The Journey of the Legendary Ta Mong Lai from the Gulf of Thailand to Various Localities: A study of the Reproduction of Various Tales and Different Stories from the Ta Mong Lai legends in Thai Society
Main Article Content
Abstract
This article aims to explore and compile mythical legends that differ from the legend of Ta Mong Lai and analyze the characteristics of the different local legends that are different from the legend of Ta Mong Lai, which is mythical legend prevalent in coastal communities and islands in the Gulf of Thailand, namely the western, eastern and southern regions, by using folklore methodology. The results of the research are that the legend of Ta Mong Lai has 15 different myths. There are 4 characteristics that can be found in the story: 1) maintaining the original structure but changing the details in behavior; 2) choosing some episodes to compose a new tale, 3) adding a sub-plot and 4) adding a story. The area referred to in the legend has been transformed into the Central Basin, the Eastern Region, and the Southern Mountains. The split reflects the relationships and travels of people between regions and the social networks of people in the Gulf of Thailand as a result of commercial travel from seaports to cities.
Article Details
References
กลุ่มสงวนรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม สถาบันวัฒนธรรมศึกษา. (2559). วรรณกรรมพื้นบ้าน มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.
ขวัญทิวา ผิวผาด, กุลธีรา อุดมพงศ์วัฒนา และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2555). ความเชื่อ การบนบาน และการใช้ของแก้บนศาลเจ้าแม่นมสาว เกาะนมสาว ตำบลสามร้อยยอด อำเภอสามร้อยยอด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. การประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 6 มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
จรรยา ตัณฑ์โพธิ์ประสิทธิ์ และพรทิพย์ จิรเมธาธร. (2526). วิเคราะห์เปรียบเทียบเพลงปรบไก่ บ้านดอยข่อย และ กรมศิลปากร. เพชรบุรี: วิทยาลัยครูเพชรบุรี .
จิตราภรณ์ ฟักโสภา. (2549). รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการศึกษาปัญหาการกัดเซาะชายฝั่งกับปัญหาสิทธิมนุษยชนของชายฝั่งจังหวัดชลบุรี ระยอง จันทบุรี และตราด. สำนักงานสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ.
จุฑามาศ ประมูลมาก และสุรสิทธิ์ อมรวณิชศักดิ์. (2554). ตำนานว่าด้วย “ธิดาพระเจ้ากรุงจีน” ในสังคมสยาม. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 4(4), 44-68.
จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (2519). จดหมายเหตุพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จประพาสแหลมมลายู คราว ร.ศ. 107 และ 108. พิมพ์เป็นอนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพ นายสนิท สุมาวงศ์ ป.ช., ป.ม. ณ เมรุหน้าพลับพลาอิสริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส วันที่ 27 เมษายน พุทธศักราช 2519.
ชื่น ศรียาภัย. (2497) นิทานม่องหล้ายคำกลอน สำนวนเก่า. ใน อภินันทนาการล่วงหน้าแด่ท่านที่นับถือ ญาติและมิตรทั้งปวง ก่อนจะถึงวันที่จำต้องลาจากกันไปชั่วนิรันดร (น. 49-116). ม.ป.ท.: ม.ป.พ.
ดนัย วินัยรัตน์. (2551). การสร้างความหมายภูมิลักษณ์ท้องถิ่นผ่านนิทานพื้นบ้านเรื่องตาม่องล่าย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวัฒนธรรมศึกษา). มหาวิทยาลัยมหิดล, นครปฐม.
โดม ไกรปกรณ์. (2557). กําเนิด “ภูมิกายา” และพื้นที่สมัยใหม่ของล้านนาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว. หน้าจั่ว, 11, 18-33.
นรเนติบัญชากิจ, หลวง. (2504). นิราศตังเกี๋ย. พระนคร: องค์การค้าของคุรุสภา.
