นโยบายวัฒนธรรมกับซอฟต์พาวเวอร์ของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยฉบับนี้มุ่งศึกษานโยบายทางวัฒนธรรมของเอเชียตะวันออกและการสร้างภาพลักษณ์ประจำชาติ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อทำความเข้าใจประสบการณ์ความสำเร็จของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ในการก่อรูปและพัฒนาซอฟต์พาวเวอร์ทางวัฒนธรรม และวิเคราะห์นัยต่อการทูตวัฒนธรรมและการเสริมสร้างพลังอำนาจละมุนของตน โดยอาศัยการทบทวนวรรณกรรมและการวิเคราะห์กรณีศึกษา งานวิจัยนี้ได้พิจารณากลยุทธ์การส่งเสริมวัฒนธรรมของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ที่ดำเนินการอย่างเป็นระบบ เช่น การเผยแพร่ผลิตภัณฑ์ทางวัฒนธรรมในระดับโลก และการจัดตั้งกลไกการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม
ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า ทั้งสองประเทศสามารถเพิ่มอิทธิพลระหว่างประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ ผ่านการบูรณาการทรัพยากร การกำกับดูแลของภาครัฐ และการมีส่วนร่วมของภาคเอกชนในด้านต่าง ๆ เช่น แอนิเมชัน ภาพยนตร์ และดนตรี นโยบายทางวัฒนธรรมของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ที่มีเป้าหมายทั้งในด้านเศรษฐกิจและการทูตสาธารณะ เป็นแนวทางในการเสริมสร้างความร่วมมือและการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศในอุตสาหกรรมวัฒนธรรม ควบคู่กับการคุ้มครองและการสืบทอดวัฒนธรรมดั้งเดิม เพื่อยกระดับความน่าดึงดูดทางวัฒนธรรมและขีดความสามารถในการแข่งขันในระดับนานาชาติ และสะท้อนให้เห็นถึงศักยภาพของซอฟต์พาวเวอร์ในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจในศตวรรษที่ 21 ทั้ง 2 กรณี ชี้ให้เห็นว่าอุตสาหกรรมวัฒนธรรมสามารถเป็นกลไกทางเศรษฐกิจที่สำคัญได้ หากได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐ มีการวางแผนระดับชาติ และการปรับตัวให้สอดรับกับพฤติกรรมของผู้บริโภคในระดับโลก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและข้อคิดเห็นต่างๆ ในบทความเป็นของผู้เขียนบทความนั้นๆ ไม่ใช่ความเห็นของกองบรรณาธิการหรือของวารสาร jsn Journal
เอกสารอ้างอิง
กมลาสน์ กีรตินันท์วัฒนา. (2567). อาหารญี่ปุ่น (วาโชะคุ) ในฐานะมรดกโลกและการสนับสนุนจากรัฐบาลให้เป็นมรดกโลกอย่าง
ยั่งยืน. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 24(1) ม.ค.-เม.ย.: 612-627.
กิตติ ประเสริฐสุข. (2018). Soft Power ของเกาหลีใต้: จุดแข็งและข้อจำกัด. International Journal of East Asia Studies.
(1): 122-139.
ณัฏฐชัย ตันติราพันธ์. (2023). จาก Cool Japan สู่ Cold Japan : จากความแจ๋วสู่ภาวะยะเยือกของ Soft Power ญี่ปุ่น.
จาก https://waymagazine.org/soft-power-cool-japan/
ศิริพร ดาบเพชร. (2565). K Wave กับเศรษฐกิจเกาหลีใต้. กรุงเทพฯ: คณะสังคมศาสตร์ มศว.
______. (2567). อาทิตย์อัสดง ญี่ปุ่นในโลกที่เปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ : คณะสังคมศาสตร์ มศว.
เสกสรร อานันทศิริเกียรติ. (2565). ยุทธศาสตร์การทูตสาธารณะของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้: บทเรียนและข้อเสนอแนะต่อไทย.
พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ศูนย์ศึกษาการต่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ.
สำนักงานส่งเสริมการค้าในประเทศ ณ กรุงโซล. (2561). Korean Character Industry 2018. ค้นจาก
https://www.ditp.go.th/ contents_attach/577745/577745.pdf
อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์. (2549). คลื่นวัฒนธรรมป็อปเกาหลี โฉมหน้าทุนวัฒนธรรมเอเชีย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุน
การวิจัย.
Adolf, Marian T. (2012). Media Culture. Blackwell Encyclopedia of Globalization. George Ritzer (Ed.). Retrieved
from DOI: 10.1002/9780470670590.wbeog375
Axford, B. & Huggins, R. (1998). Anti-politics or the Triumph of Postmodern Populism in Promotional Cultures?
Telematics and Informatics. 15(3), August: 181-202. Retrieved from
https://doi.org/10.1016/S0736-5853(98)00012-4
Commissioner for Cultural Affairs. (2018). Policy of Cultural Affairs in Japan Fiscal 2018. Retrieved from
chromeextension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://www.bunka.go.jp/english/report/
annual/pdf/r1394357_01.pdf
Dabphet, S. (2019). Japan’s Nation Branding through Pop Culture Diplomacy in 1980s–2010s: A Case
Study in Thailand. Proceedings of the International Symposium on Social Sciences and Management (ISSSM 2019), Hokkaido, Japan, 22–24 January 2019. pp. 31–44.
