การวิเคราะห์บทบาทของภาครัฐระดับท้องถิ่นในการส่งเสริมการจัดการเชิงนวัตกรรมแก่กลุ่มวิสาหกิจชุมชน: กรณีศึกษาจังหวัดปทุมธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและวิเคราะห์นโยบายของภาครัฐในระดับท้องถิ่นต่อการส่งเสริมการจัดการเชิงนวัตกรรมแก่กลุ่มวิสาหกิจชุมชน 2) ศึกษาความคิดเห็นของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนต่อบทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ในการสนับสนุนการจัดการเชิงนวัตกรรม และ 3) ศึกษาปัญหาและข้อจำกัดของอปท. ต่อการการส่งเสริมการจัดการเชิงนวัตกรรมแก่กลุ่มวิสาหกิจชุมชน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ การวิจัยเชิงปริมาณมีกลุ่มตัวอย่างคือ ประธานและรองประธานกลุ่มวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดปทุมธานีจำนวนทั้งสิ้น 242 คน สุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ ใช้แบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูล สำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เจาะลึก ประกอบด้วย กลุ่มบุคลากรในหน่วยงานภาครัฐทั้งระดับภูมิภาคและระดับท้องถิ่น และกลุ่มที่เป็นผู้บริหารวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดปทุมธานีที่อยู่ในระดับก้าวหน้า จำนวน 15 คน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) อปท. มีบทบาทสำคัญในการนำนโยบายระดับชาติ เช่น แผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 12 และ 13 มาสู่การปฏิบัติ โดยเน้นการส่งเสริมสินค้านวัตกรรมจากชุมชน ผ่านโครงการหนึ่งตำบล หนึ่งนวัตกรรม และการพัฒนาศักยภาพผู้ผลิต 2) กลุ่มวิสาหกิจชุมชนเห็นว่า อปท. มีบทบาทสนับสนุนในระดับมาก โดยเฉพาะด้านการวางแผน การสื่อสาร และการพัฒนาศักยภาพบุคลากร แม้จะยังมีข้อจำกัดด้านทรัพยากรและการเผยแพร่ความรู้ 3) การดำเนินงานของอปท. ยังมีข้อจำกัดใน 3 ด้าน ได้แก่ ข้อจำกัดเชิงนโยบายแบบบนลงล่าง การไม่มีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายในการสนับสนุนโดยตรง และปัญหาภายในของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน เช่น ขาดศักยภาพด้านการผลิตและการตลาด
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2548). พระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน พ.ศ. 2548. สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2537). พระราชบัญญัติสภาองค์การบริหารส่วนตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537. สืบค้นเมื่อ 6 เมษายน 2568, จาก https://www.dla.go.th/upload/ebook/column/2019/3/2252_6049.pptx
กองส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน, กรมส่งเสริมการเกษตร. (2566). รายชื่อวิสาหกิจชุมชน/เครือข่ายวิสาหกิจชุมชน. สืบค้นเมื่อ 3 เมษายน 2568, จาก
จักรพงศ์ ศิริโส, และศิริศักดิ์ เหล่าจันขาม. (2565). ศักยภาพและความพร้อมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการพัฒนาเศรษฐกิจฐานราก: กรณีศึกษาจังหวัดหนองคาย. วารสารการบริหารปกครอง (Governance Journal), 11(1), 221–240.
ชำนาญ จันทร์เรือง. (9 มิถุนายน 2565). ปัญหาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในปัจจุบัน. กรุงเทพธุรกิจ. สืบค้นเมื่อ 3 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.bangkokbiznews.com/columnist/1008930
ไชยวัฒน เผือกคง, และกาญจนา เผือกคง. (2565). ปัจจัยในการขับเคลื่อนการพัฒนาเศรษฐกิจดิจิทัลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคประเทศไทย 4.0 ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(4), 1,753–1,766.
ดวงฤทธิ์ เบ็ญจาธิกุล ชัยรุ่งเรือง. (2566). การพัฒนานวัตกรรมขีดความสามารถเพื่อเพิ่มศักยภาพเศรษฐกิจฐานรากในจังหวัดปริมณฑล. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 8(4), 192–208.
ยุรดา น้อยวังหิน, และพีรสิทธิ์ คำนวณศิลป์. (2564). ศักยภาพและความพร้อมในการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดขอนแก่น. Journal of Modern Learning Development, 6(4), 39–48.
ราชกิจจานุเบกษา. (31 ตุลาคม 2540). พระราชบัญญัติองค์การบริหารส่วนจังหวัด พ.ศ. 2540. สืบค้นเมื่อ 3 เมษายน 2568, จาก https://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2540/A/062/1.PDF
ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน. (11 เมษายน 2566). ชาวบ้านในชุมชนมีความเห็นอย่างไรต่อนโยบายการพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน ชวนสำรวจจากงานวิจัยของ ‘ผศ. ดร.ภุชงค์ เสนานุช’ และคณะ. สืบค้นเมื่อ 28 พฤษภาคม 2568, จาก
https://www.sdgmove.com/2023/01/24/opinions-on-sustainable-grassroot-economic-development-policy/
สำนักงานคณะกรรมการข้อมูลข่าวสารของข้าราชการ. (ม.ป.ป.). พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496. สืบค้นเมื่อ 4 เมษายน 2568, จาก
https://www.oic.go.th/FILEWEB/CABINFOCENTER12/DRAWER027/GENERAL/DATA0000/00000002.PDF
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2 กุมภาพันธ์ 2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). สืบค้นเมื่อ 17 ธันวาคม 2567, จาก
https://www.nesdc.go.th/wordpress/wp-content/uploads/2025/02/article_20170202134836.pdf
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). สืบค้นเมื่อ 28 พฤษภาคม 2568, จาก
https://www.nesdc.go.th/wordpress/wp-content/uploads/2025/06/NATIONAL-STRATEGY-PEOPLE.pdf
สุริยศักดิ์ มังกรแก้ววิกุล, และญาณกร โท้ประยูร. (2566). กระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นกับความเป็นอิสระในการบริหารพื้นที่. วารสารสมาคมนักวิจัย, 28(2), 93–109.
Chundasutthanakul, S., & Chirapanda, S. (2021). Thailand 4.0: A new value-based economy and its implication on wellness business. The Business and Management Review, 12(1). Retrieved May 2, 2025, from https://cberuk.com/cdn/conference_proceedings/2021-07-25-12-24-11-PM.pdf
Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2011). Designing and conducting mixed methods research (2nd ed.). Sage Publications.
Giovannini, M. (2015). Indigenous community enterprises in Chiapas: A vehicle for buen vivir? Community Development Journal, 50(1), 71–87. https://doi.org/10.1093/cdj/bsu019
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1977). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 37(1), 91–95.
Nakhonsong, P., & Chamruspanth, V. (2024). Promoting community enterprises in Thailand: Challenges and opportunities. Revista de Gestão Social e Ambiental, 18(4). https://doi.org/10.24857/rgsa.v18n4-123
OECD. (2019). Making decentralisation work: A handbook for policy makers. OECD Publishing.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49–60.
United Nations Development Programme. (2012, December 19). Improving the local administrative structure: Executive summary. Retrieved May 12, 2025, from https://www.undp.org/thailand/publications/improving-local-administrative-structure-executive-summary