ปรมินท์ จารุวร (2547). ความขัดแย้งและการประนีประนอมในตำนานปรัมปราไทย (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาภาษาไทย). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ประจักษ์ ประภาพิทยากร (2512). นิยายตาม่องล่าย. ใน อนุสรณ์งานฌาปนกิจศพ คุณแม่งิ้ว เลาห์เรณู และ นางหวาด เทพวัลย์ (น. 13-32). ม.ป.ท: ม.ป.พ.
ประเสริฐอักษร (นามแฝง). (2471). เรื่องเจ้าลาย. พระนคร: โรงพิมพ์อักษรนิติ.
พรหมสมพัตสร (มี), หมื่น. (2504). นิราศถลาง. ใน นิราศบางเรื่องของสุนทรภู่และนายมี (น. 89-115). ม.ป.ท.: ม.ป.พ.
พวงเพ็ญ สว่างใจ. (2556). จากนิทานพื้นบ้านเรื่อง “ตาม่องล่าย” สู่บทละครเรื่อง “เจ้าลาย” มรดกทางวรรณคดีที่สะท้อนวิถีไทย. การประชุมทางวิชาการเพื่อนำเสนอผลงานวิจัยในงานราชภัฏเพชรบุรีวิชาการ “สืบสานภูมิปัญญา พัฒนาสู่อาเซียน” วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556.
พิทยาลงกรณ์, พระราชวรวงศ์เธอ กรมหมื่น. (2518). สามกรุง. กรุงเทพฯ: คลังวิทยา.
วัชราภรณ์ ดิษฐป้าน. (2549). แบบเรื่องนิทานสังข์ทอง: ความแพร่หลายและการแตกเรื่อง. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภวัฒย์ เกษมศรี, หม่อมราชวงศ์. (2557). ประชุมเอกสารเก่าเมืองนครศรีธรรมราชในรัชกาลที่ 4. นนทบุรี: องศาสบายดี.
สมุดราชบุรี. (2468). พระนคร: โรงพิมพ์หนังสือพิมพ์ไทย.
สายป่าน ปุริวรรณชนะ. (2556). ตำนานประจำถิ่นริมแม่น้ำและชายฝั่งทะเลภาคกลาง: ความสมานฉันท์ในความหลากหลาย. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุกัญญา สุจฉายา. (2563). วิถีชนบนตำนาน นางทองร่อนแห่งเขาสามแก้ว. วารสารเมืองโบราณ, 46(1), 117-120.
สุดแดน สุทธิลักษณ์ และวัลลภ ทองอ่อน. (2564). พุทธภูมิกายาและล้านนาประเทศ: อ่านตำนานพระเจ้าเลียบโลก ผ่านระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์. กรุงเทพฯ: อี.ที.พับลิชชิ่ง.
เสือคง (นามแฝง). (2526). บทละครเรื่อง "ตาม่องล่าย". วารสารมุนี วิทยาลัยครูเพชรบุรี, 4(1-3), 12-35.
แสงจินดา กันยาทิพย์. (2541). ความเชื่อเรื่องการสร้างโลกของจีน. ใน สนุกกับเทศกาลเฉลิมฉลอง (น. 66-71). กรุงเทพฯ: ดอกหญ้า.
โสภณพัทลุงกุล (สว่าง ณ พัทลุง), พระยา. (2529). นิราศเมืองปะเหลียน. พัทลุง: ศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดพัทลุง โรงเรียนสตรีพัทลุง.
อภิลักษณ์ เกษมผลกูล. (2548). "เมื่อพระอิศวรชวนพระพุทธเจ้าซ่อนหา" ต้นเค้าและปริศนาธรรมจากวรรณกรรมที่ปรากฏอนุภาค*ซ่อนหาระหว่างพระอิศวรกับพระพุทธเจ้า. The Journal: Journal of the Faculty of Arts Mahidol University, 1(2), 15-34.
อภิลักษณ์ เกษมผลกูล. (2555). พระวรวงศ์: วรรณกรรมท้องถิ่นที่แสดงร่องรอยความสัมพันธ์ทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมระหว่างภาคตะวันออก ภาคกลาง และภาคใต้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ สุราษฎร์ธานี, 4(2), 104-132.