Thai Tourist’s Attitudes towards the Tourism Components in Pak Chong District, Nakhon Ratchasima Province during the COVID-19 Pandemic
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objective of this study was to study Thai Tourist’s attitudes towards the tourism components in Pak Chong District, Nakhon Ratchasima Province during the COVID-19 Pandemic. This study is qualitative research, and the data were obtained from News and secondary data, in-depth interview with 7 Thai visitors, and focus group discussions with three local entrepreneurs. The obtained data analyze content analysis.
The results showed that: The attitude towards the Tourism Components in Pak Chong District; 1) Attraction: many natural attractions with beautiful atmosphere 2) Activities: many activities but in this situation tourists want to relax and private 3) Access: near Bangkok, convenient roads and most tourists drive their own car 4) Amenities: the facilities are enough and available 5) Accommodation: available in many levels and many prices 6) Assurance: safety and sure to travel.
Article Details
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2563). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศ รายจังหวัด ปี 2563. ค้นเมื่อ 5 พฤศจิกายน 2563 จาก https://www.mots.go.th/index.php
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2563). ‘ททท.’ เข้มมาตรการรับมือโควิด สร้างความเชื่อมั่นท่องเที่ยวไทย.
ค้นเมื่อ 10 สิงหาคม 2563 จาก https://www.bangkokbiznews.com/news/detail/912701
กาญจนาวดี พวงชื่น. (2563). พฤติกรรมการท่องเที่ยวและความต้องการของนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุต่อการท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย สมาคมนักวิชาการการท่องเที่ยว (ประเทศไทย), 15(2), 29-42.
จำเนียร จวงตระกูล. (2563). การวิจัยแบบผสม: การนำยุทธศาสตร์การวิจัยแบบผสม ทั้งหกรูปแบบสู่การปฏิบัติ. วารสารการบริหารปกครอง, 9(1), 27-53.
ณัฏฐพัชร กมลพลพัตร. (2563). New Normal ในอุตสาหกรรมโรงแรมหลัง COVID-19. ค้นเมื่อ 5 สิงหาคม2563 จาก https://techsauce.co/tech-and-biz/new-normal-hotel-after-covid-19
นฤมล อนุสนธิ์พัฒน์. (2563). การปรับตัวทางเศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวในสภาวะวิกฤตโควิด 19 (Coronavirus Disease 2019 (COVID-19)) ในประเทศไทย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา, 8(1), 1-26.
นิศา ชัชกุล. (2547). การจัดการท่องเที่ยวผจญภัย. ภูเก็ต: คณะวิทยาการจัดการ สถาบันราชภัฏภูเก็ต.
ประไพพิมพ์ สุธีวสินนนท์ และประสบชัย พสุนนท์. (2559). Sampling Strategies for Qualitative Research. วารสารปาริชาต, 29(2), 31-48.
ปริณา ลาปะ. (2558). พฤติกรรมการท่องเที่ยวจังหวัดนครราชสีมาของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ สมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.), 4(1), 30-45.
พยอม ธรรมบุตร. (2549). เอกสารประกอบการเรียนการสอนเรื่องหลักการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาการท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษส์ สิ่งแวดล้อม, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พันชนะ วัฒนเสถียร. (2564). “เขาใหญ่” ยุคการ์ดไม่ตก. ค้นเมื่อ 10 สิงหาคม 2563, จาก https://www.btripnews.net/?p=63663
ยุทธศักดิ์ สุภสร. (2563). ‘ท่องเที่ยวจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป’ คุยเรื่องท่องเที่ยวไทยในโลกหลังโควิดกับ ผู้ว่า ททท. ค้นเมื่อ 10 สิงหาคม 2563 จาก, https://workpointtoday.com/tat-interview-tourism-future/
Booking.com. (2563). แนวโน้มพฤติกรรมนักท่องเที่ยวไทย หลังโควิด-19. ค้นเมื่อ 10 สิงหาคม 2563, จาก https://www.bangkokbiznews.com/news/detail/909641
Krungthai Compass. (2563). เจาะพฤติกรรมท่องเที่ยวใน New Normal : เมื่อโควิดทำชีวิตเปลี่ยน. ค้นเมื่อ 5 พฤศจิกายน 2563, จาก https://krungthai.com/Download/economyresources/Economy ResourcesDownload_450
Mastercard. (2020). Global Destination Cities Index 2019. Retrieved 1 October 2020, from https://newsroom.mastercard.com/wp-content/uploads/2019/09/GDCI-Global-Report-FINAL-1.pdf.
Steven, P. (2008). Destination Marketing: anintegrated marketing communication napproach. Burlington, MA.: Butterworth-Heinmann.
Tourism Western Australia. (2008). 5A’s of Tourism. Retrieved 1 October 2020, from https://www.academia.edu/9370582/5_As_of_Tourism_Development_Nov08
