจครอบครัวขนาดกลางและขนาดย่อม. (การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). วิทยาลัยนวัตกรรมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
4. จิระพงค์ เรืองกุน. (2556). การเปลี่ยนแปลงองค์การ: แนวคิด กระบวนการ และบทบาท ของนักบริหารทรัพยากรมนุษย์. วารสารปัญญา-ภิวัฒน์, 5(1), 194-203.
5. ชลิตพันธ์ บุญมีสุวรรณ, ศักชัย อรุณรัศมีเรือง,รุ่งฤดี รัตนวิไล และสถาพร ปิ่นเจริญ. (2560). การบริหารการเปลี่ยนแปลงกับการพัฒนาองค์การในยุคประเทศไทย 4.0. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 9(2), 155-172.
6. ดวงพร ทรงวิศวะ. (2562). การจัดบริการในร้านอาหารและภัตตาคาร. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
7. ไตรรงค์ สวัสดิกุล และนภาภรณ์ พลนิกรกิจ. (2561).การบริหารต้นทุนแบบญี่ปุ่นในอุตสาหกรรมเครื่องดื่มไทย: กรณีศึกษาการต้นทุนเป้าหมาย.วารสารเครือข่ายญี่ปุ่นศึกษา ฉบับพิเศษ, 8(3),248-264.
8. ทศพลพร พรพิบูลสมภพ. (2550). ระบบการวัดสมรรถนะงานบำรุงรักษา โดยประยุกต์ใช้แนวทางของการวัดผลเชิงดุลยภาพ กรณีศึกษาหน่วยงานรัฐวิสาหกิจด้านขนส่งมวลชน.(วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
9. นฤมล กิจไพศาลรัตนา. (2550). การประยุกต์ใช้การวัดผลเชิงดุลยภาพ (Balanced scorecard)ในการบริหารจัดการงานห้องสมุดคณะรัฐศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (รายงานการวิจัย).กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
10. นพพร แพทย์รัตน์. (2561). การวัดผลเชิงดุลยภาพกับการประเมินขีดความสามารถของบรรษัทภิบาลด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ. วารสารวิจัยมสด, 14(1), 201-217.
11. เบญจวรรณ เบญจกรณ์ และภูมิพัฒณ์ มิ่งมาลัยรักษ์.(2562). การวิเคราะห์องค์ประกอบปัจจัยความสำเร็จการดำเนินงานของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม กลุ่มธุรกิจบริการ เขตภาคเหนือตอนบน ประเทศไทย โดยใช้การวัดผลปฏิบัติงานแบบดุลยภาพ. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 12(1),13-30.
12. พิธุวรรณ กิติคุณ. (2559). ภาครัฐไทยกับการก้าวเข้าสู่รัฐบาลดิจิทัล. เอกสารวิชาการ สำนักวิชาการสำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. 1-16.
13. พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์, ศิวฤทธิ์ พงศกรรังศิลป์ และปิยะ ปานผู้มีทรัพย์. (2562). ปัจจัยที่มีความสำคัญต่อการประยุกต์ใช้ดิจิทัลแพลตฟอร์มของธุรกิจโรงแรมในจังหวัดกระบี่. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 15(1),167-186.
14. ภคพร เปลี่ยนไพโรจน์ และมณฑล สรไกรกิติกูล.(2562). มุมมองและการปรับตัวของพนักงานในยุคบริการทางการเงินดิจิทัล. วารสารการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา, 8(1), 62-80.
15. รุ่งนภา สาเรือง และทักษญา สง่าโยธิน. (2562).แนวทางการพัฒนาบุคลากรของกรมสรรพากร
ที่สอดคล้องกับการพัฒนาประเทศมุ่งสู่ประเทศไทย 4.0. BU Academic Review,18(1), 114-131.
16. วนาวัลย์ ดาตี้. (2554). การสื่อสารเพื่อการเปลี่ยนแปลงองค์กร. วารสารมหาวิทยาลัยนเรศวร:วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 19(3), 100-107.
