การศึกษาผลการใช้หลักสูตรออนไลน์ระบบเปิดสำหรับมวลชน (MOOC) เพื่อเสริมสร้างความรู้ภาษาญี่ปุ่นในบริบทการทำงานของนักศึกษาวิทยาลัยอาชีวศึกษาและคนทำงานในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการใช้หลักสูตรออนไลน์ระบบเปิดสำหรับมวลชน (MOOC) เพื่อเสริมสร้างความรู้ภาษาญี่ปุ่นในบริบทการทำงานของนักศึกษาวิทยาลัยอาชีวศึกษาและคนทำงานในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) โดยประเมินจากคะแนนทดสอบก่อนและหลังเรียน และการประเมินความพึงพอใจของผู้เรียนหลังทดลองเข้าเรียนจริง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักศึกษาวิทยาลัยอาชีวศึกษา จำนวน 20 คนและพนักงานบริษัทญี่ปุ่นในเขต EEC จำนวน 40 คน โดยมีผู้สำเร็จหลักสูตรตามเงื่อนไขรวมจำนวน 50 คน พบว่า 1) คะแนนทดสอบหลังเรียนสูงกว่าคะแนนทดสอบก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 2) ค่าเฉลี่ยความพึงพอใจของผู้เรียนอยู่ในระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย 4.59) เครื่องมือที่ใช้ ในการวิจัย ได้แก่ หลักสูตรออนไลน์ BUU MOOC รายวิชา ภาษาญี่ปุ่นในบริบทการทำงาน และแบบสอบถามความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อบทเรียนหลังเรียนจบหลักสูตร งานวิจัยนี้จะนำไปสู่การสร้างโอกาสทางการศึกษาเพื่อพัฒนากำลังคนด้านภาษาญี่ปุ่นในบริบทการทำงาน ให้แก่ผู้ที่ขาดโอกาสทางการเรียนภาษาญี่ปุ่นในหลักสูตรที่เน้นทักษะทางภาษาญี่ปุ่น และเข้าถึงองค์ความรู้ได้ง่าย ไร้ขีดจำกัด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและข้อคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการหรือของวารสาร jsn Journal
เอกสารอ้างอิง
กมลา พาณิชวิบูลย์. (2564). ประสิทธิภาพของการเรียนภาษาญี่ปุ่นผ่านสื่อออนไลน์ของผู้เรียนชาวไทย กรณีศึกษานักศึกษามหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.11(2), 12-26.
คชาภัช หลิมเจริญ และ เปรมวดี ณ นครพนม. (2567). การประยุกต์ใช้การสอนออนไลน์เพื่อพัฒนาทักษะทางด้านภาษาญี่ปุ่นสำหรับผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชั้นต้น.วารสารมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 21(3), 147-160.
ชมพูนุช ปัญญไพโรจน์, นันท์ชญา มหาขันธ์ และ กนกพร ตันวัฒนะ.(2564). สถานภาพและความต้องกาความรู้ภาษาต่างประเทศของนักศึกษาวิทยาลัยอาชีวศึกษาในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 38(3), 132-157.
ชโรชีนีย์ ชัยมินทร์ (2562). MOOC: เพื่อการเรียนรู้ตลอดชีวิตในศตวรรษที่21. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(1), 46-70.
ณฐภทัร ติณเวส และ ฐาปนีย์ ธรรมเมธา.(2559). การศึกษารูปแบบการจัดการศึกษาระบบเปิดแบบ MOOC ของอุดมศึกษาไทย. VeridianE-Journal, Silpakorn University, 9(3), 1463-1497.
ณริสา กลีบบัว.(2566). สื่อการสอนคำเลียนท่าทางภาษาญี่ปุ่นในรูปแบบแอนิเมชัน: การศึกษาความคิดเห็นของผู้ใช้สื่อและประสิทธิผลของสื่อ. วารสารญี่ปุ่นศึกษาธรรมศาสตร์. 40(2), 57-76
ทิพวรรณ ศิลวัฒนานุสานติ์,นารีรัตน์ วัฒเวฬุ และ ปิยวรรณ ปิยะกาญจน์ใฃ. (2020). ความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อรูปแบบในชุดบทเรียนออนไลน์ เรื่องการเรียนรู้และการออกเสียงสัทอักษรภาษาจีน (พินอิน) ที่จัดเก็นในคลังบทเรียน JFK Online Course. Journal of Information and Learning, 31(2), 37-44.
สมทรง สุภาพ. (2565). รูปแบบเพื่อประเมินหลักสูตรในศตวรรษที่ 21 ซึ่งพัฒนาจากรูปแบบการประเมิน CIPP Model. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 33(1), 1-14
สุวิช ถิระโคตร, ชญา หิรัญเจริญเวช, เกริกเกียรติ แสนณรงค์, บุษกล สุขมงคลธนัท, พันธมิตร แสนสุข และ ศตายุ เสนานุช. (2560). เจตคติและแรงจูงใจของผู้เรียนในการใช้แอนิเมชันเพื่อการเรียนรู้. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 5(2), 92-101.
สุวิช ถิระโคตร, ชญา หิรัญเจริญเวช, เกริกเกียรติ แสนณรงค์, บุษกล สุขมงคลธนัท, พันธมิตร แสนสุข และ ศตายุ เสนานุช. (2560). เจตคติและแรงจูงใจของผู้เรียนในการใช้แอนิเมชันเพื่อการเรียนรู้. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 5(2), 92-101.
อัจฉราพรรณ ปานศิลา และ พรรณราย เที่ยมทัน. (2564). การพัฒนาบทเรียนมัลติมีเดีย เรื่องการสร้างแอนิเมชันสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 11(1), 165-180.
Aleven, V., McLaughlin, E. A., Glenn, R. A., & Koedinger, K. R. (2016). Instruction based on adaptive learning technologies. In R. E. Mayer & P. A. Alexander (Eds.), Handbook of research on learning and instruction (2nd ed). Routledge.
Brown, H. D. (2004). Language Assessment: Principles and Classroom Practices.
Hew, K. F., & Cheung, W. S. (2018). Using blended learning: Evidence-based practices. Springer.
Kizilcec, R. F., Saltarelli, A. J., Reich, J., & Cohen, G. L. (2017). Closing global achievement gaps in MOOCs. Science, 355(6322), 251-252.
Manning, C., Morrison, B. R., & McIlroy, T. (2014). MOOCs in language education and professional teacher development: Possibilities and potential. Studies in Self-Access Learning Journal, 5(3), 294-308.
Stufflebeam, D. L., & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models and applications. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
แหล่งอ้างอิงจากเว็บไซต์
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์วิจัยและนวัตกรรม สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ(สวทช.) เข้าถึงได้จาก: https://www.nstda.or.th/th/knowledge-analytic/127-bibliometrics/1551-moocs)
กรมพัฒนาธุรกิจการค้า เข้าถึงได้จาก: https://www.dbd.go.th/
แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. [Online]. เข้าถึงได้จาก: http://www.lampang.go.th/public60/EducationPlan2.pdf
Clark, D. R. (2015). ADDIE timeline. เข้าถึงได้จาก: http://www.nwlink.com/~donclark/history_isd/addie.html
