บทวิเคราะห์คำพิพากษาศาลฎีกา คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 976/2567 (ประชุมใหญ่) และที่ 1781/2567

บทคัดย่อ

          บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์หลักกฎหมายตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญาที่ปรากฏในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 976/2567 (ประชุมใหญ่) และหลักกฎหมายตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ที่ปรากฏในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1781/2567

          ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 332 (2) บัญญัติว่า ในคดีหมิ่นประมาทซึ่งมีคำพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ศาลอาจสั่งให้โฆษณาคำพิพากษาทั้งหมด หรือแต่บางส่วนในหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับหรือหลายฉบับ ครั้งเดียวหรือหลายครั้ง โดยให้จำเลยเป็นผู้ชำระค่าโฆษณา คำว่า “หนังสือพิมพ์” จะมีความหมายตามพจนานุกรมที่หมายถึงแต่เพียงสิ่งพิมพ์โดยใช้กระดาษตามความหมายในพจนานุกรมหรือไม่ หรือจะหมายความถึงข้อมูลข่าวสารที่เผยแพร่ในระบบคอมพิวเตอร์ด้วย ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 976/2567 (ประชุมใหญ่) ซึ่งผู้เขียนมีข้อสังเกตในหมายเหตุท้ายฎีกา

          ในคดีฟ้องหย่าและแบ่งสินสมรสซึ่งศาลพิพากษาตามยอมโดยโจทก์ตกลงมอบที่ดินให้แก่จำเลย และจำเลยตกลงแบ่งเงินค่าเช่าที่ดินให้แก่โจทก์จนกว่าจะถึงแก่ความตายโดยไม่มีข้อห้ามมิให้จำเลยขายที่ดินพิพาท ต่อมาเมื่อจำเลยนำที่ไปขายให้แก่บุคคลอื่น โจทก์จะฟ้องจำเลยเรียกค่าเสียหายเป็นค่าเช่าที่จะได้รับในอนาคตได้หรือไม่ โดยจะถือว่าวัตถุแห่งหนี้เป็นการชำระหนี้ที่เป็นเงินเพียงอย่างเดียว หรือจะถือว่าวัตถุแห่งหนี้เป็นการกระทำซึ่งเป็นพ้นวิสัยเนื่องจากจำเลยได้ขายที่ดินให้แก่บุคคลอื่นแล้ว ศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้ในคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1781/2567 ซึ่งผู้เขียนมีข้อสังเกตในหมายเหตุท้ายฎีกา