Daliot-Bul, M. (2009). Japan Brand Strategy: The Taming of 'Cool Japan' and the Challenges of Cultural
Planning in a Postmodern Age. Social Science Japan Journal, 12(2), 247-266. Retrieved from
https://doi.org/10.1093/ssjj/jyp037
Dirir, K.A. (2022). Japan and South Korea’s Implications of Soft Power: Cultural Aspects, Education, and Foreign
Aid Diplomacy. Humanities and Social Sciences. 10(4): 271-280. Retrieved from
https://doi.org/10.11648/j.hss.20221004.20
Essentialbizmarketing. (2025). Comparative Analysis of K-Pop and J-Pop Industries: Contributions to Economic
Growth in South Korea and Japan. Retrieved from https://essentialbizmarketing.com/blog/international-business/comparative-analysis-of-k-pop-and-j-pop-industries-contributions-to-economic-growth-in-south-korea-and-japan/
Farina, Felice. (2018). Japan's Gastrodiplomacy as Soft Power: Global Washoku and National Food Security. Journal
of Contemporary Eastern Asia. 17(1): 152-167. Retrieved from
https://doi.org/10.17477/jcea.2018.17.1.152
Farrer, J. (2015). Globalization and Asian Cuisines: Transnational Networks and Contact Zones. New York:
Palgrave Macmillan. Retrieved from https://doi.org/10.1080/10357823.2016.1148551
Flew, T. (2016). Entertainment Media, Cultural Power, and Post-Globalization: The Case of China's International
Media Expansion and the Discourse of Soft Power. Global Media and China, 1(4), 278-294.
Iwabuchi, K. (2015). Pop-culture Diplomacy in Japan: Soft Power, Nation Branding and the Question of
'International Cultural Exchange'. International Journal of Cultural Policy, 21(4), 419-432. Retrieved from https://doi.org/10.1080/10286632.2015.1042469
Jin, D.Y. (2014). The Power of the Nation-State amid Neo-Liberal Reform: Shifting Cultural Politics in the New
Korean Wave. Pacific Affairs, 87(1), 71-92.
______. (2016). New Korean Wave: Transnational Cultural Power in the Age of Social Media. Urbana:
University of Illinois Press.
______. (2024). The Rise of Digital Platforms as a Soft Power Apparatus in the New Korean Wave Era.
Communication and the Public, Sage Journal. 9(2), June: 161-177.
Kim, T. Y. & Jin, D.Y. (2016). Cultural Policy in the Korean Wave: An Analysis of Cultural Diplomacy Embedded
in Presidential Speeches. International Journal of Communication. 10: 5514-5534. Retrieved from https://ijoc.org/index.php/ijoc/article/view/5128
Korea Tourism Organization. (2018). Korea, Monthly Statistics of Tourism. Retrieved from
http://kto.visitkorea.or.kr/eng
Korean Cultural Center. (2022). Annual Report 2022. Seoul: Korean Cultural Center.
Lee, G. (2009). A Theory of Soft Power and Korea's Soft Power Strategy. Korean Journal of Defense Analysis,
(2), 205-218.
Lee, S. J. (2014). South Korea's Middle Power Diplomacy: Multilayered World Order and The Case of the
Korean Peninsula. EAI Middle Power Diplomacy Initiative, Working paper 06. Retrieved from https://www.files.ethz.ch/isn/185179/28.10.2014.pdf
Lux, Gillianne. (2021). "Cool Japan and the Hallyu Wave: The Effect of Popular Culture Exports on National
Image and Soft Power" (2021). East Asian Studies Honors Papers. 3. Retrieved from
https://digitalcommons.ursinus.edu/eastasia_hon/3
MCST (Ministry of Culture, Sports and Tourism). (2016). K-Culture Valley Project Announcement. Seoul: MCST.
_____. (2018). Digital Hallyu Promotion Strategy. Seoul: MCST.
_____. (2019). Content Industry Vision 2030. Seoul: MCST.
_____. (2023). Hallyu Support Budget Allocation Report 2023. Seoul: MCST.
Melissen, J., & Sohn, Y. (Eds.). (2016). Understanding Public Diplomacy in East Asia: Middle Powers in a
Troubled Region. New York: Palgrave Macmillan.
MOFA (Ministry of Foreign Affairs). (2025). Public Policy: Japan House. Retrieved from
https://www.mofa.go.jp/p_pd/pds/page25e_000145
National Institute for International Education. (2020). Global Korea Scholarship Report 2020. Seoul: NIIED.
Nye, Joseph S. Jr. (1990). Soft Power. Foreign Policy. No. 80, Twentieth Anniversary: 153-171.
______. (2006). Think Again: Soft Power. Retrieved from
https://foreignpolicy.com/2006/02/23/think-again-soft-power/
______. (2009). South Korea’s Growing Soft Power. Retrieved from
https://www.project-syndicate.org/commentary/south-korea-s-growing-soft-power-2009-11
Ogawa, T. (2015). Japan's Cultural Diplomacy: Its Mechanisms and Challenges. In C. Manolas (Ed.), Culture and
Foreign Policy: The Neglected Factor in International Relations (pp. 87-108). London: I.B. Tauris.
Otmazgin, N. (2012). Geopolitics and Soft Power: Japan's Cultural Policy and Cultural Diplomacy in Asia.
Asia-Pacific Review, 19(1), 37-61.
UN Tourism. (2020). Yearbook of Tourism Statistics, Compendium of Tourism Statistics and Data Files.
Retrieved from https://data.worldbank.org/indicator/ST.INT.ARVL?locations=JP
