บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการยกระดับคุณภาพชีวิตคนพิการ: กรณีศึกษาในเขตอำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานโดยรวมเกี่ยวกับ คนพิการ เพื่อศึกษาการดำเนินงานด้านคนพิการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอพิมาย จังหวัดนครราชสีมา กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลักประกอบด้วยผู้บริหารและเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบงานด้านคนพิการขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ตลอดจนผู้นำชุมชนหรืออาสาสมัครที่เกี่ยวข้องกับงานด้านคนพิการ รวมทั้งสิ้น 15 คน จากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ซึ่งได้รับการคัดเลือกจากพื้นที่ที่มีความเข้มแข็งในการดำเนินงาน ได้แก่ ตำบลกระเบื้องใหญ่ สัมฤทธิ์ ชีวาน กระชอน และรังกาใหญ่ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ทั้งนี้ข้อมูลที่ได้ถูกนำมาวิเคราะห์ด้วยวิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการศึกษาพบว่า จำนวนคนพิการในแต่ละพื้นที่มีจำนวนและลักษณะที่แตกต่างกัน โดยส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุที่มีภาวะร่างกายเสื่อมสมรรถภาพ มีความพิการทางการเคลื่อนไหว และมีความพิการจาก โรคเรื้อรังและอุบัติเหตุ ซึ่งประชาชนในพื้นที่ตระหนักรู้สิทธิและเข้าร่วมลงทะเบียนเพื่อรับสวัสดิการมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นพยายามสนับสนุนคนพิการผ่านการจัดสวัสดิการและบริการต่าง ๆ อย่างครบถ้วน
ข้อเสนอแนะ คือ ควรเน้นการจัดตั้งและเพิ่มประสิทธิภาพของศูนย์บริการคนพิการ เพิ่มบุคลากรพร้อมอบรมอาสาสมัครในชุมชนให้มีความรู้ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน พัฒนาระบบฐานข้อมูลและระบบแจ้งเตือนสิทธิ ปรับปรุงสภาพแวดล้อมให้ปลอดภัยและเหมาะสม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นันทนา จงดี. (2560). แรงจูงใจตามทฤษฎี ERG และความผูกพันองค์กรของพนักงานที่มีอิทธิพลต่อผลการปฏิบัติงาน: กรณีศึกษา บริษัทผลิตรถเด็กเล่นแห่งหนึ่งในจังหวัดปทุมธานี [วิทยานิพนธ์/การค้นคว้าอิสระ, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี]. สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2568, จาก https://www.repository.rmutt.ac.th/dspace/bitstream/123456789/3247/1/RMUTT158659.pdf
นุชประภา โมกข์ศาสตร์. (2565). ปัญหาและความท้าทายของการดำเนินงานด้านการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการในประเทศไทย. วารสารพัฒนาสังคม, 18(2), 45–60.
พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496. (2496). ราชกิจจานุเบกษา, 70(36), 1–6.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2556. (2556). ราชกิจจานุเบกษา, 130(30ก), 6–12. https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/1965027.pdf
พระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550. (2550). ราชกิจจานุเบกษา, 124(61ก), 8–24. https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/226239.pdf
พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537. (2537). ราชกิจจานุเบกษา, 111(53ก), 11–35. https://ratchakitcha.soc.go.th/documents/1646816.pdf
เมธา หริมเทพาธิป. (2560). การวิเคราะห์ทฤษฎีลำดับขั้นของความต้องการของอับราฮัม ฮาโรลด์ มาสโลว์ในเชิงปรัชญาทางสังคมศาสตร์. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 11(2), 45–58.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา, 134(40ก), 1–90.
สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ. (2557). รายงานสถานการณ์คนพิการในประเทศไทย. กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). การสำรวจความพิการ พ.ศ. 2565. สืบค้นเมื่อ 11 มกราคม 2568, จาก https://www.nso.go.th/nsoweb/storage/survey_detail/2023/20230725162812_14118.pdf
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). ดัชนีความก้าวหน้าของคน ปี 2566. สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2568, จาก https://www.nesdc.go.th/ewt_dl_link.php?nid=13077&filename=Social_HAI
สุรีย์วรรณ สรรพสิงห์. (2560). การประเมินคุณภาพบริการอิเล็กทรอนิกส์ สำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่].
Litvack, J., Ahmad, J., & Bird, R. (1998). Rethinking decentralization in developing countries. The World Bank.
World Health Organization. (2012). Measuring quality of life: The World Health Organization quality of life instruments. World Health Organization.
World Health Organization. (2020a). Disability considerations during the COVID-19 outbreak. https://www.who.int/publications/i/item/WHO-2019-nCoV-Disability-2020-1
World Health Organization. (2020b). WHOQOL-BREF: Introduction, administration, scoring and generic version of the assessment. World Health Organization.
