ภาพลักษณ์ของ "พระโดเมียว อะจะริ" ในนิทานเรื่องเล่า อุจิฌูอิ โมะโนะงะตะริ
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาภาพลักษณ์ของ พระโดเมียว อะจะริ ในนิทานเรื่องเล่า อุจิฌูอิ โมะโนะงะตะริ เรื่องที่ 1 เรื่อง “พระโดเมียวไปสวดมนต์ที่บ้านหญิงสาวชื่อ อิสึมิ ฌิกิบุ เทพโดโซะจิน แห่งถนนหมายเลขห้ามาฟังการสวดมนต์” พระโดเมียวเป็นบุคคลที่มีตัวตนอยู่จริงในประวัติศาสตร์ เกิดในครอบครัวชนชั้นสูงและออกบวชตั้งแต่อายุยังน้อย ด้วยเหตุผลนี้พระโดเมียวจึงน่าจะเป็นพระที่เคร่งครัดในหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนา เพราะได้ศึกษาเล่าเรียนมาเป็นเวลานาน แล้วเหตุใดจึงทำเรื่องผิดศีลด้วยการไปหลับนอนบ้านหญิงสาว และไม่ทำพิธีชำระร่างกายให้สะอาด ดังนั้นการศึกษาภาพลักษณ์ของพระโดเมียวในนิทานเรื่องเล่านี้ จึงมีความน่าสนใจอย่างยิ่งทั้งในฐานะของพระผู้ดำรงแนวคิดทางพุทธศาสนาคือ การโปรดสัตว์ซึ่งทำให้มีภาพลักษณ์ด้านบวก และในฐานะมนุษย์ผู้หนึ่งซึ่งเป็นสมาชิกของสังคมในสมัยเฮอันที่มีการทำผิดได้เช่นบุคคลทั่วไป สำหรับวิธีการดำเนินการวิจัย และการวิเคราะห์ข้อมูลนั้น ผู้วิจัยได้ศึกษาวิเคราะห์เนื้อหาในนิทานเรื่องเล่า อุจิฌูอิ โมะโนะงะตะริ และเรื่องราวของตัวละครเดียวกันในนิทานเรื่องเล่า คนจะกุ โมะโนะงะตะริฌู และสรุปผลแบบพรรณนาวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่าพระโดเมียวมีภาพลักษณ์ 2 ประการดังนี้
1. ภาพลักษณ์ของพระผู้ทำผิดศีลฝ่าฝืนหลักธรรมคำสอนของพุทธศาสนาโดยการไปหลับนอนบ้านหญิงสาว แล้วมิได้ทำพิธีชำระร่างกายให้สะอาด แต่ผลการกระทำกลับเป็นการโปรดสัตว์คือ เทพโดโซะจิน ซึ่งเป็นเทพชั้นล่างได้มีโอกาสเข้ามาฟังการสวดมนต์อย่างใกล้ชิด เกิดความซาบซึ้งในรสพระธรรมทำให้พระโดเมียวมีภาพลักษณ์ด้านบวก
2. ภาพลักษณ์ของพระผู้ฝ่าฝืนธรรมเนียมปฏิบัติ ไม่กระทำตามบทบาทหน้าที่ของตนตามบรรทัดฐานทางสังคม กล่าวคือ พระโดเมียวเป็นพระในพระพุทธศาสนา ตามบรรทัดฐานของสังคมแล้วพระโดเมียวต้องปฏิบัติตามหลักธรรมคำสอนทางพุทธศาสนาอย่างเคร่งครัด ขนาดที่มีพระรุ่นพี่เคยกล่าวห้ามเอาไว้ว่า ขณะสวดมนต์ห้ามฝ่าฝืนข้อปฏิบัติแต่พระโดเมียว ก็มิได้ใส่ใจที่จะประพฤติปฏิบัติตามทำให้ภาพลักษณ์ของพระโดเมียวออกมาเป็นด้านลบในตอนจบของนิทานเรื่องเล่า
Article Details
ข้อความและข้อคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการหรือของวารสาร jsn Journal
เอกสารอ้างอิง
ทวีวัฒน์ ปุณฑริกวิวัฒน์. (2545). ศาสนาและปรัชญาในจีน ทิเบต และญี่ปุ่น. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
ประทุม อังกูรโรหิต (2553). พระมหาปณิธานของพระโพธิสัตว์: -ข้อโต้แย้งทางปรัชญาของฌินรัน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุมาลี มหาณรงค์ชัย. (2550). พุทธศาสนามหายาน. กรุงเทพฯ: ศยาม.
อรรถยา สุวรรณระดา. (2558) ประวัติวรรณคดีญี่ปุ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
今井淨圓、廣瀬良弘、村越英裕、望月真澄.(2013).『知っておきたい仏像と仏教』東京:宝島社.
大島健彦.(1985).『宇治拾遺物語』東京:新潮社.
川端善明.(1978).『鬼と仏と人間の小さな物語』東京:平凡社.
小島考乏.(2014).「説話を読み解く : 宇治拾遺物語の戦略」『成城国文学論集』36:12.
小林保治、増古和子. (2013).『宇治拾遺物語』東京:小学館.
佐藤まなみ.(2012).「宇治拾遺物語」における仏教否定定めるの思考―第一0四話猟師、仏ヲ射事」『立正大学大学院国文学専攻院生会』12:11-12.
増田秀光. (2005).『仏教人物の事典:高僧.名僧風狂の聖たち』大日本印刷株式会社.
馬淵和夫、国東文麿、今野達.(1971).『今昔物語』東京:小学館.
『古本説話集 』好色 第十一Retrieved from https://detail.chiebukuro.yahoo.co.jp/qa/question_detail/q10110451785