A Study on the Implementation of a Massive Open Online Courseware to Enhance Japanese Language Knowledge in the Work Context of Vocational College Students and Workers in the Eastern Economic Corridor (EEC)
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study the implementation of a massive open online courseware to enhance Japanese language knowledge in the work context of vocational college students and workers in the Eastern Economic Corridor (EEC) by assessing their pre-test and post-test scores and evaluating the learners' satisfaction after actual participation in the course. The study sample included 20 vocational college students and 40 employees of Japanese companies in the EEC, with a total of 50 people that completed the course according to the conditions. The findings revealed the following:
- The post-test scores were significantly higher than the pre-test scores.
- The learners' satisfaction was at the highest level, with an average score of 4.59.
The tools used in the research included the BUU MOOC online course on Japanese in the work context and a satisfaction questionnaire regarding the course after completion. This research contributes to creating educational opportunities to develop Japanese language skills in the workplace context for individuals that lack access to traditional Japanese language courses, emphasizing practical skills and providing unlimited access to knowledge.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและข้อคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการหรือของวารสาร jsn Journal
References
กมลา พาณิชวิบูลย์. (2564). ประสิทธิภาพของการเรียนภาษาญี่ปุ่นผ่านสื่อออนไลน์ของผู้เรียนชาวไทย กรณีศึกษานักศึกษามหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.11(2), 12-26.
คชาภัช หลิมเจริญ และ เปรมวดี ณ นครพนม. (2567). การประยุกต์ใช้การสอนออนไลน์เพื่อพัฒนาทักษะทางด้านภาษาญี่ปุ่นสำหรับผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชั้นต้น.วารสารมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 21(3), 147-160.
ชมพูนุช ปัญญไพโรจน์, นันท์ชญา มหาขันธ์ และ กนกพร ตันวัฒนะ.(2564). สถานภาพและความต้องกาความรู้ภาษาต่างประเทศของนักศึกษาวิทยาลัยอาชีวศึกษาในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 38(3), 132-157.
ชโรชีนีย์ ชัยมินทร์ (2562). MOOC: เพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตในศตวรรษที่21. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(1), 46-70.
ณฐภทัร ติณเวส และ ฐาปนีย์ ธรรมเมธา.(2559). การศึกษารูปแบบการจัดการศึกษาระบบเปิดแบบ MOOC ของอุดมศึกษาไทย. VeridianE-Journal, Silpakorn University, 9(3), 1463-1497.
ณริสา กลีบบัว.(2566). สื่อการสอนคำเลียนท่าทางภาษาญี่ปุ่นในรูปแบบแอนิเมชัน: การศึกษาความคิดเห็นของผู้ใช้สื่อและประสิทธิผลของสื่อ. วารสารญี่ปุ่นศึกษาธรรมศาสตร์. 40(2), 57-76
ทิพวรรณ ศิลวัฒนานุสานติ์,นารีรัตน์ วัฒเวฬุ และ ปิยวรรณ ปิยะกาญจน์ใฃ. (2020). ความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อรูปแบบในชุดบทเรียนออนไลน์ เรื่องการเรียนรู้และการออกเสียงสัทอักษรภาษาจีน (พินอิน) ที่จัดเก็นในคลังบทเรียน JFK Online Course. Journal of Information and Learning, 31(2), 37-44.
สมทรง สุภาพ. (2565). รูปแบบเพื่อประเมินหลักสูตรในศตวรรษที่ 21 ซึ่งพัฒนาจากรูปแบบการประเมิน CIPP Model. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 33(1), 1-14
สุวิช ถิระโคตร, ชญา หิรัญเจริญเวช, เกริกเกียรติ แสนณรงค์, บุษกล สุขมงคลธนัท, พันธมิตร แสนสุข และ ศตายุ เสนานุช. (2560). เจตคติและแรงจูงใจของผู้เรียนในการใช้แอนิเมชันเพื่อการเรียนรู้. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 5(2), 92-101.
สุวิช ถิระโคตร, ชญา หิรัญเจริญเวช, เกริกเกียรติ แสนณรงค์, บุษกล สุขมงคลธนัท, พันธมิตร แสนสุข และ ศตายุ เสนานุช. (2560). เจตคติและแรงจูงใจของผู้เรียนในการใช้แอนิเมชันเพื่อการเรียนรู้. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 5(2), 92-101.
อัจฉราพรรณ ปานศิลา และ พรรณราย เที่ยมทัน. (2564). การพัฒนาบทเรียนมัลติมีเดีย เรื่องการสร้างแอนิเมชันสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 11(1), 165-180.
Aleven, V., McLaughlin, E. A., Glenn, R. A., & Koedinger, K. R. (2016). Instruction based on adaptive learning technologies. In R. E. Mayer & P. A. Alexander (Eds.), Handbook of research on learning and instruction (2nd ed). Routledge.
Brown, H. D. (2004). Language Assessment: Principles and Classroom Practices.
Hew, K. F., & Cheung, W. S. (2018). Using blended learning: Evidence-based practices. Springer.
Kizilcec, R. F., Saltarelli, A. J., Reich, J., & Cohen, G. L. (2017). Closing global achievement gaps in MOOCs. Science, 355(6322), 251-252.
Manning, C., Morrison, B. R., & McIlroy, T. (2014). MOOCs in language education and professional teacher development: Possibilities and potential. Studies in Self-Access Learning Journal, 5(3), 294-308.
Stufflebeam, D. L., & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models and applications. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
แหล่งอ้างอิงจากเว็บไซต์
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ(สวทช.) เข้าถึงได้จาก: https://www.nstda.or.th/th/knowledge-analytic/127-bibliometrics/1551-moocs)
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า เข้าถึงได้จาก: https://www.dbd.go.th/
แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. [Online]. เข้าถึงได้จาก: http://www.lampang.go.th/public60/EducationPlan2.pdf
Clark, D. R. (2015). ADDIE timeline. เข้าถึงได้จาก: http://www.nwlink.com/~donclark/history_isd/addie.html
