The Community Capital Utilization for Enhancing the Quality of Life of Rubber Farmers in Pa Phayom District, Phatthalung Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to 1) examine the demographic and socio-economic characteristics of rubber farmers; 2) assess the quality of life (QoL) of rubber farmers; and 3) investigate the utilization of community capital for enhancing the quality of life of rubber farmers in Pa Phayom District, Phatthalung Province, Thailand. The sample consisted of 276 registered rubber farmers, determined using Yamane’s formula. Data were collected through questionnaire with a Cronbach’s alpha reliability of 0.82. Statistical analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, Chi-square test, and ANOVA. The findings revealed that the majority of respondents were male (58.3%), with an average age of 34.88 years, and 45.3% held a bachelor's degree. The average household size was 4 members (81.5% had fewer than 5 members), with an average of 3 agricultural laborers per household. Farmers cultivated an average plantation area of 4.42 rai, earning an average annual income of THB 413,826.09. Interpersonal communication was the primary source of information. Overall quality of life was at a moderate level (X̄ = 2.15, S.D.= 0.175), with the environmental dimension scoring highest, followed by health, economic, psychological, and social relationship dimensions. The overall utilization of community capital was also at a moderate level (X̄ = 2.06, S.D. = 0.112), where physical capital recorded the highest mean score (X̄ = 2.12), followed by human capital (X̄ = 2.07). Hypothesis testing indicated that education level, household size, and community capital utilization were significantly related to farmers' quality of life at the .05 significance level. Practical recommendations suggest that relevant agencies should integrate physical and human capital enhancements to mitigate economic vulnerability and sustainably uplift farmers' quality of life.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
References
กุลธิดา ตันสกุล. (2560). ปัจจัยที่มีผลต่อผลผลิตยางพาราของเกษตรกรในพื้นที่ภาคใต้ฝั่งตะวันออกของประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์].
กุสุมา โกศล. (2555). คุณภาพชีวิตของเกษตรกรชาวสวนยางในยุคเศรษฐกิจถดถอย: ศึกษากรณีจังหวัด สุราษฎร์ธานีและนครศรีธรรมราช [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์].
จิฑาภรณ์ ยกอิ่น, และเกษราวัลณ์ นิลวรางกูร. (2561). คุณภาพชีวิตเกษตรกรปลูกยางพาราในจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ, 34(1), 130-140.
จิณัฐตา วุฒามนตรี, และพนามาศ ตรีวรรณกุล. (2563). การจัดการสวนไม้ผลของเกษตรกรอำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารวิทยาศาสตร์เกษตร, 51(1), 36–45.
ทศพร แสนประเสริฐ, ชลาธร จูเจริญ, สุภาภรณ์ เลิศศิริ, และปพิชญา จินตพิทักษ์สกุล. (2563). ปัจจัยที่มีผลต่อความพึงพอใจในการรวมกลุ่มเป็นสมาชิกกลุ่มเกษตรกรชาวสวนยางในพื้นที่อำเภอสนามชัยเขต จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารวิทยาศาสตร์เกษตร, 51(3), 248–258.
ประเวศ วะสี. (2545). นวัตกรรมสังคม : ทางเลือกเพื่อประเทศไทยรอด. โรงพิมพ์ดี.
ศุภรทิพย์ นิลารักษ์. (2557). คุณภาพชีวิตของเกษตรกรชาวสวนยางภายในเขตพื้นที่จังหวัดตราด [วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
สำนักงานเกษตรอำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง. (2567). ข้อมูลทะเบียนเกษตรกรผู้ปลูกยางพาราในพื้นที่อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง.
สำนักงานจังหวัดพัทลุง. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดพัทลุง 5 ปี (พ.ศ.2566-2570). https://www.phatthalung.go.th
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570).
อรอาภา เมืองสุวรรณ. (2555). คุณภาพชีวิตของเกษตรกรตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง : กรณีศึกษา ตำบลดอยแก้ว อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยแม่โจ้].
Becker, G. S. (1964). Human Capital: A Theoretical and Empirical Analysis, with Special Reference to Education. University of Chicago Press.
Flora, C. B., & Flora, J. L. (2013). Rural communities: Legacy and change (4th ed.). Westview Press.
Mulgan, G. (2007). Social Innovation: What it is, why it matters and how it can be accelerated. The Young Foundation.
Phills, J. A., Deiglmeier, K., & Miller, D. T. (2008). Rediscovering social innovation. Stanford Social Innovation Review, 6(4), 34–43.
World Health Organization. (1995). The World Health Organization quality of life assessment (WHOQOL): Position paper from the World Health Organization. Social Science & Medicine, 41(10), 1403–1409.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.