17. วิลาวัลย์ อันมาก. (2556). การศึกษาการบริหารการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2. (สารนิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ,กรุงเทพฯ.
18. วิมล อรรจนพจนีย์. (2554). แนวทางการพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการทั่วทั้งองค์กรในภาครัฐ.วารสารวิชาการพระจอมเกล้าพระนครเหนือ,21(3), 710-718.
19. วงศ์ผกา กลอนสุด. (2561). การเปลี่ยนแปลงรูปแบบองค์กรด้วยกระบวนการทางดิจิทัล กรณีศึกษาธนาคารพาณิชน์แห่งหนึ่ง. (การศึกษาค้นคว้าอิสระ ปริญญามหาบัณฑิต). วิทยาลัยนวัตกรรมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
20. วรพจน์ องค์วิมลการ และสุขสวัสดี ณัฏฐวุฒิสิทธิ์.(2561). การพัฒนาระบบการบริหารจัดการองค์กรด้วยดิจิทัลแพลตฟอร์ม กรณีศึกษาธุรกิจฟาร์มเกษตรอัจฉริยะ. PKRU SciTechJournal, 2(2), 1-6.
21. ศิริพงษ์ ฐานมั่น. (2562). การเสริมสร้างคุณธรรมจริยธรรมในศตวรรษที่ 21 เพอื่ รองรบั องค์การแห่งยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. Valaya AlongkornReview (Humanities and Science), 9(1),146-163.
22. ศิริรักษ์ บุญพร้อมรักษา. (2562). ทัศนะและบทบาทผู้นำที่แท้จริงกับการบริหารองค์การแห่งศตวรรษที่ 21. วารสารเกษตรศาสตร์ธุรกิจประยุกต์, 12(17), 39-54.
23. ศรีบวร เอี่ยววัฒน์. (2561). แนวโน้มของ Disruptive Technology และความเป็นไปได้ของรูปแบบธุรกิจในอนาคตของเครื่องถ่ายเอกสารในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต). วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
24. ศุภโชค นิจสุนกิจ. (2561). แนวทางการนำนโยบายรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์ไปปฏิบัตินองค์การมหาชน. วารสารสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ, 9(2), 37-48.
25. เศรษฐพงค์ มะลิสุวรรณ. (2560). Digital Transformation.กิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์และกิจการ
โทรคมนาคมแห่งชาติโทรคมนาคม. 1-46.
26. สมภพ ตั้งกาญจนาเวฬุกุล. (2552). การจัดทำดัชนีชี้วัดหลักโดยใช้เทคนิคการวัดผลเชิงดุลยภาพในโรงงานผลิต มอเตอร์. วิศวกรรมสารฉบับวิจัยและพัฒนา, 20(4), 103-111.
27. เสาวนีย์ สมันต์ตรีพร. (2560). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในภาคธุรกิจในยุคการเปลี่ยนแปลง.วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี,6(1), 1-16.
28. อนันต์ แก้วร่วมวงศ์. (2560). ภาครัฐดิจิทัลเพื่ออนาคตประเทศไทย (Digital Government). การประชุมประจำปี 2560 ของ สศช. : ขับเคลื่อนแผนฯ 12 สู่อนาคตประเทศไทย, กรุงเทพฯ.
29. อมรศิริ ดิสสร. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการประยุกต์ใช้ Balanced Scorecard ของบริษัทในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 12(1), 59-66.
30. อรวรรณ น้อยวัฒน์. (2556). กระบวนการบริหารจัดการการเปลี่ยนแปลงกับการจัดการความรู้.สืบค้นจาก https://www.stou.ac.th/Schools/Shs/booklet/book56_4/km.html
31. อำนาจ วัดจินดา. (2560). การบริหารการเปลี่ยนแปลง.สืบค้นจาก https://www.hrcenter.co.th/file/columns/hr_f_20170509_162857.pdf
KPMG. (2017). Destination (Un) Know. Retrieved from http://www.kpmg.com/digital
32. Associates, R. R. (2019). Digital Transformation: The Final Chapter. An Organizational Roadmap for Digitally Enable
