การปรับแก้บทพูดด้วยตนเองในการพูดเดี่ยวในที่สาธารณะภาษาญี่ปุ่น : กรณีศึกษาตัวอย่างการพูดปาฐกถาของเจ้าของภาษาในคลังข้อมูล CSJ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ศึกษารูปแบบและดัชนีที่ใช้ในการปรับแก้บทพูดด้วยตนเองของเจ้าของภาษาญี่ปุ่นในการพูดเดี่ยวในที่สาธารณะเพื่อศึกษาเป็นต้นแบบในการปรับแก้ภาษาของผู้เรียนชาวไทยในสถานการณ์เดียวกัน ผู้วิจัยวิเคราะห์ข้อมูลจากบทปาฐกถาแบบจำลองจากคลังข้อมูล Corpus of Spontaneous Japanese (CSJ) จำนวน 60 บท ปรากฏตัวอย่างการพูดปรับแก้ทั้งสิ้น 721 ตัวอย่าง ในการศึกษาครั้งนี้ พบว่าในกรณีข้อผิด พลาดเล็กน้อย ได้แก่การออกเสียง การใช้คำ การแก้ไวยากรณ์ ผู้พูดเจ้าของภาษานิยมปรับแก้บทพูดทันทีโดยไม่แสดงดัชนีแสดงการปรับแก้ แต่หากต้องการปรับแก้ข้อผิดพลาดที่สำคัญ เช่น การเปลี่ยนแปลงสำนวน หรือข้อมูล มักจะแสดงดัชนีโดยมี 4 รูปแบบ คือ 1.ดัชนีที่ปรากฏหลังเกิดข้อผิดพลาดและต้องการปรับแก้อย่างชัด เจน ได้แก่ ดัชนีเปลี่ยนบทพูด ดัชนีคำเติมแสดงความตกใจหรือปรับแก้ชั่วคราว ดัชนีแสดงการหักล้างด้วยการปฏิเสธหรือขอโทษ 2.ดัชนีที่ปรากฏหลังเกิดข้อผิดพลาด ได้แก่ ดัชนีแสดงการถามหรือสงสัย 3.ดัชนีที่ปรากฏพร้อมบทพูดที่แก้ไข ได้แก่ ดัชนีแสดงการอธิบายเพิ่มเติม ดัชนีคำกริยาวิเศษณ์ แสดงการปรับแก้ชั่วคราว 4. ดัชนีที่แสดงถึงข้อผิดพลาดจากการเลือกบทพูดก่อนจะพูด ทั้งนี้ ในการเรียนการสอนเพื่อฝึกพูดเดี่ยวในที่สาธารณะควรเน้นการใช้สำนวนดัชนีปรับแก้ที่มีรูปสุภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและข้อคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการหรือของวารสาร jsn Journal
เอกสารอ้างอิง
Jefferson, G. (1972). Side Sequence. Sudnow, D. (edit) Studies in Social Interaction. Free Press: New York.
Khosa, D., Sharif, S., Malghani, M. (2017). The Phenomenon of Self-correction in the Speaking Skills of Undergraduate Students: A Case Study of SBKWU. Asia Pacific Journal of Advanced Business and Social Studies. Asia Pacific Institute of Advanced Research, 215-223.
Neustupny, J.V. (1985). Problems in Australian-Japanese Contact Situations. Cross-Cultural Encounters: Communication and Miscommunication. Melbourne: River Seine Publications, 44-84.
伊豆原英子・嶽逸子（1992）.「中・上級学習者の話し言葉（独話）の分析と考察―情報伝達を通して－」『日本語教育』77, 103-115.
国立国語研究所（1987）.『日本語教育映画：基礎編総合文型表』日本シネセル.
施信余（2014）.「対面接触場面における調整行動−台湾人日本語学習者と日本語母語話者の会話より」,日本語／日本語教育研究会編『日本語／日本語教育研究』5, ココ出版, 191-206.
宋佳音（2015）.「接触場面における会話の調整行動−中国人日本語学習者を中心に」『言文』62. 27-38.
張玲玲（2014）.「言語的修復行動に関する誤用論的研究：中国語との比較を通して」北海道大学文学博士論文.
東海大学留学生教育センター口頭発表教材研（1995）.『日本語口頭発表と討論の技術―コミュニケーション・スピーチ・ディベートのために』東海大学.
宮崎里司（1998）.「第二言語修得理論における調整、意味交渉及びインプット」『早稲田大学日本語研究教育センター紀要』11,早稲田大学,177-190.
宮崎里司（1999）.「接触場面でのコミュニケーション調整とそのディスコースパターン――自己マーク自己調整を中心として」『早稲田日本語研究』7,65-76.
宮崎里司（2002）.「第二言語習得研究における意味交渉の課題」『早稲田大学日本語教育研究』創刊号,早稲田大学日本語教育研究科,71-89.
林香淑（2011）.「話し言葉における「なんというか」類の使用について：中国語、韓国語母語話者を対象に」『日本語研究』31,63-76.
แหล่งคลังข้อมูล
国立国語研究所・情報通信研究機構（2004）.「日本語話し言葉コーパス」（CSJ）.
国立国語研究所（ 2005）.「日本語学習者による日本語/母語発話の対照言語データベース」.
