การใช้ดัชนีปริจเฉทเปลี่ยนหัวข้อสนทนาของผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ต้องการศึกษาการใช้ดัชนีปริจเฉทเพื่อใช้เป็นกลยุทธ์ในการเปลี่ยนหัวข้อสนทนาของผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทย โดยศึกษาจากข้อมูลเสียงสนทนาเรื่องสัพเพเหระระหว่างผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทยกับเพื่อนชาวญี่ปุ่น ผลการศึกษาพบว่า 1. ผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทยใช้ดัชนีปริจเฉทเปลี่ยนหัวข้อสนทนาในสัดส่วนที่สูงกว่าผู้พูดชาวญี่ปุ่น 2. Type a หรือดัชนีปริจเฉทประเภทคำสันธานและ Type b หรือดัชนีปริจเฉทประเภทแสดงการตระหนักรู้เป็นดัชนีปริจเฉทที่ใช้ในการเปลี่ยนหัวข้อสนทนามากที่สุด โดย Type a พบการใช้ 「でも」ในสัดส่วนที่สูงมากและเป็นคำที่ผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทยนิยมใช้เพื่อทำหน้าที่ต่าง ๆ ในการสนทนาภาษาญี่ปุ่น ส่วน Type b มีแนวโน้มในการใช้คู่กับดัชนีปริจเฉทคำอื่นมากที่สุด 3. ผลเรื่องความถูกต้องและเป็นธรรมชาติของการใช้ดัชนีปริจเฉทที่พบในงานวิจัยนี้ไม่ได้แปรผันตามสัดส่วนการใช้ที่พบเป็นจำนวนมาก ผู้วิจัยพบว่าสาเหตุของการใช้ที่ไม่เป็นธรรมชาติหรือการใช้ที่ผิดพลาดมาจากการที่ผู้เรียนไม่มีความรู้เรื่องข้อจำกัดหรือวิธีใช้ รวมถึงการถ่ายโอนทางวัจนปฏิบัติศาสตร์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและข้อคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการหรือของวารสาร jsn Journal
เอกสารอ้างอิง
ยุพวรรณ โสภิตวุฒิวงศ์. (2566). หน้าที่การใช้ดัชนีปริจเฉทでもในการสนทนาเรื่องสัพเพเหระของผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทย.
JSN Journal, 13(1), 105-128.
Schiffrin, D. (1987). Discourse Markers. Cambridge: Cambridge University Press.
Tannen, D. (1984). Conversational Style: Analyzing Talk among Friends. Norwood, NJ: Ablex Publishing
Corporation.
石黒圭 (2008). 『文章は接続詞で決まる』東京：光文社.
伊藤翼斗 (2018). 『発話冒頭における言語要素の語順と相互行為』大阪：大阪大学出版会.
小暮律子 (2002).「日本語母語話者と日本語学習者の話題転換表現の使用について」『第二言語と
しての日本語の習得研究』5, 5-23.
田窪行則・金水敏 (1997). 「応答詞・感動詞の談話的機能」音声文法研究会（編）『文法と音声』
(257-279). 東京：くろしお.
田中奈緒美 (2015). 「話題転換時における談話標識の使用に関する日中比較」 『島根大学外国語
教育センター』10, 131-141.
田中奈緒美 (2018).「談話理解の視点から見た話題開始のための談話標識の分類」『日本語教育』
, 130-137.
張未未 (2022). 「日本語の雑談の物語開始における談話標識の使用傾向ー「あー，そう，でも，
なんか」のしくみー」『日本語の研究 』18(2), 55-71.
張未未 (2023). 「日本語学習者による雑談の物語開始における談話標識の使用傾向－日本語母語
話者との比較を通して－」『早稲田大学大学院教育学研究科紀要』30(2), 149-159.
筒井佐代 (2012). 『雑談の構造分析』東京：くろしお.
冨樫純 (2001).「情報の獲得を示す談話標識について」『筑波日本語研究』6, 19-41.
西阪仰・串田秀也・熊谷智子 (2008).「特集『相互行為における言語使用：会話データを用いた研究』
について」『社会言語科学』 10(2), 13-15.
廣瀬浩三 (2020). 「談話標識研究のエッセンス」『島根大学外国語教育センタージャーナル』15, 1-10.
村上恵・熊取谷哲夫 (1995). 「談話トピックの結束性と展開構造」『表現研究』62, 101–111.
若松史恵 (2021). 「話題開始部の冒頭に現れる言語形式についての一考察―談話標識「え」「ええ
と」「でも」「なんか」に着目して―」『社会言語科学』24(1), 173-188.
